Mięta nadwodna
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Mięta nadwodna | |
|---|---|
 |
|
| Systematyka[1] | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | rośliny |
| Klad | rośliny naczyniowe |
| Klad | Euphyllophyta |
| Klad | rośliny nasienne |
| Klasa | okrytonasienne |
| Klad | astrowe |
| Rząd | jasnotowce |
| Rodzina | jasnotowate |
| Rodzaj | mięta |
| Gatunek | mięta nadwodna |
| Nazwa systematyczna | |
| Mentha aquatica L. Sp. pl. 2:576. 1753 |
|
| Synonimy | |
|
Mentha palustris Mill.[2] |
|
 Zdjęcia i grafiki w Commons |
|
Mięta nadwodna, m. wodna (Mentha aquatica L.) – gatunek rośliny należący do rodziny jasnotowatych. Występuje w części Afryki, na większości obszaru Europy oraz w Azji zachodniej i na Kaukazie[2]. W Polsce częsta na niżu, w górach rozproszona.
Spis treści |
Morfologia [edytuj]
- Pokrój
- Roślina wieloletnia, o silnym zapachu cytryny, limonki. Osiąga wysokość do 80 cm.
- Łodyga
- Przeważnie wzniesiona, prosta lub rozgałęziona.
- Liście
- Ogonkowe, jajowate lub owalne, ząbkowane na brzegach, długie od 2 do 6 cm, owłosione. Podsadki podobne do innych liści.
- Kwiaty
- Różowe lub liliowe, skupione w okółkach na szczycie łodygi i tworzące kuliste kwiatostany, przynajmniej w dolnej części porozrywane. Nibyokółki znajdujące się w kątach najwyższej pary liści są dużo mniejsze i na krótszych szypułkach. Ząbki kielicha lancetowate. Kielich jest prawie cylndryczny, ma 13 wyraźnych nerwów, a jego ząbki zakończone są szydlastym końcem. W gardzieli korony znajduje się pierścień włosków.
Biologia i ekologia [edytuj]
Bylina, hemikryptofit, hydrofit. Kwitnie od lipca do września lub października. Siedlisko: bagna, brzegi cieków wodnych, rowy, mokre łąki.
Zastosowanie [edytuj]
- Roślina ozdobna: często stosowana do obsadzania oczek wodnych.
- Roślina kosmetyczna. Ze względu na zawartość olejków eterycznych i właściwości czyszczących stosowana jako jeden ze składników szamponów ziołowych, także stosowana w perfumach, np. Kenzo.
- Sztuka kulinarna. Ze względu na swój zapach i aromatyczny smak jako przyprawa była używana już w średniowieczu[3]
Przypisy
- ↑ Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-03-31].
- ↑ 2,0 2,1 Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2011-01-02].
- ↑ Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.
