Lewicowa Partia Radykalna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Lewicowa Partia Radykalna
Lider Jean-Michel Baylet
Data założenia 1972/1998
Adres siedziby 13, Rue Duroc
75007 Paryż
Deklarowana
ideologia polityczna
socjalliberalizm
Barwy czerwony
strona oficjalna

Lewicowa Partia Radykalna[1] (Parti radical de gauche, PRG) – francuska socjalliberalna partia polityczna, działająca od 1972, od 1998 pod nową nazwą.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Partia powstała w 1972 w wyniku rozłamu między frakcjami Partii Radykalnej. Przyjęła nazwę Ruch Radykalnej-Socjalistycznej Lewicy (Mouvement de la Gauche Radicale-Socialiste), przekształconą rok później na Ruch Radykałów Lewicy (Mouvement des Radicaux de Gauche). WW przeciwieństwie do Partii Radykalnej valoisen skupiała działaczy lewicowych, opowiadających się za współpracą z Partią Socjalistyczną.

Radykałowie popierali lewicowe koalicje rządzące z lat 1981–1986 i 1988–1993. W wyborach parlamentarnych między 1973 a 1993 uzyskiwali od 6 do 14 mandatów w Zgromadzeniu Narodowym. W wyborach prezydenckich 1974 i 1988 popierali François Mitterranda, w 1981 wystawili w pierwszej turze swojego ówczesnego lidera. Na przełomie lat 80. i 90. ugrupowanie współpracowało ze Stronnictwem Demokratycznym[2].

W latach 90. faktycznym przywódcą MRG stał się przedsiębiorca Bernard Tapie. Lista wyborcza radykałów Énergie Radicale uzyskała 12% w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 1994, co przyniosło 13 miejsc w PE.

W 1995 MRG wspierał Lionela Jospina w wyborach prezydenckich, rok później został przekształcony w Partię Radykalno-Socjalistyczną (Parti Radical-Socialiste). W 1997 porozumienie z innymi partiami lewicy umożliwiło wprowadzenie 14 deputowanych do niższej izby parlamentu krajowego.

W 1998 PRS zamieniono w Lewicową Partię Radykalną. PRG nadal współpracowała z socjalistami, w 1999 dwóch jej przedstawicieli ze wspólnych list dostało się do europarlamentu. W 2002 partia wystawiła wyborach prezydenckich własną przedstawicielkę, Christiane Taubirę, która uzyskała w pierwszej turze 2,3% głosów. W tym samym roku parlamentarna reprezentacja radykałów zmniejszyła się o połowę.

Pięć lat później PRG opowiedziała się za kandydaturą Ségolène Royal, były nieformalny lider partii, Bernard Tapie, publicznie wspierał jednak Nicolasa Sarkozy'ego. W wyborach w 2007 radykałowie uzyskali osiem miejsc w Zgromadzeniu Narodowym XIII kadencji. Mandatów nie odnowili jednak dwaj byli przewodniczący partii Roger-Gérard Schwartzenberg i Émile Zuccarelli. W kolejnych latach Lewicowa Partia Radykalna kontynuowała ścisłą współpracę z Partią Socjalistyczną. W 2012 po zwycięstwie popieranego przez nich socjalisty François Hollande'a w wyborach prezydenckich przedstawiciele PRG weszli w skład nowego rządu. Christiane Taubira[3] została ministrem sprawiedliwości, a Sylvia Pinel ministrem delegowanym ds. rzemiosła i turystyki[4].

W wyborach parlamentarnych w 2012 kandydaci PRG uzyskali trzynaście mandatów w Zgromadzeniu Narodowym XIV kadencji[5]. W 2014 radykałowie dołączyli do rządu Manuela Vallsa.

Przewodniczący[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Nazwa tłumaczona także jako Partia Lewicy Radykalnej.
  2. Szczerość i emocje, "Tygodnik Demokratyczny" nr 20 z 14 maja 1989, s. 7
  3. Christiane Taubira jest liderką partii Walwari działającej w Gujanie Francuskiej, które to ugrupowanie jest stowarzyszone z PRG.
  4. Gouvernement: Valls à l'Intérieur, Fabius aux Affaires étrangères (fr.). leparisien.fr, 16 maja 2012. [dostęp 19 czerwca 2012].
  5. Députés PRG élus (fr.). planeteradicale.org. [dostęp 19 czerwca 2012].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]