Krasnolud (Śródziemie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wyobrażenie krasnoluda

Krasnoludowie (zwani przez elfów Hadhodami i Naugrimami, zaś sami nazywali się Khazadami) – rasa inteligentnych stworzeń ze stworzonej przez J.R.R. Tolkiena mitologii Śródziemia.

Biogramy krasnoludów zostały przedstawione w artykule Lista krasnoludów Śródziemia.

Początki[edytuj | edytuj kod]

Informacje o początkach rasy krasnoludów pojawiają się w Silmarillionie.

Aulë, jeden z Valarów, w smutku i tęsknocie za pojawieniem się pierwszych Dzieci Ilúvatara, stworzył w tajemnicy siedmiu krasnoludów w ciemnościach Śródziemia (w czasie trwania Lat Drzew). Bardzo pragnął również przekazać swoją wiedzę (dotyczącą rzemiosła i obróbki materiałów martwych) i umiejętności. Nie wiedząc, jak wyglądać będą Dzieci Ilúvatara, nadał im cechy niezbędne do przetrwania w świecie zdominowanym przez Melkora. Były to siła, wytrwałość, nieustępliwość, a także umiłowanie do rzemiosła i bogactw o charakterze materialnym. Stworzył dla nich także język Khuzdûl.

Na górze Gundabad obudził się pierwszy z Ojców, Durin. Był on założycielem plemienia Długobrodych, którzy wraz z nim wybudowali i osiedli w największej krasnoludzkiej siedzibie – Khazad-dûm (Morii). Dwaj kolejni z Ojców przebudzili się w pobliżu góry Dolmed w paśmie Ered Luin. Plemiona na czele których stali – Szerokoramiennych i Ognistobrodych – założyły dwa wielkie krasnoludzkie miasta-twierdze: Belegost na północ od Dolmed oraz Nogrod pod górą i na południe od niej. Pozostali czterej obudzili się daleko na wschodzie Śródziemia: osobno Ojcowie Żelaznorękich i Sztywnobrodych, osobno Ojcowie Czarnowłosych i Kamiennostopych. Nie ma żadnych informacji czy plemiona na wschodzie utworzyły jakieś miasta lub twierdze. Wiadomo jednak, że przetrwały Wojnę Gniewu, gdyż w Drugiej Erze Sauron podarował krasnoludom siedem Pierścieni Władzy – po jednym dla każdego z plemion.

Ilúvatar postanowił, że krasnoludowie zbudzą się po Pierworodnych. Ułożył zatem Siedmiu Ojców Krasnoludzkiego Plemienia do snu pod ziemią, aby wyczekiwali godziny ich obudzenia.

Istnieją przesłanki, według których Aulë stworzył trzynaścioro Krasnoludów (siedmiu Ojców i sześć Matek). Nie jest jednak jasne dlaczego w tym wypadku akurat tylko Durin pozostał sam. W dodatku także tylko on nie miał w czasie snu żadnego innego z Ojców w swoim pobliżu, podczas gdy pozostałych sześciu Ojców było uśpionych w parach. Według starszej wersji tolkienowskiego Silmarillionu Plemię Durina miało także powstać w wyniku wymieszania się Krasnoludów z pozostałych sześciu plemion.

Informacje ogólne[edytuj | edytuj kod]

Krasnoludowie lepiej niż wszystkie inne obdarzone mową stworzenia znosili trudy, głód i cielesne rany. Żyli też długo, o wiele dłużej niż ludzie, lecz nie byli nieśmiertelni. Elfowie niegdyś sądzili, że krasnoludowie po śmierci wracają do ziemi i kamieni, z których powstali, lecz oni sami myśleli inaczej. Wierzyli, że Aulë, którego nazywają Mahalem, opiekuje się nimi i umarłych zabiera do Mandosu, gdzie są przygotowane dla nich osobne siedziby; wedle rozpowszechnionej wśród krasnoludów legendy Aulë objawił ich praojcom, że Ilúvatar ich uświęci i przyjmie pomiędzy swoje Dzieci, gdy się dopełnią Dni. Ich zadaniem będzie wtedy służenie Aulemu i pomaganie mu w odbudowie Ardy po Ostatniej Bitwie. Wierzą też, że Siedmiu Ojców powraca do życia, każdy w swoim plemieniu, i z tym samym co na początku imieniem: najsławniejszy z nich był w późniejszych wiekach Durin, ojciec plemienia najbardziej zaprzyjaźnionego z elfami i osiadłego w Khazad-dûmie.

Krasnoludowie byli niscy, krępi, bujnie owłosieni, dla innych ras kobiety były nie do odróżnienia od mężczyzn, ponieważ nosiły brody i miały podobną budowę ciała. Posługiwali się Khuzdûlem, który był ich ojczystym językiem, a także Iglishmekiem i Westronem. Łatwo przyswoili sobie także mowę elfów.

Plemiona[edytuj | edytuj kod]

Historia krasnoludów nie jest tak urozmaicona jak innych ras. Krasnoludowie podzieleni na siedem plemion (każdy szczep pochodzący od jednego Ojca Krasnoludzkiego Plemienia).

Oprócz tego istniało jeszcze plemię krasnoludów wygnańców, nazywanych przez elfów Noegyth Nibin (sin. Krasnoludowie Pośledni). Byli to skarlali krasnoludowie, żyjący w lasach nad Narogiem w Beleriandzie. Wygnani ze swych siedzib podczas Pokoju Ardy, byli pierwszymi krasnoludami, jacy dotarli do Beleriandu, gdzie tępili ich nieświadomi ich natury Sindarowie. Wydrążyli siedziby pod Amon Rûdh i Nulukkizdin, jednak wymarli jeszcze przed powrotem Eldarów do Śródziemia. W piątym stuleciu Pierwszej Ery jedynymi żyjącymi Noegyth Nibin byli Mîm i jego synowie Ibun i Khîm.

Siedziby[edytuj | edytuj kod]

Krasnoludowie po znalezieniu sobie siedziby, niemal zawsze w pobliżu kopalni, zakładali potężne miasta i forty, gdzie gromadzili swoje bogactwa, prowadząc wojny, tylko po wyraźnych zaczepkach. Stali się zaciekłymi wrogami smoków i orków, od których bardzo wiele ucierpieli. Jednak rzadko prowadzili otwarte wojny przeciwko innym istotom (zazwyczaj elfom). Mieli siedem pierwotnych siedzib, zamieszkiwali także Erebor, Żelazne Wzgórza i Ered Mithrin.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]