Milenijne Cele Rozwoju

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Milenijne Cele Rozwoju (ang. Millennium Development Goals, skrót MDG), to osiem celów, które 189 członków ONZ zobowiązało się osiągnąć w ramach Projektu Milenijnego ONZ.

Cele[edytuj | edytuj kod]

  • 1. Zlikwidowanie skrajnego ubóstwa i głodu,
    • a) Zmniejszenie do 2015 roku o połowę, w porównaniu z 1990 rokiem, liczby ludzi, których dochód wynosi mniej niż 1 dolar dziennie.
    • b) Zmniejszenie do 2015 roku o połowę, w porównaniu z 1990 rokiem, liczby ludzi cierpiących głód.
  • 2. Zapewnienie powszechnego nauczania na poziomie podstawowym,
    • Zapewnienie, że do 2015 roku dzieci na całym świecie – zarówno chłopcy, jak i dziewczęta – będą mogły ukończyć szkołę podstawową.
  • 3. Wspieranie zrównoważenia w prawach mężczyzn i kobiet oraz wzmocnienie pozycji kobiet,
    • Wyeliminowanie nierówności między obu płciami w dostępie do szkół na poziomie podstawowym i średnim, najlepiej do 2005 roku, oraz edukacji na poziomie wyższym najpóźniej do 2015 roku.
  • 4. Zmniejszenie wskaźnika umieralności dzieci,
    • Zmniejszenie do 2015 roku o dwie trzecie, w porównaniu z 1990 rokiem, stopy umieralności dzieci poniżej piątego roku życia.
  • 5. Poprawa stanu zdrowia kobiet ciężarnych i położnic,
    • Zmniejszenie do 2015 roku o trzy czwarte, w porównaniu z 1990 rokiem, wskaźnika umieralności okołoporodowej.
  • 6. Zwalczanie AIDS, malarii i innych chorób,
    • a) Zahamowanie do 2015 roku, a następnie zmniejszenie, liczby zachorowań na AIDS,
    • b) Zahamowanie do 2015 roku, a następnie zmniejszenie, liczby zachorowań na malarię i inne groźne choroby.
  • 7. Zapewnienie stanu równowagi ekologicznej środowiska,
  • 8. Rozwijanie i wzmacnianie światowego partnerstwa w sprawach rozwoju.

Realizacja i finansowanie[edytuj | edytuj kod]

Aby wprowadzić w życie wymienione cele, ONZ opracowała szereg planów i projektów finansowo - inwestycyjnych. Główną drogą do ich realizacji mają być inwestycje ekonomiczne w biednych krajach w:

  • Kapitał rzeczowy (bezpieczeństwo, wodociągi, leki, żywność),
  • Kapitał ludzki (prawidłowe odżywianie, opieka zdrowotna, pomoc w nagłych wypadkach, działania prewencyjne, planowanie rodziny, likwidacja analfabetyzmu),
  • Infrastrukturę (system informacji, właściwy transport, dostęp do wody i paliwa),
  • Kapitał naturalny (ochrona przed klęskami żywiołowymi, zwalczanie nosicieli chorób oraz szkodników, ochrona ekosystemów, zapobieganie zanieczyszczaniu środowiska),
  • Kapitał w postaci wiedzy (udoskonalenie procedur organizacyjnych, opracowywanie i rozpowszechnianie nowych leków i odmian roślin),
  • Kapitał w postaci instytucji służących społeczeństwu (przede wszystkim opieka zdrowotna).

A ponadto:

Jednak istnieją także wątpliwości co do tego, czy MDG zostaną zrealizowane. Już poprzednie wielkie projekty ONZ nie były kończone sukcesem. Np. w 1978 roku podjęto postanowienie, że do 2000 roku każdy mieszkaniec Ziemi będzie miał dostęp do podstawowych usług zdrowotnych, a epidemia AIDS i wzrost zachorowań na malarię, a także bieda pokrzyżowały te plany[1].

Powodzenie realizacji MCR zależy przede wszystkim od właściwego (zgodnego z planami) finansowania. Projekt ten ma większe szanse na powodzenie niż poprzednie projekty, gdyż obecny dochód najbogatszych krajów jest znacznie większy niż trzydzieści lat temu. Łączny dochód najbogatszych gospodarek szacuje się obecnie na 20,2 biliona dolarów (2001), w 1981 roku było to 13,2 biliona.

Podstawą finansowania Milenijnych Celów Rozwoju jest oficjalna, rządowa pomoc rozwojowa udzielana przez 22 najbogatsze kraje należące do Komitetu Pomocy Rozwojowej (Europa Zachodnio-Północna, Nowa Zelandia, Australia, Kanada, USA, Japonia). Wiąże się ona ściśle z przyjętymi przez te kraje zobowiązaniami (m.in. Na Szczycie Ziemi w Rio de Janeiro i Johannesburgu) do przeznaczania 0,7% swojego PNB na pomoc rozwojową. Większość tych krajów już to uczyniła, jednak dwie największe gospodarki globu – USA i Japonia nadal przeznaczają kwoty, które nawet w połowie nie zbliżają się do złożonych obietnic. Bez wypełnienia tych zobowiązań osiągnięcie Milenijnych Celów Rozwoju będzie trudne[2].

Koszty[edytuj | edytuj kod]

Szacunkowy koszt osiągnięcia Milenijnych Celów Rozwoju (w mld dolarów; wartość dolara z 2003 roku) we wszystkich krajach[3].
2002 2006 2010 2015
1. Potrzeby inwestycyjne Milenijnych Celów Rozwoju w krajach o niskich dochodach
  • luka finansowa Milenijnych Celów Rozwoju,
  • budowanie zasobów do osiągnięcia Milenijnych Celów Rozwoju,
  • granty na zmniejszanie największego obciążenia długami,
  • częściowe zwolnienie krajów biednych ze spłaty długów.
  • Minus spłaty pożyczek na warunkach preferencyjnych.
Koszt 15 94 108 149
2. Potrzeby inwestycyjne Milenijnych Celów Rozwoju w krajach o średnich dochodach
  • rządowa pomoc rozwojowa dostarczana bezpośrednio rządom,
  • tworzenie potencjału dla osiągania Milenijnych Celów Rozwoju.
  • Minus spłaty pożyczek na warunkach preferencyjnych.
Koszt 3 12 11 9
3. Potrzeby inwestycyjne Milenijnych Celów Rozwoju (w skali międzynarodowej)
Koszt 10 15 23 31
Łączny koszt osiągnięcia Milenijnych Celów Rozwoju we wszystkich krajach. 28 121 143 189
Prawdopodobne zapotrzebowanie na rządową pomoc rozwojową dla osiągnięcia Milenijnych Celów Rozwoju.
Wyjściowa rządowa pomoc rozwojowa na Milenijne Cele Rozwoju w 2002 roku 27 27 27 27
Przyrost potrzeb inwestycyjnych 94 115 161
Korekta dotycząca źle zarządzanych krajów nie kwalifikujących się do otrzymania pomocy (-21) (-23) (-25)
Przeprogramowanie istniejącej rządowej pomocy rozwojowej (-6) (-7) (-9)
Pomoc doraźna 4 4 4 4
Inna rządowa pomoc rozwojowa 34 36 34 35
Łączne zapotrzebowanie na rządową pomoc rozwojową netto dla Milenijnych Celów Rozwoju 65 135 152 195
Udział w łącznym PNB krajów OECD-DAC (w %) 0,23 0,44 0,46 0,54
Udział rządowej pomocy rozwojowej dla krajów najmniej rozwiniętych w łącznym PNB krajów OECD-DAC (w %) 0,06 0,12 0,15 0,22
Bezwzględny wzrost wymaganej rządowej pomocy rozwojowej w porównaniu do 2002 roku 70 87 130
Różnica między łącznym zapotrzebowaniem na rządową pomoc rozwojową netto a istniejącymi zobowiązaniami. 48 50 74

Przypisy

  1. Jeffrey Sachs: Koniec z nędzą: Zadanie dla naszego pokolenia str 216. Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006.
  2. OECD Development Assistance Committee: Final ODA Data for 2003. 8-9 grudnia 2004.
  3. Jeffrey Sachs: Koniec z nędzą: Zadanie dla naszego pokolenia za UN Millenium Project, Investing in Development: A Partical Plan to Achieve Millenium Development Goals, Report of the UN Secretary General, Earthscan, London 2005. Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]