Mona Sahlin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mona Sahlin
Mona Salhin 2009-06-06.jpg
Data i miejsce urodzenia 9 marca 1957
Sollefteå
Przewodnicząca Szwedzkiej Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej
Okres urzędowania od 17 marca 2007
Poprzednik Göran Persson
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Mona Ingeborg Sahlin (z domu Andersson, ur. 9 marca 1957, Sollefteå) – szwedzka polityk, deputowana do Riksdagu, minister pracy w latach 1990-1991, wicepremier w latach 1994-1995, minister w rządach Görana Perssona w latach 1998-2006, przewodnicząca Szwedzkiej Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej od 17 marca 2007 .

Młodość i edukacja[edytuj | edytuj kod]

Mona Sahlin urodziła się w 1957 w Sollefteå, w regionie Västernorrland, w północnej Szwecji. Jej rodzina po kilkakrotnych przeprowadzkach w połowie lat 60. zamieszkała na stałe w Järla w regionie sztokholmskim. W 1964 założyła Szwedzki Klub Lalki Barbie[1].

W 1977 ukończyła szkołę średnią Södra Latin w Sztokholmie. Nie podjęła studiów. W trakcie nauki w 1973 wstąpiła do Ligi Młodzieży Szwedzkiej Socjaldemokracji, w której oficjalnie pozostawała do 1984. W tym czasie zaangażowała się w ruch popierający działania Wietkongu w czasie wojny w Wietnamie. W latach 1976-1977 była wiceprzewodniczącą Związku Studentów. W latach 1978-1980 pracowała jako redaktor w gazecie "Brevskolan"[1][2].

Początek kariery politycznej[edytuj | edytuj kod]

W wyniku wyborów w 1982 dostała się do szwedzkiego Riksdagu z ramienia Szwedzkiej Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej (SAP) jako najmłodsza posłanka w tamtym czasie. W latach 1983-1990 była przedstawicielem rządu w Szwedzkiej Konfederacji Sportów[1][2].

W 1990 została ministrem pracy w rządzie Ingvara Carlssona. Gdy w 1991 socjaldemokraci utracili władzę, Sahlin została przewodniczącą parlamentarnej Komisji ds. Rynku Pracy. Od 1992 do 1994 zajmowała stanowisko sekretarza generalnego SAP. Po zwycięstwie wyborczym socjaldemokratów w 1994 objęła stanowisko wicepremiera i ministra ds. równouprawnienia w kolejnym gabinecie premiera Carlssona. Gdy w 1995 urzędujący premier ogłosił zakończenie swojej aktywności politycznej, Sahlin wydawała się jego naturalną następczynią na stanowisko szefa SAP[1][2].

Odejście z życia politycznego[edytuj | edytuj kod]

Kariera polityczna Mony Sahlin została przerwana w październiku 1995 w związku z wybuchem tzw. afery Toblerone, dotyczącej wydawania przez nią publicznych środków na prywatne cele z użyciem rządowej karty kredytowej[3].

W październiku 1995 gazeta Expressen opublikowała artykuł, w którym ujawniła, że Sahlin wydała około 50 tys. koron szwedzkich z służbowej karty kredytowej na prywatne zakupy. Sahlin tłumaczyła się podobieństwem karty rządowej do prywatnej. Na konferencji prasowej wyjaśniała, że zakupiła tylko baton Toblerone, pieluchy i papierosy[3][4]. Wraz aferą Toblerone na światło dzienne wyszły jej inne zaniedbania: zatrudnienie w 1990 opiekunki do dziecka bez opłacenia podatku oraz nieopłacenie w 1993 abonamentu telewizyjnego, co w Szwecji stanowi przestępstwo. Dodatkowo media ujawniły, że zalegała z zapłatą należnych opłat parkingowych oraz opłat za opiekę nad dziećmi[4][1].

16 października 1995 ogłosiła, że wycofuje się z życia politycznego, a w listopadzie zrezygnowała z posady w rządzie i ubiegania się o fotel przewodniczącej partii. W kwietniu 1996 złożyła mandat deputowanej do parlamentu. W rezultacie nowym szefem SAP i kolejnym premierem Szwecji został w marcu 1996 Göran Persson[4][1].

Powrót do działalności politycznej[edytuj | edytuj kod]

W latach 1995-1998 prowadziła własną działalność gospodarczą. W 1997 została wybrana przewodniczącą Europejskiej Rady Przeciw Rasizmowi. W 1998 została dyrektorem centrum edukacyjnego Bommersvik, placówki należącej do Ligi Młodzieży Szwedzkiej Socjaldemokracji[2].

Na scenę polityczną powróciła w 1998, kiedy została mianowana przez premiera Görana Perssona ministrem przemysłu, zatrudnienia, integracji, spraw metropolitalnych i telekomunikacji. W 2002 objęła stanowisko ministra sprawiedliwości, demokracji, integracji, praw człowieka, sportu, spraw metropolitarnych i równouprawnienia. W latach 2002-2006 była ministrem zrównoważonego rozwoju, energii, mieszkalnictwa[2].

Po porażce Szwedzkiej Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej w wyborach parlamentarnych we wrześniu 2006, w których Sahlin uzyskała ponownie mandat deputowanej, Göran Persson ogłosił swoją rezygnację ze stanowiska przewodniczącego partii. W szeregach SAP pojawiło się przekonanie, że kolejnym liderem powinna być kobieta. Po wycofaniu się z ubiegania się o nominację przez Margot Wallström, Carin Jämtin i Ulricę Messing faworytką do objęcia urzędu została Mona Sahlin[1][2].

18 stycznia 2007 Sahlin została oficjalnie zgłoszona przez Komitet Wyborczy partii do stanowiska przewodniczącej SAP[5]. 17 marca 2007 została jednogłośnie wybrana nowym liderem socjaldemokratów na nadzwyczajnym kongresie partii w Sztokholmie[2].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Mona Sahlin w 1976, w czasie obozu młodzieżowego w Kramfors, poznała Chilijczyka Davida Peñę. W 1978 urodziła się im córka Ann-Sofie, jednak ich związek trwał tylko dwa lata. W 1982 wyszła za mąż za Bo Sahlina, z którym miała troje dzieci: córkę Jenny (ur. 1983) oraz synów Gustava (1989) i Johana, który zmarł po dziesięciu miesiącach z powodu niewydolności serca[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 Profile: Mona Sahlin (ang.). TheLocal.se, 18 stycznia 2007. [dostęp 2010-09-14].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 CV Mona Sahlin- English (ang.). socialdemokraterna.se. [dostęp 2010-09-14].
  3. 3,0 3,1 Nu är toblerone- affären historia (szw.). aftonbladet.se, 16 marca 2007. [dostęp 2010-09-14].
  4. 4,0 4,1 4,2 Britta Svensson: Nej det handlade inte bara om Toblerone... (szw.). expressen.se, 12 lutego 2007. [dostęp 2010-09-14].
  5. Sahlin nominated as Social Democrat leader (ang.). TheLocal.se, 17 stycznia 2007. [dostęp 2010-09-14].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]