Michaił Zimianin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Michaił Zimianin, ros. Михаи́л Васи́льевич Зимя́нин (ur. 21 listopada 1914 w Witebsku, zm. 1 maja 1995 w Moskwie) - radziecki działacz państwowy, I sekretarz Komunistycznej Partii Białorusi(1953), sekretarz KC KPZR (1976 - 1987), Bohater Pracy Socjalistycznej (1974).

W latach 1934-36 pracował jako lektor partyjny, później (1936-38) odbywał służbę w Armii Czerwonej. Po zakończeniu służby pracował jako komsomolec, 1940-1946 I sekretarz KC Komsomołu Białorusi, podczas wojny z Niemcami uczestnik ruchu partyzanckiego na Białorusi, bliski współpracownik szefa Centralnego Sztabu Ruchu Partyzanckiego Pantelejmona Ponomarienki, później żołnierz frontowy. W 1946 roku został mianowany ministrem oświaty Białoruskiej SRR. Od 1947 roku pracował jako sekretarz, później II sekretarz Komunistycznej Partii Białorusi.

Był ambasadorem ZSRR w Wietnamie w 1956 - 1958 i Czechosłowacji w 1960 - 1965.

W 1965 roku objął stanowisko redaktora naczelnego "Prawdy", które sprawował do 1976 roku.

W 1976 - 1987 pracował jako sekretarz KC KPZR. Deputowany do Rady Najwyższej ZSRR 2-3 i od 7 do 9 kadencji.

W 1980 roku uczestniczył jako przedstawiciel Politbiura w pogrzebie Piotra Maszerowa.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
Nikołaj Patoliczew
Emblem of the Byelorussian SSR (1981-1991).svg I Sekretarze Komunistycznej Partii Białorusi
1953
Emblem of the Byelorussian SSR (1981-1991).svg Następca
Nikołaj Patoliczew