Linie Fraunhofera
W fizyce i optyce linie Fraunhofera są zestawem linii spektralnych, które otrzymały swoją nazwę po niemieckim fizyku Josephie von Fraunhoferze (1787-1826). Linie te były pierwotnie obserwowane jako ciemne kształty w optycznym widmie Słońca.
Angielski chemik William Hyde Wollaston był w 1802 roku pierwszą osobą, która zauważyła pewne ciemne struktury w widmie słonecznym. W 1814, Fraunhofer niezależnie odkrył te linie za pomocą pryzmatu i zaczął ich systematyczną analizę oraz dokładne mierzenie długości fali im odpowiadających. W sumie stwierdził istnienie ponad 570 linii i nazwał podstawowe linie literami od A do K, zaś słabsze pozostałymi.
Gustav Kirchhoff i Robert Bunsen odkryli później, że każdy pierwiastek chemiczny jest związany z zestawem linii spektralnych i wydedukowali, że ciemne linie w widmie Słońca są wytwarzane przez pierwiastki, które znajdują się w wyższych warstwach Słońca. Ale niektóre z zaobserwowanych struktur były wynikiem absorpcji przez tlen cząsteczkowy w atmosferze ziemskiej.
Najważniejsze linie Fraunhofera i pierwiastki, z którymi one są związane:
| Nazwa | Pierwiastek | Długość fali (nm) | Nazwa | Pierwiastek | Długość fali (nm) | |
|---|---|---|---|---|---|---|
| y | O2 | 898,765 | c | Fe | 495,761 | |
| Z | O2 | 822,696 | F | H β | 486,134 | |
| A | O2 | 759,370 | d | Fe | 466,814 | |
| B | O2 | 686,719 | e | Fe | 438,355 | |
| C | H α | 656,281 | G' | H γ | 434,047 | |
| a | O2 | 627,661 | G | Fe | 430,790 | |
| D1 | Na | 589,594 | G | Ca | 430,774 | |
| D2 | Na | 588,997 | h | H δ | 410,175 | |
| D3 | He | 587,565 | H | Ca+ | 396,847 | |
| E2 | Fe | 527,039 | K | Ca+ | 393,368 | |
| b1 | Mg | 518,362 | L | Fe | 382,044 | |
| b2 | Mg | 517,270 | N | Fe | 358,121 | |
| b3 | Fe | 516,891 | P | Ti+ | 336,112 | |
| b4 | Fe | 516,751 | T | Fe | 302,108 | |
| b4 | Mg | 516,733 | t | Ni | 299,444 |
Linie Fraunhofera: C, F, G', h są to odpowiednio linie emisyjne alfa, beta, gamma i delta z serii Balmera wodoru. Obecnie nazwą Linie Fraunhofera określa się także prążki leżące poza widzialną częścią światła (ultrafiolet, podczerwień) a spowodowane przez to samo zjawisko.
Z powodu dobrze określonych długości fali linii Fraunhofera, są one często używane do charakteryzowania przenikalności elektrycznej i magnetycznej jak i dyspersyjnych własności danego materiału optycznego.
