Maślaczek pieprzowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Maślaczek pieprzowy
Maślaczek pieprzowy: zdjęcie
Systematyka
Królestwo grzyby
Gromada grzyby podstawkowe
Klasa pieczarniaki
Rząd borowikowce
Rodzina borowikowate
Rodzaj maślaczek
Gatunek maślaczek pieprzowy
Nazwa systematyczna
Chalciporus piperatus (Bull.) Bataille
Nat. Arr. Brit. Pl. (London) 1: 646 (1821)
Maślaczek pieprzowy

Maślaczek pieprzowy (Chalciporus piperatus (Bull.) Bataille) – gatunek grzybów należący do rodziny borowikowatych (Suillaceae)[1].

Systematyka i nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Pozycja w klasyfikacji: Boletaceae, Boletales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi (według Index Fungorum)[1].

Nazwę polską podali Barbara Gumińska i Władysław Wojewoda w 1993. W polskim piśmiennictwie mykologicznym gatunek ten opisywany był też pod nazwami: borowik pieprzowy i maślak pieprzowy[2]. Synonimy łacińskie[3]:

  • Boletus piperatus Bull. 1790
  • Boletus piperatus Bull. 1790, var. piperatus
  • Ceriomyces piperatus Bull. Murrill 1909
  • Ixocomus piperatus Bull. Quél. 1888
  • Leccinum piperatum Bull. Gray 1821
  • Suillus piperatus Bull. Kuntze 1898
  • Viscipellis piperata Bull. Quél. 1886

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Kapelusz

Średnica 2-5, wyjątkowo do 7 cm. U młodych okazów poduszkowaty, u starszych nieco spłaszczony. Skórka gładka, w kolorze pomarańczowo-brązowym. Podczas wilgotnej pogody jest mazista[4].

Rurki

Dość krótkie, przyrośnięte lub nieco zbiegające na trzon. Mają rdzawobrązowy kolor. Pory są ciemniejsze, w kolorze brązowoceglastym, w odcieniu miedziowym. Są duże, kanciaste i mają nierówne brzegi[5].

Trzon

Wysokość 2-6 cm, średnica 0,4-1 cm[4]. Ma ten sam kolor co kapelusz, w dolnej części tylko jest jaśniejszy (żółtawy). Jest cylindryczny, jednakowo gruby na całej długości, lub nieco zwężony dołem, pełny, czasami nieco wygięty[5].

Miąższ

W kapeluszu kremowy, w trzonie żółty lub cytrynowożółty. Ma słaby zapach i ostry, piekący smak[5].

Wysyp zarodników

Brązowy. Zarodniki gładkie, wrzecionowate, o rozmiarach 3-4 × 8-12 μm[5].

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

W Europie Środkowej jest dość pospolity[4]. Rośnie na ziemi, głównie w lasach iglastych i mieszanych, pod jałowcem pospolitym, jodłą pospolita, brzozą brodawkowatą, bukiem, świerkiem pospolitym, sosną zwyczajną. Owocniki pojawiają się latem i jesienią[2].

Znaczenie[edytuj | edytuj kod]

Saprotrof. Nie jest trujący, jednak jest niejadalny z powodu ostrego smaku[5] . Po ugotowaniu traci ostry smak[4]. W Meksyku, w Rosji i na Ukrainie uważany jest za grzyb jadalny[6].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Index Fungorum (ang.). [dostęp 2013-03-05].
  2. 2,0 2,1 Władysław Wojewoda: Checklist of Polish Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003. ISBN 83-89648-09-1.
  3. Species Fungorum (ang.). [dostęp 2013-04-15].
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 Andreas Gminder: Atlas grzybów. Jak bezbłędnie oznaczać 340 gatunków grzybów Europy Środkowej. 2008. ISBN 978-83-258-0588-3.
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 Barbara Gumińska, Władysław Wojewoda: Grzyby i ich oznaczanie. Warszawa: PWRiL, 1985. ISBN 83-09-00714-0.
  6. Eric Boa: Wild edible fungi : A global overview of their use and importance to people. 2004, seria: Non-wood Forest Products 17. ISBN 92-5-105157-7.