Lubuskie Muzeum Wojskowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Lubuskie Muzeum Wojskowe
Budynek muzeum.
Budynek muzeum.
Państwo  Polska
Miejscowość Drzonów
Adres 66-008 Świdnica, Drzonów 54
Data założenia 1 stycznia 1978
Zakres zbiorów historia wojskowości
Dyrektor Piotr Dziedzic
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Lubuskie Muzeum Wojskowe
Lubuskie Muzeum Wojskowe
Ziemia 51°56′44″N 15°19′04″E/51,945556 15,317778
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa muzeum
Armata przeciwpancerna wz. 44

Lubuskie Muzeum Wojskowe – muzeum w Drzonowie powstałe 1 stycznia 1978 roku, kiedy to powstał dział wojskowy w Muzeum Ziemi Lubuskiej.

Placówka funkcjonuje samodzielnie od 8 maja 1985 roku. Od 1999 roku placówka jest Instytucją Kultury Powiatu Zielonogórskiego. Siedzibą muzeum jest klasycystyczny pałac wraz z przylegającym do niego założeniem parkowym. W Muzeum znajduje się ponad 3000 eksponatów. Są tu zbiory: ciężkiego sprzętu wojskowego, lotnictwa militarnego, broni maszynowej, broni palnej, broni białej, uzbrojenia ochronnego, umundurowania, oporządzenia i wyposażenia, odznaczeń, dokumentów, map i zdjęć. W muzealnym pałacu prezentowane są czasowe i stałe ekspozycje : Broń dawna, Żołnierz polski 1914-1945, Kobiety - żołnierze, Wojsko Polskie po 1945 r., Salon myśliwski. Na terenie przeszło 4 - ha parku oraz w pawilonie ekspozycyjnym prezentowane są kolekcje artylerii, rakiet, czołgów, transporterów opancerzonych, samochodów i ciężarówek wojskowych, samolotów myśliwskich i transportowych oraz helikopterów, a także skansen fortyfikacyjny. Wizytówkami muzeum są m. in. : pistolet Vis wz. 32, dwa działa samobieżne SU-152, samolot ISKRA 200 BR. 16 kwietnia 1986 roku Lubuskiemu Muzeum Wojskowemu w Drzonowie nadano imię 2 Armii Wojska Polskiego[1].

Ekspozycje stałe[edytuj | edytuj kod]

  • "Żołnierz Polski 1914-45"
  • "Wojsko Polskie po 1945 roku"
  • "Dawna Broń"
  • "Kobiety - żołnierze"
  • "Salon myśliwski"
  • "Skansen Fortyfikacyjny"

Przypisy

  1. Tomasz Honkisz. Kronika. „Wojskowy Przegląd Historyczny”. 4/1986. s. 310. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]