Camilo José Cela

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Camilo José Cela
Camilo Jose Cela-2.jpg
Pomnik pisarza.
Data i miejsce urodzenia 11 maja 1916, Iria Flavia
Data i miejsce śmierci 17 stycznia 2002, Madryt
Dziedzina sztuki literatura
Styl tremendyzm
Nagrody
Nagroda Nobla w dziedzinie literatury
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Don Camilo José Cela, markiz Ira Flavia (hiszp. Don Camilo José Cela Trulock, marqués de Iria Flavia, ur. 11 maja 1916 w Iria Flavia, zm. 17 stycznia 2002 w Madrycie) – pisarz i arystokrata hiszpański, członek tzw. Pokolenia 1950. Twórca stylu literackiego zwanego tremendyzmem[1]. Znany głównie jako prozaik, choć wydał dwa tomiki wierszy (1941 i 1948) i kilka reportaży z podróży po kraju. Redagował też czasopismo literackie.

Laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury za rok 1989. W uzasadnieniu komisji noblowskiej otrzymał ją za bogatą i mocną prozę, która z powściągliwym współczuciem ukazuje bezbronne istnienie człowieka[1].

Twórczość Celi w oryginalny sposób łączyła tendencje do eksperymentów stylistycznych typowych dla wielkich innowatorów prozy XX wieku z tradycją literatury przełomu XVI i XVII wieku oraz z hiszpańską makabreską.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • Rodzina Pascala Duarte (1946); wyd. polskie 1963 (w tłum. Zofii Szleyen)
  • Nowe przypadki Łazika z Tormesu
  • Podróż po Alkarii (1948)
  • Między Miño a Bidassoa (1952)
  • Żydzi, muzułmanie i chrześcijanie (1956)
  • Pierwsza podróż andaluzyjska (1959)
  • Ul (1951)
  • Święty Kamil 1936; wyd. pol. 1969
  • Mazurek dla dwóch nieboszczyków (1982)

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Beata Baczyńska: Historia literatury hiszpańskiej. Warszawa: PWN, 2014, s. 472-474.