Mercury-Atlas 7

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Mercury-Atlas 7 (MA-7)
Mercury 7, Aurora 7
Emblemat Mercury-Atlas 7 (MA-7)Mercury 7, Aurora 7
Dane misji
Indeks COSPAR 1962-019A
Zaangażowani USA
Pojazd
Statek kosmiczny Mercury
Masa pojazdu 1350 kg
Rakieta nośna Atlas D
Załoga
Zdjęcie Mercury-Atlas 7 (MA-7)Mercury 7, Aurora 7
Scott Carpenter na pokładzie USS Intrepid
Załoga Scott Carpenter
Start
Miejsce startu Cape Canaveral Air Force Station, USA
Początek misji 24 maja 1962 (12:45:16 UTC)
Orbita okołoziemska
Apogeum 260 km
Perygeum 154 km
Okres orbitalny 88,3 min
Inklinacja orbity 32,5°
Lądowanie
Miejsce lądowania 19°17′24″N 64°30′00″W/19,290000 -64,500000
Lądowanie 24 maja 1962 (17:41:00 UTC)
Czas trwania misji 4 godziny, 56 minut, 15 sekund
Liczba okrążeń Ziemi 3
Program Mercury
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Mercury-Atlas 7 – drugi w historii amerykański orbitalny załogowy lot kosmiczny. Odbył się 24 maja 1962, w ramach programu Mercury. Kapsuła statku, pilotowana przez astronautę Scotta Carpentera, wykonała trzy okrążenia Ziemi, po czym bezpiecznie wodowała w Oceanie Atlantyckim.

Załoga[edytuj | edytuj kod]

Scott Carpenter ogląda osłonę termiczną swojej kapsuły

Załogę kapsuły Mercury stanowił Scott Carpenter. Jego dublerem był Walter M. Schirra. Pierwotnie, załogantem statku MA-7 miał być Deke Slayton, jednakże został on usunięty z wszystkich list pilotów, gdy podczas treningu w centryfudze wykryto u niego arytmie.

Opis misji[edytuj | edytuj kod]

Rakieta Atlas D z kapsułą Aurora 7 na chwilę przed startem

Przygotowania[edytuj | edytuj kod]

Wyznaczona do lotu kapsuła nr 18 została dostarczona na Przylądek Canaveral 15 listopada 1961. Rakieta Atlas D (o nr seryjnym 107) została zaś wytoczona z zakładów Convair w San Diego, 25 lutego 1961, a na Przylądek dotarła 6 marca 1962.

Lot[edytuj | edytuj kod]

Pięciogodzinny lot Carpentera skupiał się wokół doświadczeń naukowych, takich jak badanie płynów w stanie nieważkości, fotografowanie Ziemi, czy (nieudane) próby obserwacji rac wystrzeliwanych z Ziemi. Eksperyment dotyczący hamowania atmosferycznego i dostrzegania kolorów w kosmosie, z użyciem wypuszczanego nadmuchiwanego balonu, powiódł się częściowo. Przy końcu trzeciej, ostatniej orbity, Carpenter niechcący uderzył dłonią w ścianę statku i tym samym rozwiązał zagadkę "świetlików", które zauważył Glenn podczas pierwszego amerykańskiego lotu orbitalnego. Strumień świecących cząsteczek otaczający kapsułę okazał się być kryształkami lodu ulatującymi z poszycia i elementów kapsuły.

Powrót na Ziemię[edytuj | edytuj kod]

Odzyskiwanie z wody kapsuły Aurora 7

Z powodu napiętego harmonogramu pracy na pokładzie, roztargnienia wywołanego obserwacją "świetlików" i usterką w automatycznym systemie kierowania, którą pilot musiał ręcznie korygować, Carpenter minął swój punkt wejścia w atmosferę, co spowodowało, że kapsuła wodowała około 400 km dalej od planowanego miejsca. Opóźniło to odzyskanie kapsuły i pilota, który zaczął się nawet bać o swoje bezpieczeństwo. Carpentera wyłowiono śmigłowcem. A kapsułę podjął USS Intrepid.

Podsumowanie lotu[edytuj | edytuj kod]

Łączny czas przebywania w stanie nieważkości wyniósł 4 godziny, 39 minut, 32 sekundy. Działanie statku Mercury i rakiety Atlas było prawidłowe niemal pod każdym względem. Wykonano wszystkie zakładane dla lotu cele. Jedyną nieprawidłowością było złe działanie czujnika horyzontu w automatycznym systemie sterowania nachyleniem. Pilot jednak wprowadzał konieczne poprawki poprzez ręczne sterowanie – powodzenie misji nie było zagrożone. Ulepszenie działania systemu silniczków korekcyjnych, które sprawiały kłopoty w poprzedniej misji (Mercury-Atlas 6), okazało się skuteczne. Temperatura w kabinie i skafandrze była wysoka, ale w granicach tolerancji. Podczas lotu nie zarejestrowano pewnych danych biomedycznych, ale nie było wątpliwości co do dobrego stanu astronauty przez cały czas lotu. Misja dowiodła sprawności systemów statków Mercury i umożliwiła przejście do misji dłuższych i bardziej wymagających.

NASA jednak nie była zadowolona z wyników Carpentera (chodziło głównie o zużycie całego zapasu paliwa do ręcznego korygowania położenia kapsuły).

Kapsuła użyta w locie Mercury-Atlas 7 jest wystawiona w muzeum nauki i przemysłu w Chicago[1].

Misja w liczbach[edytuj | edytuj kod]

  • Przebyty dystans: 122 344 km
  • Maksymalna prędkość: 28 242 km/h
  • Maksymalne przyspieszenie: 76 m/s²

Chronologia lotu MA-7[edytuj | edytuj kod]

Czas od chwili staru Wydarzenie Opis
T+00:00:00 Start Start rakiety z kapsułą Mercury; włączenie się zegara pokładowego
T+00:00:02 Sekwencja obrotu Rakieta obraca się w tempie 2,5°/s z 30° do 0°
T+00:00:16 Sekwencja nachylenia Rakieta pochyla się w tempie 0,5°/s z 90° do 0°
T+00:00:30 Włączenie kierowania radiowego System kierowania radiowego nawiązuje łączność z rakietą, by kierować nią aż do osiągnięcia orbity
T+00:01:24 Maks. Q (ciśnienie dynamiczne) Ciśnienie dynamiczne osiąga największą wartość
T+00:02:10 BECO Wyłączenie się silnika dodatkowego rakiety Atlas i odrzucenie go
T+00:02:33 Odrzucenie wieży Niepotrzebna już wieża ucieczkowa zostaje odrzucona
T+00:02:25 Sekwencja nachylenia Po odrzuceniu wieży, rakieta pochyla się jeszcze bardziej (zgodnie z planem)
T+00:05:20 SECO Wyłączenie się silnika marszowego rakiety; kapsuła osiąga orbitę; prędk. 7844 m/s
T+00:05:24 Oddzielenie się kapsuły Rakiety odłączają kapsułę od rakiety i nadają jej prędk. 5 m/s
T+00:05:25 5 sekundowa sekwencja spowalniania Automatyczny system przez 5 sekund spowalnia statek przygotowując go do manewry obrotu
T+00:05:25 Manewr obrotu Kapsuła obraca się o 180°, osłoną termiczną w kierunku lotu; dziób jest skierowany 34° w dół - w pozycji do odpalenia silników hamujących
T+00:05:30
T+04:30:00
Działania na orbicie Przez 3 okrążenia Ziemi trwają zaplanowane na czas lotu działania z udziałem astronauty
T+04:30:00 Sekwencja hamowania System hamowania przez 30 sekund sprawdza czy statek ma właściwe położenie (-34° nachylenia, 0° odchylenia o toru lotu, 0° obrotu)
T+04:30:30 Hamowanie Trzy rakiety, odpalane kolejno po 5 sekundowych przerwach (każda pracuje przez 10 sekund), wytwarzają ΔV 168 m/s
T+04:31:00 Złożenie peryskopu Peryskop zostaje automatycznie złożony w ramach przygotowań do wejścia w atmosferę
T+04:31:50 Odrzucenie ładunku wstecznego Następuje odrzucenie tzw. "ładunku wstecznego"
T+04:33:00 Manewr zmiany położenia Automatyczny system ponownie ustawia statek w położeniu -34° nachylenia, 0° odchylenia o toru lotu, 0° obrotu
T+04:40:30 Manewr "0,05g" Automatyczny system kontrolujący kapsułę wykrywa rozpoczęcie wejścia w atmosferę i wprawia statek w ruch obrotowy (10°/s) w celu stabilizacji lotu
T+04:50:20 Otworzenie spadochronu hamującego Na wysokości 6,7 km otwiera się spadochron hamujący; kapsuła opada teraz z prędkością 111 m/s
T+04:50:25 Otwarcie chrap Na wys. ok. 6 km otwierają się chrapy łapiące świeże powietrze; następuje chłodzenie kabiny
T+04:51:55 Otwarcie głównego spadochronu Na wys. ok. 3 km otwiera się główny spadochron; prędkość opadania zmniejsza się do 9 m/s
T+04:52:00 Rozłożenie podwozia powietrznego Następuje ręczne włączenie podwozia powietrznego, które pompuje się i opada wraz z osłoną termiczną o 120 cm
T+04:52:30 Wyrzucenie paliwa Automatyczne wyrzucenie resztek paliwa z pokładu kapsuły
T+04:57:10 Wodowanie Kapsuła ląduje w wodzie, około 400 km od planowanej strefy upadku
T+04:57:10 Uruchomienie kompletu ratunkowego Komplet składał się z zielonej flary, radiolatarni i anteny biczowej


Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]