Nicanor Parra

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Nicanor Parra (ur. 5 września 1914 w San Fabián) – chilijski matematyk i poeta. Jeden z najsłynniejszych poetów piszących po hiszpańsku.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Parra pochodzi z rodziny muzyków i pisarzy. W 1933 wstąpił do Instytutu Pedagogicznego na uniwersytecie w Chile. W 1943 roku udał się do Stanów Zjednoczonych, by kontynuować studia z zakresu fizyki, a następnie udał się do Anglii, by studiować kosmologię. Powrócił do Chile jako profesor w 1946 roku. W 1952 roku został profesorem fizyki na Uniwersytecie w Santiago i czytał swoje wiersze w Anglii, Francji, Rosji, Meksyku, Kubie i Stanach Zjednoczonych. Wydał kilka książek.

Parra został kilka razy nominowany do Literackiej Nagrody Nobla. W 2011 roku otrzymał Nagrodę Cervantesa.

Na język polski Krystyna Rodowska przełożyła wybrane wiersze Nicanora Parry, zamieszczone w antologii Umocz wargi w kamieniu. Przekłady z poetów latynoamerykańskich, Wrocław 2011, s. 281-312.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • 1937 - Cancionero sin nombre
  • 1954 - Poemas y antipoemas
  • 1958 - La cueca larga
  • 1962 - Versos de salón
  • 1963 - Manifiesto
  • 1967 - Canciones rusas
  • 1969 - Obra gruesa
  • 1971 - Los profesores
  • 1972 - Artefactos
  • 1977 - Sermones y prédicas del Cristo de Elqu
  • 1979 - Nuevos sermones y prédicas del Cristo de Elqui
  • 1981 - El anti-Lázaro
  • 1981 - Plaza Sésamo
  • 1982 - Poema y antipoema de Eduardo Frei
  • 1983 - Cachureos, ecopoemas, guatapiques, últimas prédicas
  • 1983 - Chistes para desorientar a la policía
  • 1983 - Coplas de Navidad
  • 1983 - Poesía política