Michaił Glinka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Michaił Glinka – szkic z 1913 roku

Michaił Iwanowicz Glinka (ros. Михаил Иванович Глинка, ur. 20 maja?/1 czerwca 1804 w Nowospasskoje(ros.) koło Smoleńska, zm. 3 lutego?/15 lutego 1857 w Berlinie) – kompozytor rosyjski.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Pochodzenie[edytuj | edytuj kod]

Prapradziadem Michaiła był polski szlachcic z rodu Glinków herbu Trzaska (Glinki w Ziemi Łomżyńskiej) – Wiktoryn Władysław Glinka. Po utracie Smoleńska przez Polskę w 1654 W. W. Glinka pozostał w majątku, przyjął poddaństwo rosyjskie i od razu przeszedł na prawosławie. Carskie władze zachowały mu przywileje szlacheckie w tym herb Trzaska oraz nadania królewskie[1].

Życie[edytuj | edytuj kod]

Michaił Glinka (1840)
Tablica upamiętniająca Michaiła Glinke na ul. Niecałej 2 w Warszawie, gdzie w 1848 r., mieszkał i tworzył. Wmurowana w 150 rocznice urodzin kompozytora

Początkowo jego zainteresowania w okresie młodzieńczym kierowały go ku naukom przyrodniczym, geografii i podróżom. W czasach licealnych zetknął się z Puszkinem i z dekabrystami, co skupiło na nim uwagę policji. Musiał więc porzucić chęć kariery dyplomatycznej. Pracował przez cztery lata w Urzędzie Komunikacji. Wykształcenie muzyczne Glinki było wielostronne, ale też mało systematyczne. Pobierał prywatne lekcje kompozycji, kontrapunktu, fortepianu (m.in. u J. Fielda) i skrzypiec. Regularne 2-letnie studia kompozycji podjął dopiero w wieku 29 lat. Pobierał również lekcje śpiewu u w Petersburgu. Uważany był za znawcę sztuki bel canto, znał bogaty repertuar pieśni włoskich i francuskich. Występował również śpiewając własne pieśni, komponowane nierzadko na spotkaniach towarzyskich[2].

W Petersburgu przebywał do 1830 roku. Prowadził wówczas bogate życie towarzyskie, obracał się w kręgu Puszkina (był kolegą z klasy jego młodszego brata Lwa), M. Szymanowskiej, poznał też Mickiewicza. W 1830 roku wyruszył w podróż po Europie, przez Berlin, Szwajcarię, do Włoch. Przebywał tam trzy lata i poznawał styl włoskiego bel canto, poznał też Belliniego i Donizettiego. Następnie podjął regularne studia kompozycji w Berlinie u S. Dehna. Po powrocie do kraju wykrystalizowała się idea opery narodowej Glinki. W latach 1834–1842 powstały jego dwie najważniejsze opery: Życie za cara (Iwan Susanin) i Rusłan i Ludmiła. W tych latach powstały też najpiękniejsze pieśni do słów Puszkina. W latach 40. Glinka przebywał w Paryżu gdzie poznał Berlioza, a następnie w Hiszpanii. Powstały tam dwie uwertury symfoniczne o melodyce hiszpańskiej.

Na przełomie lat 40 i 50. kompozytor przebywał w Warszawie, gdzie obracał się w kręgu Kurpińskiego i Lipińskiego. Powstała wtedy uwertura „Kamarinskaja” która stała się wzorem dla kolejnych kompozytorów szkoły rosyjskiej. W latach 50 pisał w Paryżu swoją symfonię kozacką „Taras Bulba”, która pozostała niedokończona.

Wrócił po raz ostatni na kilka lat do Petersburga gdzie przebywał w kręgu Dargomyżskiego i Bałakiriewa. Zainteresował się wówczas muzyką cerkiewną. Pojechał ponownie do Berlina do swojego profesora aby zgłębić tajniki polifonii i skal kościelnych. Studiował dzieła wokalne Palestriny i Bacha. Nie wrócił już do kraju.

Zmarł w roku 1857 w wieku zaledwie 53 lat, przeziębiwszy się po koncercie gdy wychodził z dusznej sali.

Znaczenie[edytuj | edytuj kod]

Kompozytor jest uważany za twórcę narodowej opery rosyjskiej, łączącego w niej tradycyjny folklor Rusi i patriotyzm z nowymi prądami w muzyce zachodniej Europy. Twórczość Michaiła Glinki była inspiracją dla grupy rosyjskich kompozytorów nazwanej Potężną gromadką. „Życie za cara” wystawiono 7 lutego 1940 na scenie berlińskiej Staatsoper w ramach niemiecko-radzieckiej współpracy kulturalnej, będącej wynikiem zawartego pół roku wcześniej paktu Ribbentrop-Mołotow.

Glinka a hymn Rosji[edytuj | edytuj kod]

W latach 1990/1991-2000 oficjalnym hymnem Rosji była tzw. Pieśń Patriotyczna, za której autora uchodzi Michaił Glinka. Wykonywano tylko pompatyczną melodię, urzędowego tekstu nie napisano. Jednakże według docenta K. Nikitina z Konserwatorium Petersburgskiego utwór bazuje ściśle na średniowiecznym polskim hymnie religijnym „Kryste, dniu naszei światłości”. Z kolei zdaniem historyka Sergieja Makina kompozytor mógł raczej rozważać użycie tej muzyki w operze Iwan Susanin – do instrumentalnej charakterystyki polskich interwentów. Stąd zapis znalazł się w rękopisach kompozytora. Wkrótce po publikacji artykułów Nikitina i Makina w Rosji zastąpiono Pieśń Patriotyczną, przywracając stary hymn radziecki Aleksandrowa z 1943 roku, za to z całkiem odmiennym tekstem.

Dzieła[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons

Przypisy

  1. http://www.biografija.ru/show_bio.aspx?id=25537 Глинка Михаил Иванович, биографическая нциклопедия.
  2. Encyklopedia muzyczna PWM (Polish Edition). Cz. 3: efg. Kraków: Polskie Wyd. Muzyczne, 1987, s. 320. ISBN 83-224-0344-5.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Lesław Czapliński „Operowe zaślubiny niemiecko-radzieckiego przymierza” (o inscenizacji „Życia za cara” Michaiła Glinki w hitlerowskim Berlinie) w: MUZYKA 21 2/2006

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]