Max Amann

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Max Amann
Bundesarchiv Bild 119-2186, Max Amann.jpg
Max Amann
Data i miejsce urodzenia 24 listopada 1891
Monachium
Data i miejsce śmierci 30 marca 1957
Monachium
Przynależność polityczna NSDAP
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Max Amann (ur. 24 listopada 1891, Monachium - zm. 30 marca 1957, tamże) – niemiecki, nazistowski urzędnik, polityk oraz dziennikarz. Został odznaczony honorowym stopniem SS-Obergruppenführera (odpowiednik generała broni w wojskach lądowych).

Amann przyszedł na świat w Monachium. Podczas I wojny światowej był sierżantem w oddziale, do którego należał Adolf Hitler. W latach 1922-35 pełnił funkcję Reichsleitera NSDAP do spraw prasy. Uczestniczył w puczu monachijskim (8-9 listopada 1923 r.). Po upadku przewrotu został wraz z Hitlerem osadzony w twierdzy w Landsbergu. W roku 1933 został przewodniczącym Izby Dziennikarstwa Rzeszy (Reichspressekammer). Ponadto przewodniczył spółce wydawniczej Eher-Verlag, która publikowała m.in. pismo "Das Schwarze Korps" ("Czarny Korpus") - stanowiące organ prasowy SS. Można powiedzieć, że największy jego wkład w bieg historii stanowiło przekonanie Hitlera do zmiany tytułu jego książki (napisanej podczas pobytu w twierdzy w Landsbergu) z "Czterech i pół roku walki przeciw kłamstwom, głupocie i tchórzostwu" na "Mein Kampf". Autobiografia Hitlera, połączona z manifestacją jego programu politycznego, stała się wkrótce głównym źródłem dochodów Amanna i wydawnictwa Eher-Verlag.

W okresie III Rzeszy Amann zyskał status największego magnata prasowego w Niemczech. Udało mu się osiągnąć tę pozycję m.in. poprzez przejmowanie (pod przymusem ze strony państwa wobec właścicieli wydawnictw) innych tytułów prasowych. Zyski z kolportażu gazet Amanna w dużej mierze zasilały budżet partii nazistowskiej. Jako czołowa osobistość w świecie prasy, Amann przejął kontrolę nad tą gałęzią przemysłu medialnego i rozpoczął stopniowy proceder likwidacji magazynów, które nie popierały reżimu Hitlera. Jednak w roli urzędnika partyjnego nie wykazywał obiecujących zdolności. Był raczej miernym mówcą i słabo radził sobie w prowadzeniu debat. W dodatku, odręczne pismo Amanna było nieczytelne, wobec czego pracę przy dokumentach wykonywał w jego imieniu zastępca, Rolf Rienhardt.Po aresztowaniu przez żołnierzy alianckich pod koniec wojny, Amann został uznany przez sąd denazyfikacyjny za jednego z "głównych winowajców partyjnych" bądź "prominentnych działaczy partyjnych" (Hauptschuldiger). 8 września 1948 r. skazano go na 10 lat ciężkich robót (wyszedł na wolność już w roku 1953). Poza tym pozbawiono go praw własności w Eher-Verlag oraz całego majątku. Amann zmarł w ubóstwie w dniu 30 marca 1957 roku w Monachium.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]