Ségolène Royal

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ségolène Royal
Ségolène Royal - Janvier 2012.jpg
Data i miejsce urodzenia 22 września 1953
Dakar
Prezydent Poitou-Charentes
Przynależność polityczna Partia Socjalistyczna
Okres urzędowania od 2 kwietnia 2004
Poprzednik Élisabeth Morin-Chartier
Minister ekologii, trwałego rozwoju i energii Francji
Przynależność polityczna Partia Socjalistyczna
Okres urzędowania od 2 kwietnia 2014
Poprzednik Philippe Martin
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Ségolène Royal i, właśc. Marie-Ségolène Royal [segolɛn ʁwajal] (ur. 22 września 1953 w Dakarze) – francuska polityk, kandydatka Partii Socjalistycznej w wyborach prezydenckich w 2007, minister ekologii, trwałego rozwoju i energii w rządzie Manuela Vallsa.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Studiowała nauki ekonomiczne na Uniwersytecie Nancy II, została następnie absolwentką Instytutu Nauk Politycznych w Paryżu oraz École nationale d'administration. Pracowała jako sędzia sądu administracyjnego, a następnie w ekipie Jacques'a Attaliego, specjalnego doradcy prezydenta François Mitterranda.

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

W 1988 została po raz pierwszy wybrana do francuskiego Zgromadzenia Narodowego jako przedstawicielka departamentu Deux-Sèvres. W niższej izbie parlamentu, z przerwami na czas pełnienia funkcji rządowych, zasiadała do 2007 (uzyskiwała reelekcję w 1993, 1997 i 2002). Od 1992 do 1993 sprawowała urząd ministra środowiska w rządzie Pierre'a Bérégovoy. W 1997 została ponownie członkiem rządu, najpierw jako minister delegowany ds. szkolnictwa (1997–2000), a później ds. pracy, solidarności społecznej, rodziny, dzieci i osób niepełnosprawnych (2000–2002).

Pełniła też szereg funkcji w samorządzie lokalnym jako radna Melle (1989–1995), radna Niort (1995–2001), członek rady generalnej departamentu Deux-Sèvres (1992–1998) i członek rady regionalnej Poitou-Charentes (1992). W 2004 wygrała wybory na prezydenta regionu Poitou-Charentes, pokonując ówczesnego premiera Jean-Pierre'a Raffarina.

Wybory prezydenckie 2007[edytuj | edytuj kod]

Ségolène Royal i Paul Vergès (2006)

Pod koniec 2005 ogłosiła, że będzie prawdopodobnie kandydować w wyborach prezydenckich w 2007. Sondaże z sierpnia 2006 i lutego 2007 wskazywały na równowagę z lekką przewagą kandydata UMP, Nicolasa Sarkozy'ego.

16 listopada 2006 została wyznaczona przez działaczy Partii Socjalistycznej na oficjalną kandydatkę tego ugrupowania na urząd prezydenta. Zdobyła ponad 60% głosów, dystansując tym samym Dominique'a Strauss-Kahna (ok. 21%) i Laurenta Fabiusa (ok. 18%). 11 lutego 2007 ogłosiła oficjalny program wyborczy ("pakt honorowy, kontrakt prezydencki"), zawierający sto propozycji[1].

22 kwietnia 2007 w I turze wyborów prezydenckich otrzymała 25,87% głosów. 6 maja 2007 w II turze głosowania przegrała z kandydatem centroprawicy, Nicolasem Sarkozym, uzyskując poparcie na poziomie 46,94%[2].

Działalność po wyborach w 2007[edytuj | edytuj kod]

Ségolène Royal nie ubiegała się o reelekcję w wyborach parlamentarnych w 2007. Pozostała prezydentem regionu Poitou-Charentes. W 2008 ubiegała się o stanowisko sekretarza generalnego (faktycznego lidera) Partii Socjalistycznej, przegrała jednak z Martine Aubry[3]. W 2010 ponownie wygrała wybory na prezydenta regionu. W 2011 ubiegała się o ponowną nominację na prezydenta w prawyborach u socjalistów, które przegrała, zajmując czwarte miejsce z poparciem wśród głosujących na poziomie 7%[4].

Ségolène Royal została natomiast oficjalną kandydatką Partii Socjalistycznej w wyborach do Zgromadzenia Narodowego w 2012 w jednym z okręgów departamentu Charente-Maritime. W pierwszej turze głosowania z 10 czerwca uzyskała najwięcej głosów, przechodząc do drugiej tury, w której jej kontrkandydatem został Olivier Falorni[5] (wykluczony z PS za wystartowanie w wyborach przeciwko oficjalnemu kandydatowi partii). Przed drugą turą Oliviera Falorniego w jednym z wpisów na Twitterze nieformalnie wsparła Valérie Trierweiler, partnerka życiowa nowego prezydenta François Hollande'a, z którym Ségolène Royal rozstała się pięć lat wcześniej[6]. Ostatecznie w głosowaniu z 17 czerwca 2012 kandydatka PS przegrała ze swoim konkurentem, uzyskując znacznie niższe poparcie (37% głosów)[5].

2 kwietnia 2014 została mianowana na urząd ministra ekologii, trwałego rozwoju i energii w rządzie Manuela Vallasa[7].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jej partnerem życiowym był przez wiele lat przywódca socjalistów, François Hollande, z którym ma czwórkę dzieci. Rozstanie polityków ogłoszone zostało oficjalnie 17 czerwca 2007, tuż po zakończeniu drugiej tury wyborów parlamentarnych.

Przypisy

  1. Les cent propositions de Ségolène Royal (fr.). liberation.fr, 11 lutego 2007. [dostęp 2012-06-20].
  2. Resultas des élections présidentielle 2007 (fr.). interieur.gouv.fr. [dostęp 2012-06-20].
  3. Martine Aubry wins France's Socialist opposition party battle (ang.). timesonline.co.uk, 26 listopada 2008. [dostęp 2012-06-20].
  4. Angela Diffley: Hollande or Aubry will take on Sarkozy in presidentials (ang.). rfi.fr, 10 października 2011. [dostęp 2012-06-20].
  5. 5,0 5,1 Résultats des élections législatives 2012 (fr.). lexpress.fr, 17 czerwca 2012. [dostęp 2012-06-20].
  6. Steven Erlanger: An Endorsement From France's First Lady Causes a Stir (fr.). 12 czerwca 2012. [dostęp 2012-06-20].
  7. Hollande announces new French government (ang.). aljazeera.com, 2 kwietnia 2014. [dostęp 2014-04-02].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]