Meiacanthus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Meiacanthus[1]
Norman, 1943
Przedstawiciel rodzaju – Meiacanthus grammistes
Przedstawiciel rodzaju – Meiacanthus grammistes
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada promieniopłetwe
Rząd okoniokształtne
Podrząd ślizgowce
Rodzina ślizgowate
Rodzaj Meiacanthus
Synonimy
  • Allomeiacanthus Smith-Vaniz,1976
  • Holomeiacanthus Smith-Vaniz,1976
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Meiacanthusrodzaj małych, jadowitych ryb okoniokształtnych z rodziny ślizgowatych (Blenniidae) związanych ze środowiskiem raf koralowych. Występują od północnej części Morza Czerwonego i południowego Madagaskaru po Wyspy Towarzystwa na Oceanie Spokojnym, zwykle w płytkich wodach do głębokości 20 m. Sporadycznie spotykano Meiacanthus nigrolineatus na głębokościach do 37 m[2]. Osiągają od 3,5 do 11 cm długości. Niektóre są intensywnie ubarwione, przez co wzbudzają zainteresowania osób zajmujących się akwarystyką morską.

Gatunki zaliczane do tego rodzaju są jedynymi znanymi rybami, u których wykształciły się wyspecjalizowane zęby jadowe[3] – położone po obydwu stronach żuchwy, duże, zakrzywione, z głęboką bruzdą. Zęby jadowe są połączone z wysoce wyspecjalizowanymi gruczołami jadowymi wytwarzającymi substancję toksyczną. Struktury te są wykorzystywane jako organy obronne. Ryba uderza zębami i wstrzykuje jad, kiedy jest połykana przez napastnika, co zwykle kończy się jej uwolnieniem. Drapieżniki, które próbowały połknąć jadowitą rybę szybko zapamiętują przykre doświadczenie, w efekcie czego Meiacanthus są przez nie ignorowane[2]. Taka strategia obronna wydaje się być wysoce efektywna, ponieważ u wielu ślizgowatych spokrewnionych z rodzajem Meiacanthus rozwinęły się zachowania upodabniające do form jadowitych.

Rodzaj został opisany przez J. R. Normana z British Museum w 1943 (pracę opublikowano w 1944)[4]. Gatunkiem typowym był Petroscirtes ovalanensis z wyspy Ovalau (Fidżi). Toksyczność zębów tych ryb została odkryta dopiero w 1968[5].

Klasyfikacja[edytuj | edytuj kod]

Gatunki zaliczane do tego rodzaju [6]:

Przypisy

  1. Meiacanthus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. 2,0 2,1 William Smith-Vaniz: Saber-Toothed Blennies, Tribe Nemophini (Pisces: Blennidae). Academy of Natural Science, 1976, s. 196. ISBN 9781422319253.
  3. Hubert Szaniawski. The earliest known venomous animals recognized among conodonts. „Acta Palaeontologica Polonica”. 54 (4), s. 669–676, 2009. doi:10.4202/app.2009.0045 (ang.). 
  4. J. R. Norman. Notes on the blennioid fishes.--I. A provisional synopsis of the genera of the family Blenniidae. „Annals and Magazine of Natural History (Series 11)”. 10 (72), s. 793-812, 1944 (ang.). 
  5. V.G. Springer. Osteology and classification of the fishes of the Family Blenniidae. „Bulletin of the United States Natural History Museum”. 284, s. 1–83, 1968 (ang.). 
  6. Eschmeyer, W. N. & Fricke, R.: Catalog of Fishes electronic version (2 October 2012) (ang.). California Academy of Sciences. [dostęp 26 października 2012].