Lucjusz Domicjusz Ahenobarbus

Lucius Domitius Ahenobarbus Cn. f. L. n. (zm. 25)- syn Gnejusza Domicjusza Ahenobarbusa konsula z 32 p.n.e. i Emilii Lepidy, polityk rzymski.

W 36 p.n.e. podczas spotkania w Tarencie pomiędzy Antoniuszem i Augustem postanowiono o zaręczynach Lucjusza z Antonią, córką Antoniusza a zarazem siostrzenicą Augusta. Małżeństwo doszło do skutku w 30 p.n.e. Edyl w 22 p.n.e.; pretor w 19 p.n.e; konsul w 16 p.n.e.. W 30 p.n.e. przeniesiony przez cesarza Augusta z klasy plebejskiej do patrycjuszowskiej. W młodości zdobył sławę jako woźnica na wyścigach konnych. W 8 p.n.e. jako namiestnik Ilirii i następca Tyberiusza w dowództwie nad armiami rzymskimi w Germanii, przekroczył rzekę Elbę i zaszedł najdalej w głąb Germanii ze wszystkich wodzów rzymskich, przyznano mu za to oznaki triumfalne. Wsławił się organizowaniem walk gladiatorskich i walk z dzikimi zwierzętami tak okrutnych, że spowodowały interwencję Augusta. Według Swetoniusza był człowiekiem rozrzutnym, okrutnym a zarazem zarozumiałym. Swetoniusz relacjonuje jak to w czasie swojego edylatu zmusił do ustąpienia sobie z drogi zajmującego znacznie wyższe stanowisko cenzora Lucjusza Planka. W testamencie August wyznaczył go na wykonawcę swojej ostatniej woli. Zmarł w 25 n.e.