Beleriand

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Beleriand (sin. Balar-kraj) – kraina ze stworzonej przez J.R.R. Tolkiena mitologii Śródziemia opisana w powieści Silmarillion. Istniała do końca Pierwszej Ery.

Geografia[edytuj | edytuj kod]

Beleriand był krainą na północnym zachodzie Śródziemia. W pierwotym znaczeniu nazwa ta odnosiła się do terenów na około zatoki Balar, lecz później zaczęła obejmować cały obszar między Morzem a Górami Błękitnymi.

Beleriand dzielił się na Zachodni i Wschodni, oddzielone Sirionem. Jego zachodnią granicę stanowił Belegaer, wschodnią Góry Błękitne, na północy Ered Wethrin, Ered Echoriath, Dorthonion i Marchia Maedhrosa. Na południu opierał sie o zatokę Balar i lasy Taur-im-Duinath. Czasami do Beleriandu wliczany był Nevrast.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Na obszar Beleriandu elfowie wkroczyli w czasie wędrówki do Amanu. Vanyarowie i Ñoldorowie szybko odpłynęli na zachód, lecz Teleri zostali. Ich część, pod wodzą Thingola, została więc na stałe i stworzyli królestwo Doriath. Zasiedlili także Falas i Mithrim. Natomiast Elfy Zielone zasiedliły Ossiriand. Potem do Beleriandu wkroczyli Ñoldorowie w pogoni za Melkorem. Osiedlili się tam i toczyli z nim walki. Około roku 310 PE przybyli tam ludzie, zwani potem Edainami. Po Dagor Bragollach Morgoth opanował wschodnią część Beleriandu, a po Nirnaeth Arnoediad zachodnią. W roku 474 padło Falas, a w 511 Doriath i większość ziem Beleriandu zostało zdobytych przez Morgotha.

W roku 583 PE podczas Wojny Gniewu Beleriand został zatopiony tak, że przetrwała tylko jego niewielka część – Lindon.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]