Międzynarodowy Kodeks Nomenklatury Botanicznej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Międzynarodowy Kodeks Nomenklatury Botanicznej (ang. International Code of Nomenclature for algae, fungi, and plants – ICN, dawniej International Code of Botanical Nomenclature – ICBN) – zespół zasad i zaleceń dotyczących tworzenia nazw naukowych (systematycznych) roślin stosowanych w botanice, stanowiących nomenklaturę botaniczną.

Kodeks może być zmieniony jedynie przez Międzynarodowy Kongres Botaniczny i International Association for Plant Taxonomy. Od roku 2012 obowiązuje tzw. Kodeks z Melbourne (ang. Melbourne Code), zmienił on obowiązujący w latach 2005–2011 tzw. Kodeks Wiedeński (ang. Vienna Code), którego poprzednikiem był Kodeks z St. Louis (St. Louis Code), który z kolei poprzedzał Tokio Code (1994).

Kodeks z Melbourne, przyjęty podczas XVIII Międzynarodowego Kongresu Botanicznego w lipcu 2011 roku i obowiązujący od 1 stycznia 2012 roku, wprowadził istotne zmiany w stosunku do poprzednich wydań: obejmują one zniesienie obowiązku ukazania się w formie drukowanej pracy opisującej nowy gatunek oraz konieczności przedstawienia diagnozy nowego gatunku w języku łacińskim (te zmiany weszły w życie jeszcze w 2011 roku, niektóre zaczną obowiązywać w 2013 roku)[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Sandra Knapp, John McNeill, Nicholas J. Turland. Changes to publication requirements made at the XVIII International Botanical Congress in Melbourne – what does e-publication mean for you?. „PhytoKeys”. 6, s. 5–11, 2011. doi:10.3897/phytokeys.6.1960 (ang.). 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]