Mewa czerwonodzioba

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Mewa czerwonodzioba
Chroicocephalus novaehollandiae[1]
(Stephens, 1826)
Mewa czerwonodzioba
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada neognatyczne
Rząd siewkowe
Podrząd mewowce
Rodzina mewowate
Rodzaj Chroicocephalus
Gatunek mewa czerwonodzioba
Synonimy
  • Larus novaehollandiae Stephens, 1826
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Pisklę

Mewa czerwonodzioba (Chroicocephalus novaehollandiae) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny mewowatych. Występuje w niemal całej Australii oraz jej okolicznych wyspach.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała wynosi 40–45 cm, rozpiętość skrzydeł 91–96 cm. Głowa, pierś, spód ciała i sterówki białe. Skrzydła szare, lotki czarne. Dziób i nogi czerwone. Tęczówka biała. Osobniki młode mają na skrzydłach szarobrązowe plamki, mają czarne tęczówki i czarne nogi oraz dziób. Dodatkowo mają czarne zakończenia sterówek. Dymorfizm płciowy nie jest uwidoczniony[3].

Wymiary[edytuj | edytuj kod]

Pochodzenie okazów (♂♀) Skrzydło Dziób Ogon Skok Całkowita długość Masa ciała (g)
Tasmania 268–309 43–51 108–121 42–51
Nowa Południowa Walia 272–305 41,5–49 105–122 42–50 362–415 195–397
Nowa Kaledonia 287 52 108 44

Wymiary podano w milimetrach[4], jeżeli nie napisano inaczej. Znak "—" oznacza niezebrany pomiar.

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Mewa czerwonodzioba zasiedla Australię. Gniazduje głównie na wybrzeżu i małych okolicznych wyspach; nie gniazduje w północnej i wschodniej części kontynentu oraz w południowo-wschodniej Australii Zachodniej oraz południowo-zachodniej Australii Południowej. Obszary te, podobnie jak i interior, są zasiedlone przez ten gatunek jedynie w okresie zimowym[5]. Zależnie od podgatunku zasiedla[6]:

  • C. n. forsteri (Mathews, 1912) – północna i północno-wschodnia Australia, Nowa Kaledonia i Wyspy Lojalności
  • C. n. gunni (Mathews, 1912)Tasmania
  • C. n. novaehollandiae (Stephens, 1826) – południowa Australia

Behawior[edytuj | edytuj kod]

Odzywa się szorstkim kaow lub kwee-aarr. Żywi się rybami, ich odpadkami, lądowymi i morskimi bezkręgowcami, padliną i odpadkami pozostawianymi przez ludzi. Nocuje w gnieździe. Niekiedy towarzyszy kutrom rybackim, nie obawia się człowieka i pobiera pokarm z ręki. W stadach panuje hierarchia, osobniki starsze przepędzają młode z żerowisk[3].

Lęgi[edytuj | edytuj kod]

Okres lęgowy trwa cały rok. Gniazdo stanowi płytkie zagłębienie wydrapane w ziemi, wyściełane materią roślinną. Gniazduje kolonijnie. Oba ptaki z pary biorą udział w przyszykowaniu gniazda. Samica składa 3 białe jaja, pokryte czarnymi, brązowymi i fioletowymi plamami. Inkubacja trwa 21–27 dni, wysiadują oba ptaki z pary. Młode są szarobrązowe, pokryte czarnymi plamkami. Opiekują się nimi zarówno samiec jak i samica. Usamodzielniają się po 6 tygodniach od wyklucia. Jeżeli przed osiągnięciem dorosłości oddalą się od terytorium gniazda, mogą zostać zabite przez inne mewy. Maksymalna długość życia wynosi 11 lat[3].

Status[edytuj | edytuj kod]

Mewa czerwonodzioba ma bardzo duży zasięg występowania (3 360 000 km² terenów lęgowych). Całkowita liczebność populacji nie jest znana, lecz ma trend wzrostowy. W związku z tym mewa czerwonodzioba otrzymała status gatunku najmniejszej troski (LC, Least Concern)[5].

Obrączki dla tego gatunku wykonane są ze stali nierdzewnej lub aluminium. Średnica wewnętrzna obrączki wynosi 6,5 mm[7].

Przypisy

  1. Chroicocephalus novaehollandiae w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Larus novaehollandiae. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2014-03-02]
  3. 3,0 3,1 3,2 Nicole Bouglouan: Silver Gull. Oiseaux-Birds, 22 października 2013.
  4. R.E. Johnstone. Distribution, status and variations of the Silver Gull Larus novaehollandiae Stephens, with notes on the Larus cirrocephalus. „Records – Western Australian Museum”. 10 (2), s. 133–165, 1982. 
  5. 5,0 5,1 Silver Gull Larus novaehollandiae. BirdLife International. [dostęp 18 października 2013].
  6. F. Gill & D. Donsker: Shorebirds & allies. IOC World Bird List (v3.5). [dostęp 18 października 2013].
  7. Recommended Band Size List – Birds of Australia and its Territories. Ministerstwo Środowiska, Australia, maj 2000.