Luigi Dallapiccola

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Luigi Dallapiccola (ur. 3 lutego 1904 w Pisino d’Istria, zm. 19 lutego 1975 we Florencji) – włoski kompozytor awangardowy. Uważany jest za klasyka modernizmu w muzyce i za pioniera muzyki dodekafonicznej we Włoszech.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W dzieciństwie podczas I wojny światowej został internowany wraz z rodziną w obozie w Grazu (Austria), gdzie miał dostęp do fortepianu.

Dallapiccola studiował pianistykę w latach 20. w Konserwatorium we Florencji. W 1931 został profesorem tej uczelni.

W młodości był zwolennikiem faszyzmu, stworzył muzykę do wiersza Gabriele d'Annunzio La Canzone del Quarnaro opiewającego roszczenia Włoch do Wybrzeża Dalmatyńskiego. W późniejszych latach został antyfaszystą, czego dał wyraz tworząc w latach 1938–1941 Canti di prigionia (Pieśni uwięzionych) oraz w latach 1951–1955 Canti di liberazione (Pieśni wyzwolenia). Sprzeciwiał się włoskiej agresji na Etiopię oraz udziałowi Włoch w hiszpańskiej wojnie domowej.

W jego twórczości najważniejszą pozycję stanowią opery pisane techniką dwunastotonową z zastosowaniem kontrapunktu.

Był członkiem honorowym Międzynarodowego Towarzystwa Muzyki Współczesnej (ISCM).

Dzieła (wybór)[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Raymond Fearn, The music of Luigi Dallapiccola. New York, Rochester, 2003