Mur Aureliana

Mury zaznaczone na mapie starożytnego Rzymu na czerwono

Mur Aureliana – umocnienia wokół Rzymu, zbudowane w latach 272-282.

Budowę muru nakazał cesarz Aurelian jako reakcja na najazd Alanów na Italię w 268 roku, a ukończył ją cesarz Probus.

Fortyfikacje objęły swym zasięgiem Rzym na lewym brzegu Tybru oraz niewielki umocniony przyczółek na prawym brzegu tej rzeki. Długość muru wynosiła 19 km, a wysokość 6-8 m. Mur był wzniesiony głównie z betonu okładanego cegłą, czym różnił się od murów republikańskich. Jego szczyt został wzmocniony blankami, wzdłuż których prowadził przesłonięty korytarz. W odstępach 100 stóp rzymskich (ok. 30 m) wzniesiono kwadratowe wieże z pomieszczeniami, w ścianach których wykuto otwory strzelnicze. We wnętrzu umieszczono machiny miotające pociski. Mur posiadał wewnętrzne pomieszczenia, służące jako magazyny. Fortyfikację wyposażono w 116 latryn. Mur miał 18 bram, część z nich jest używana do dzisiaj przez ruch kołowy. Przez Porta San Sebastiano wiedzie droga Via Appia.

Bibliografia

• Wielka historia świata. Tom IV, 2004, ISBN 83-89265-54-0
• Sari Gilbert, Michael Brouse: Przewodnik National Geographic-Rzym. Warszawa: Wydawnicctwo G+J RBA, 2011, s. 214. ISBN 9788375961898.