Lindon
Lindon (sin. Ziemia muzyków) – fikcyjna kraina ze stworzonej przez J.R.R. Tolkiena mitologii Śródziemia. Wzmianki na jego temat znajdują się w Dodatkach do Władcy Pierścieni. Położenie Lindonu jest zaznaczone na mapach Śródziemia dołączonych do powieści[1].
Spis treści |
Geografia [edytuj]
Tę położoną na zachodnim wybrzeżu Śródziemia, na zachód od Ered Luin krainę Zatoka Księżycowa dzieliła na dwie części: Forlindon (na południu) i Harlindon (na północy).
Stolicą Forlindonu był Forlond (sin. Północna przystań[2]), położony u ujścia nieznanej z nazwy rzeki płynącej z Ered Luin, natomiast stolicą Harlindonu był Harlond (sin. Południowa przystań[3]).
Historia [edytuj]
Lindon był jedyną ocalałą krainą Beleriandu, zniszczonego po Wojnie Gniewu. Wielu elfów z Beleriandu osiedliło się w Lindonie na początku Drugiej Ery, w okresie rządów Gil-galada. Ñoldorowie zamieszkiwali głównie Forlindon, a Sindarowie – Harlindon. Oba rody wspólnie zbudowały Mithlond u ujścia Rzeki Księżycowej.
Podczas Drugiej Ery wielu spośród elfów zamieszkujących kraj udało się do Amanu. W tej erze Lindon był jednym z dwóch, obok Eregionu, królestw Ñoldorów. Po śmierci Gil-Galada jeszcze więcej elfów zdecydowało się na opuszczenie Śródziemia, wyludniając krainę rządzoną wówczas przez Círdana.
Było to prawdopodobnie ostatnie miejsce, skąd można było wyruszyć do Amanu w Trzeciej Erze.
W 1975 roku Trzeciej Ery zawinęła tam część wielkiej floty Gondoru Eärnura, która przypłynęła na pomoc Arthedainowi.
Przypisy
Bibliografia [edytuj]
- J. R. R. Tolkien, Władca Pierścieni, przeł. Maria Skibniewska, Warszawskie Wydawnictwo Literackie MUZA SA, Warszawa 2002, ISBN 83-7319-172-0
- Arkadiusz Kubala, Przewodnik po nazwach miejscowych Śródziemia czyli Tłumaczenie i etymologia nazw miejscowych Śródziemia Trzeciej i Czwartej Ery według J. R. R. Tolkiena, Wydawnictwo Amber, Warszawa 2003, ISBN 83-241-1143-3
