Francuska Partia Komunistyczna

Francuska Partia Komunistyczna
Lider	Pierre Laurent
Data założenia	1921
Deklarowana ideologia polityczna	Eurokomunizm
Deklarowane poglądy gospodarcze	Socjalizm
Liczba członków	134.000
Członkostwo międzynarodowe	Europejska Partia Lewicy
Europejska Grupa Parlamentarna	Zjednoczona Lewica Europejska - Nordycka Zielona Lewica
Młodzieżówka	Mouvement Jeunes Communistes de France
Multimedia w Wikimedia Commons
http://www.pcf.fr/

Francja

Ten artykuł jest częścią serii: Ustrój i polityka Francji Ustrój polityczny V Republika System prawny Francji Konstytucja Parlament Zgromadzenie Narodowe Przewodniczący Bernard Accoyer Senat Przewodniczący Gérard Larcher Kongres Parlamentu Francuskiego Rada Społeczno-Ekonomiczna Rada Konstytucyjna Prezydent François Hollande Premier Jean-Marc Ayrault Kolejność precedencji Rząd Podział administracyjny Partie polityczne Francji Wybory parlamentarne Wybory prezydenckie Referendum 2005 Polityka zagraniczna Wikiprojekt Polityka

Francuska Partia Komunistyczna (FPK, Parti communiste français, PCF) – lewicowa partia polityczna, założona w Tours (Region Centre) w 1920 roku.

Partia publikuje dziennik L'Humanité, który zaczął wychodzić jeszcze w 1904 jako organ socjalistów. PCF, pierwotnie znana jako Francuska Sekcja Międzynarodówki Komunistycznej (SFIC), rozpoczęła swój polityczny byt po oddzieleniu się od socjalistów. Rozdział trwał od 1914, czyli od chwili rozpoczęcia pierwszej wojny światowej, gdy większość socjalistów poparła udział w wojnie. Do 1920 antywojenna mniejszość rozwinęła się do tego stopnia, przeciągając na swoją stronę wielu przywódców, że była w stanie się usamodzielnić i afiliować przy Międzynarodówce Komunistycznej.

Z początkiem lat 30. Francuska Partia Komunistyczna rozwinęła się w partię masową, korzystając z popularności kominternowskiego nowego Frontu Ludowego, który popierał sojusze z partiami socjalistycznymi i postępowymi partiami mieszczańskimi dla zwalczania szybko rozwijającego się w tym czasie faszyzmu.

Francuska Partia Komunistyczna po zawarciu 23 sierpnia 1939 paktu Ribbentrop-Mołotow rozpoczęła kampanię antywojenną posuwając się do wzywania żołnierzy francuskich do dezercji, co w istniejącej sytuacji było działaniem na rzecz III Rzeszy. Deputowani FPK głosowali 2 września 1939 we francuskiej Izbie Deputowanych przeciw kredytom wojennym. Sekretarz generalny Francuskiej Partii Komunistycznej Maurice Thorez, powołany do wojska zdezerterował, uciekł do ZSRR i został przez sąd wojenny Francji skazany na śmierć za dezercję. Konsekwencją działań KPF była oficjalna delegalizacja francuskiej partii komunistycznej 26 września 1939 jako ugrupowania antypaństwowego. Propaganda FPK, kontynuowana mimo delegalizacji partii, nie pozostała jednak bez skutku na morale armii francuskiej i postaw żołnierzy w czasie kampanii francuskiej.

Pod okupacją niemiecką FPK (Jacques Duclos) podjęła rozmowy z niemieckimi władzami okupacyjnymi w kwestii oficjalnego wydawania w Paryżu dziennika FPK L'Humanité.

Dopiero po agresji III Rzeszy na ZSRR komuniści francuscy rozpoczęli aktywne uczestnictwo we francuskim ruchu oporu (Resistance), odzyskując wiarygodność w oczach części opinii publicznej Francji.

Z chwilą wyzwolenia Francji w 1944 komuniści weszli do koalicji rządzącej kierowanej przez gen. de Gaulle'a, ale w 1947 zostali zmuszeni do opuszczenia rządu Paula Ramadiera. W okresie Czwartej Republiki wielokrotnie otrzymywali w rozmaitych wyborach krajowych i regionalnych najwięcej głosów, ale nigdy nie zostali dopuszczeni do uczestnictwa w jakimkolwiek rządzie.

Po wydarzeniach maja 1968, które FPK traktowała wrogo, a także po zdławieniu Praskiej Wiosny przez wojska Układu Warszawskiego, komuniści francuscy zaczęli się sukcesywnie dystansować od Moskwy (tzw. eurokomunizm), stając się ostatecznie surowym krytykiem "monopolistycznego kapitalizmu państwowego". W efekcie w 1981 FPK weszła do koalicji rządowej z socjalistami François Mitterranda. Wejście do rządu przyspieszyło erozję dotychczasowej formuły partii, przypieczętowaną ostatecznie zerwaniem Żelaznej kurtyny w 1989.

Najdłużej sprawował władzę w partii Maurice Thorez, który pełnił funkcję sekretarza generalnego od 1930 aż do śmierci w 1964. Przez większość tego okresu jego zastępcą był Jacques Duclos, który przejął funkcję na okres 1964-1972, a startując w wyborach prezydenckich w 1969 zdołał nawet uzyskać 21% głosów. Thorez i Duclos byli odpowiedzialni za stalinizację partii w latach 30. i wyrzucenie z niej wszystkich dysydentów, przede wszystkim trockistów. W latach 1972-1994 sekretarzem generalnym partii był Georges Marchais, którego zastąpił w latach 1994-2001 Robert Hue. W wyborach parlamentarnych w 2012 zdobyła 9 mandatów.

Obecnym przywódcą partii jest Pierre Laurent.

Partia jest członkiem Frontu Lewicy.

Każdego września partia organizuje tradycyjny festiwal "Fête de l'Humanité".

Linki zewnętrzne

• Oficjalna strona partii