Margaux (region winiarski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Na mapach: 44°09′53″N 5°00′19″E/44,164722 5,005278

Margaux AOC
Winnica na skraju Margaux
Winnica na skraju Margaux
Nazwa urzędowa Margaux
Kategoria AOC
Rok klasyfikacji 1954-08-1010 sierpnia 1954
Państwo  Francja
Makroregion winiarski Bordeaux
Podregiony Médoc
Okoliczne regiony Moulis, Listrac-Médoc
Położenie departament Żyrondy w okolicach Margaux
Pory roku dwie suche (zima i lato), dwie deszczowe (wiosna i jesień)
Klimat morski
Nasłonecznienie (rocznie) 2700 godzin rocznie
Gleba żwirowa
Powierzchnia uprawiana 1490 ha[1][2]
Struktura winnic 74 indywidualne[2]
Dominujące odmiany cabernet sauvignon (cz.), merlot (cz.), cabernet franc (cz.)
Rodzaje win czerwone
Produkcja roczna 60 900 hl[1]
Liczba krzewów/ha min. 7000
Średnia wydajność/ha maks. 57-63 hl/ha[3]
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Obszar Margaux zaznaczony kolorem brązowym na mapce regionu Médoc.

Margaux – region winiarski położony w okolicy Margaux, część regionu Médoc w regionie bordoskim oraz wino o tej samej nazwie. Wśród winnic Médoc apelacja Margaux jest położona najbardziej na południe, a wina w niej produkowane są uważane za najbardziej kobiece[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Bordeaux (region winiarski).

Apelacja Margaux podlegała tym samym kolejom dziejowym, co cały region. Cechy charakterystyczne terenu i win margaux zostały potwierdzone i uregulowane 10 sierpnia 1954 przyznaniem własnej apelacji AOC[3].

Geografia[edytuj | edytuj kod]

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Winnice apelacji Margaux rozciągają się około 25 km na północ od Bordeaux, na lewym brzegu Żyrondy[4]. W skład apelacji wchodzi oprócz Margaux obszar gmin Arsac, Cantenac, Labarde i Soussans[3].

Geologia[edytuj | edytuj kod]

Winorośl rośnie na podłożu wapiennym z epoki kenozoiku pokrytym skałami osadowymi, które tworzą żwirowe, dość płaskie pagórki o niewielkiej wysokości (15 metrów), oddzielone od siebie potokami albo rowami melioracyjnymi[2][5]. W środkowej części apelacji, na płaskowyżu o wymiarach w przybliżeniu 6 km długości na 2 kilometry szerokości leży większość winnic klasyfikowanych jako crus classés. Żwirowe obszary pomiędzy rowami odwadniającymi w pozostałych częściach apelacji także są obsadzone winoroślą[1].

Klimat[edytuj | edytuj kod]

Klimat apelacja jest zbliżony do sąsiednich – z łagodzącym amplitudy temperatur wpływem Oceanu Atlantyckiego, lasów Landes i pobliskiej Garonny[4]. Opady rozkładają się dość równomiernie w ciągu roku, z bardziej deszczowym okresem jesienią.

Winnice[edytuj | edytuj kod]

Odmiany winogron[edytuj | edytuj kod]

Dojrzałe grona odmiany cabernet sauvignon

Przepisy apelacji stanowią, że w skład win margaux mogą wchodzić wyłącznie czerwone szczepy cabernet franc, cabernet sauvignon, merlot, carménère, malbec (znany też jako côt) i petit verdot[6]. Proporcje nie są prawnie określone[3], ale dominuje cabernet sauvignon[2] wraz z merlotem przy marginalnej roli pozostałych odmian. Przykładowo Château Brane-Cantenac wytwarza wina składające się w 55% z caberneta i w 40% z merlota[7], zaś Château Palmer miesza te szczepy w równych częściach z niewielkim dodatkiem petit verdota[8].

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

Aż 48% powierzchni gminy Margaux zajmują winnice[9]. Według uregulowań prawnych na hektarze winnicy musi znajdować się przynajmniej 7000 krzewów, przy czym rzędy powinny być od siebie oddalone maksymalnie o 1,5 m, a winorośle w rzędzie przynajmniej o 0,8 m[3]. Winorośl musi być przycinana co roku i prowadzona w formie nazywanej médocaine (lokalna nazwa na formę guyot) albo à cots[3]. Liczba pędów owocujących musi być ograniczana do najwyżej 12[3].

Przepisy regulują także wysokość krzewów i ich dolnego poziomu liści, co ma zapewnić osiągnięcie przez winogrona pełnej dojrzałości[3]. Kolejnym ograniczeniem jest maksymalna liczba nieowocujących krzewów – nie może przekroczyć 20 %[3]. Proporcjonalnie do braków obniża się dozwolony zbiór.

Winobranie[edytuj | edytuj kod]

Przepisy ograniczają dozwolone zbiory do 9500 kg/ha, co odpowiada mniej więcej 14 owocom w gronie petit verdot i 12 w przypadku innych odmian. Zebrane winogrona po winifikacji powinny dać nie więcej niż 57 hektolitrów wina na hektar winnic.

Optymalny moment zbiorów określa się poprzez próby smakowe winogron i pomiar poziomu cukru, który musi wynosić przynajmniej 189 g/l. Gotowe wino musi zawierać przynajmniej 11% alkoholu[3].

Regulacje apelacji nie określają sposobu winobrania[3]. W praktyce większość winogrodników zbiera winogrona mechanicznie, z wyjątkiem niektórych posiadłości grand cru, np. Château Margaux[10]. Takie podejście jest uzasadnione mocami przerobowymi, ale wymaga segregacji winogron po dostarczeniu do winiarni.

Wina[edytuj | edytuj kod]

W apelacji produkuje się 9 mln butelek wina rocznie[2][11].

Winifikacja i starzenie[edytuj | edytuj kod]

Piwnica winna w Château Margaux

Macerację winogron przeprowadza się w zbiornikach ze stali nierdzewnej albo w drewnie[12]. Fermentacja zachodzi przy użyciu drożdży naturalnie występujących na skórce grona lub wytworzonych przemysłowo. Proces przebiega w kontrolowanej temperaturze[8], a pod koniec moszcz jest nieco podgrzewany. Sprzyja to pełnemu przetworzeniu cukru w alkohol, ale także dobrej ekstrakcji barwników (antocyjany i tanin). Maceracja trwa długo, od dwóch do czterech tygodni, w zależności od wytwórcy i rocznika[4]. Następnie wino jest trzymane w temperaturze 20-25°C, która sprzyja rozpoczęciu fermentacji jabłkowo-mlekowej. Wina z każdego zbiornika ocenia się najpierw osobno[8], a potem w próbnie zmieszanych partiach, tak by zadecydować o charakterze win z rocznika. Wino dojrzewa u producenta ok. 1,5-2 lata[4].

Normy[edytuj | edytuj kod]

Wino musi zawierać przynajmniej 11% alkoholu (wg objętości)[3]. Jeśli konieczne jest wzbogacanie wina, maksymalny poziom nie może przekroczyć 13,5%[3]. Ten pułap nie obowiązuje, jeśli zbiór jest tak wyjątkowy, że pozwala naturalnie osiągnąć wyższą moc.

Dopuszczalna jest zawartość cukru resztkowego do 2 g/l[3], czyli że winogrona powinny sfermentować w całości. Poziom wolnych kwasów w pierwszym roku (przed 31 lipca) nie może spaść poniżej 13,26 meq, co odpowiada 0,79 g/l w przeliczeniu na kwas octowy i 0,65 g/l na H2SO4, a po zakończeniu fermentacji dopuszczalny poziom wynosi 16,33 meq (odpowiednio 0,98 g/l kwasu octowego i 0,80 g/l kwasu siarkowego)[3].

Styl wina[edytuj | edytuj kod]

Do win margaux przylgnął przydomek „kobiecych”, czego powodem jest rodzaj gramatyczny nazwy (la margaux)[1] oraz opisywane bogactwo struktury garbników połączone z delikatnością[2][1]. Wina charakteryzują się intensywnym kolorem[13], smak młodych przywołuje na myśl czerwone owoce i czarną porzeczkę, a z czasem nabiera wielkiej złożoności i wyrafinowania[11].

Zdolność starzenia margaux jest bardzo wysoka, zwykłe wina mogą dojrzewać 5-10 lat, crus zwykle od 5 do 20[13], czasem do 35[14], a w najlepszych rocznikach nawet więcej niż 50 lat, jak np. w przypadku rocznika 1945, który w roku 2002 nadal wykazywał zauważalną strukturę tanin[15].

Połączenia kulinarne[edytuj | edytuj kod]

Margaux dobrze komponują się z czerwonym mięsem. Pierre Casamayor w swojej książce pisze: „czerwone mięsa mają istotną cechę: zawarte w nich proteiny zmiękczają najostrzejsze garbniki”[a][16].

Delikatność wina margaux predestynuje je także do łączenia z drobiem i dzikim ptactwem (kaczka, kuropatwa) i tradycyjną lokalną potrawą, antrykotem po bordosku (à la bordelaise)[1].

Grands crus apelacji Margaux[edytuj | edytuj kod]

Wino Château Margaux 1994, 1er grand cru classé

Apelacja Margaux AOC ze swoimi dwudziestu jeden château o statusie cru classé przoduje w regionie Médoc[11]. W gminach Margaux i Cantenac znajduje się po 9 z nich, Labarde liczy dwa, a Arsac jedynie jeden.

Crus classés apelacji Margaux według oficjalnej klasyfikacji win bordoskich z 1855[4][17]
Premiers crus (1 - łącznie 75 ha)

Château Margaux
Deuxièmes crus (5 - 271 ha)
Château Brane-Cantenac
Château Durfort-Vivens
Château Lascombes
Château Rauzan-Ségla
Château Rauzan-Gassies
Troisièmes crus (10 - 305 ha)
Château Boyd-Cantenac
Château Cantenac-Brown
Château Desmirail
Château Ferrière
Château Giscours
Château d'Issan
Château Kirwan
Château Malescot St. Exupéry
Château Marquis d'Alesme Becker
Château Palmer
Quatrièmes crus (3 - 105 ha)
Château Marquis de Terme
Château Pouget
Château Prieuré-Lichine
Cinquièmes crus (2 - 98 ha)
Château Dauzac
Château du Tertre

Liczne wina z regionu Margaux mają także status cru bourgeois[18].

Wnuczka Ernesta Hemingwaya, aktorka Margot zmieniła swoje imię na identycznie wymawiane Margaux, gdy dowiedziała się, że rodzice w noc jej poczęcia pili wino Château Margaux[19].

Uwagi

  1. W oryginale: les viandes rouges ont une qualité essentielle, leurs protéines amabilisent les tanins les plus virils

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 praca zbiorowa: Le Guide Hachette des vins 2010. Paryż: Hachette pratique, s. 366-367. ISBN 978-2-01-237514-7. (fr.)
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 Fiche de l'AOC margaux (fr.). medoc-bordeaux.com. [dostęp 19 maja 2013]. [zarchiwizowane z tego adresu].
  3. 3,00 3,01 3,02 3,03 3,04 3,05 3,06 3,07 3,08 3,09 3,10 3,11 3,12 3,13 3,14 Cahier des charges de l'appellation d'origine contrôlée "margaux" (fr.). 18 września 2009. [dostęp 19 maja 2013].
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 Tom Stevenson: The Sotheby's Wine Encyclopedia. Wyd. 4. Londyn: Dorling Kindersley, 2005, s. 92. ISBN 0-7566-1324-8. (ang.)
  5. Hugh Johnson, Jancis Robinson: Wielki atlas świata win. Buchmann, 2008, s. 96. ISBN 978-83-7670-164-6. (pol.)
  6. Tom Stevenson: The Sotheby's Wine Encyclopedia. Wyd. 4. Londyn: Dorling Kindersley, 2005, s. 72. ISBN 0-7566-1324-8. (ang.)
  7. Notre vin (fr.). brane-cantenac.com. [dostęp 19 maja 2013].
  8. 8,0 8,1 8,2 Vineyard (ang.). chateau-palmer.com. [dostęp 19 maja 2013].
  9. Tom Stevenson: The Sotheby's Wine Encyclopedia. Wyd. 4. Londyn: Dorling Kindersley, 2005, s. 93. ISBN 0-7566-1324-8. (ang.)
  10. Vendanges (fr.). château Margaux. [dostęp 19 maja 2013].
  11. 11,0 11,1 11,2 Francja. W: André Dominé: Wino. Wyd. 2. Ożarów Mazowiecki: Wydawnictwo Olesiejuk, 2009, s. 239. ISBN 978-83-7626-712-8. (pol.)
  12. Le travail du vin à Rauzan-Ségla (ang. • fr.). www.rauzan-segla.com. [dostęp 19 maja 2013].
  13. 13,0 13,1 Tom Stevenson: The Sotheby's Wine Encyclopedia. Wyd. 4. Londyn: Dorling Kindersley, 2005, s. 74. ISBN 0-7566-1324-8. (ang.)
  14. Tom Stevenson: The Sotheby's Wine Encyclopedia. Wyd. 4. Londyn: Dorling Kindersley, 2005, s. 94. ISBN 0-7566-1324-8. (ang.)
  15. Placido Llorca: Appellation viticole Margaux (fr.). 2012. [dostęp 19 maja 2013].
  16. Pierre Casamayor: L'école des alliances, les mets et les vins. Hachette pratique, 2000, s. 179. ISBN 2012364616. (fr.)
  17. Stuart Walton, Brian Glover: The Ultimate Encyclopedia of Wine, Beer, Spirits and Liqueurs. Hermes House, 1998, s. 31. ISBN 978-1840380859. (ang.)
  18. Stuart Walton, Brian Glover: The Ultimate Encyclopedia of Wine, Beer, Spirits and Liqueurs. Hermes House, 1998, s. 33. ISBN 978-1840380859. (ang.)
  19. Lynette Holloway: Margaux Hemingway Is Dead; Model and Actress Was 41 (ang.). The New York Times, 3 lipca 1996. [dostęp 19 lipca 2013].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]