Oblężenie Paryża przez wikingów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Oblężenie Paryża
Walki Franków z wikingami
Paris in 9 century.jpg
Paryż w IX wieku
Czas 885-886
Miejsce Paryż
Terytorium Francja
Wynik Wikingowie zdjęli oblężenie po otrzymaniu trybutu
Strony konfliktu
Frankowie Wikingowie duńscy
Dowódcy
Hrabia Odon, biskup Gauzling Zygfryd, Rolf
Siły
kilkuset rycerzy , mieszkańcy 30 000
Straty
kilka tysięcy mieszkańców 300
Wojny Franków z wikingami

Brissarthe - Thimeon - Saucort-en-Vimeu - Paryż - Montfaucon - Leuven - Auxerre - Chartres

Próba natarcia wikingów na mury Paryża

Oblężenie Paryżaoblężenie miasta przez duńskich wikingów, które miało miejsce w okresie od 25 listopada [885] do października 886 roku i zakończyło się po zapłaceniu najeźdźcom trybutu przez króla Franków Karola II Otyłego.

Wprowadzenie[edytuj | edytuj kod]

Pod koniec VIII stulecia, Europa Zachodnia i Środkowa stały się celem ataków rabunkowych wikingów. W roku 793 splądrowali oni klasztor Lindisfarne na angielskim wybrzeżu, a następnie skierowali się ku ziemiom państwa Franków.

Po śmierci Karola Wielkiego w roku 814 w Królestwie Franków doszło kilkakrotnie do podziałów wewnętrznych co skutkowało osłabieniem państwa w obliczu zagrożeń z zewnątrz. Sytuację wykorzystali duńscy wikingowie, organizując od połowy IX stulecia liczne wyprawy rabunkowe na tereny Królestwa Franków. W przeciwieństwie do Norwegów i Szwedów, Duńczycy wysyłali liczne floty wojenne, na których znajdowało się wielu doświadczonych wojowników. Organizowane co roku wyprawy rabunkowe ku wybrzeżom Francji zaowocowały splądrowaniem terenów u ujścia Loary oraz Sekwany i wtargnięciem w głąb kraju.

W roku 845 celem Duńczyków stał się Paryż, samo miasto ominęły jednakże cięższe walki. Hrabia Robert Mocny z rodu Robertynów nakazał rozbudowę umocnień Paryża, przepędzając nawet kilkakrotnie wikingów ze swojego terytorium. Mimo że cesarz wschodnio-frankijski Karol II do roku 885 zjednoczył większość ziem Królestwa, a Frankowie urośli w siłę, jednak nie zniechęciło to Duńczyków od dalszych najazdów. W roku 885 wielka armia duńska wtargnęła w okolice ujścia Sekwany, żądając od Karola II wysokiego trybutu. Po odrzuceniu żądań przez władcę, wikingowie ruszyli na Paryż.

Sytuacja w regionie[edytuj | edytuj kod]

Flota wikingów licząca 700 statków popłynęła w górę Sekwany i 25 listopada pojawiła się w pobliżu Paryża. Siły duńskie liczyły 30 000 ludzi dowodzonych przez Zygfryda i Rolfa.

Połączenie z lądem stałym zapewniały miastu dwa mosty (kamienny na północy - obecnie Pont Notre Dame, oraz drewniany na południu - Petit Pont) na końcu których stanęły wieże obronne. Paryż otoczony był także wysokim murem obronnym. Po dotarciu wikingów w okolice Paryża, w mieście znajdowało się zaledwie 200 rycerzy z pewną ilością giermków. Na czele obrońców stanął Odon, starszy z synów Roberta Mocnego, od roku 882 hrabiego Paryża. Wsparcia Odonowi udzielił biskup Gauzlin. W chwili rozpoczęcia oblężenia Karol II znajdował się w Italii, dzięki czemu wikingowie nie byli zagrożeni nadejsciem szybkiej odieczy. W tej sytuacji Zygfryd rozpoczął pertraktacje z obrońcami, żądając wysokiego trybutu. Odon odrzucił jednakże żądania wikingów, co zapoczątkowało walki o Paryż.

Oblężenie[edytuj | edytuj kod]

Początek walk (listopad 885)[edytuj | edytuj kod]

26 listopada po zamknięciu pierściania oblężenia, wikingowie rozpoczęli ostrzał miasta, korzystając m.in. z miotającej kamienie katapulty, a następnie przypuścili szturm. Obrońcy miasta odparli wikingów wylewając na nich z murów wrzący olej. Ciężkie walki toczyły się o jedną z wież obronnych usytuowaną na krańcu mostu północnego, gdzie w nocy 27 listopada atakujący zdobyli jedną z kondygnacji.

W kolejnych atakach Duńczycy próbowali wieżę minować, stosowali też tarany. W tych gwałtownych walkach udział po stronie oblężonych brał biskup Gauzlin. Jako że wszystkie ataki zakończyły się niepowodzeniem, Duńczycy oszańcowali się wokół miasta, wysyłając część armii do łupienia okolic Paryża.

Walki w roku 886[edytuj | edytuj kod]

Pod koniec stycznia wikingowie ponowili ataki na miasto. Podpalili między innymi trzy własne okręty, puszczając je w kierunku południowego drewnianego mostu, ale jednostki zatonęły zanim jeszcze dotarły do celu. Wikingom z pomocą przyszła jednak pogoda. W dniu 6 lutego na skutek silnej ulewy Sekwana wystąpiła z brzegów, niszcząc całkowicie mocno uszkodzony walkami drewniany most. Tym samym wieża obronna znajdująca się na jego skraju została odcięta od miasta.

Po utracie mostu hrabia Odon wysłał do Karola II posłańca z prośbą o pomoc. Wkrótce dówódca armii Karola − Henryk − na czele niewielkiej armii posiłkowej skierował się ku Paryżowi. Wieść o tym spowodowała upadek morale oblegajacych. W połowie kwietnia Zygfryf na czele swoich oddziałów zwinął oblężenie, jednak udało mu się wynegocjować od hrabiego Odona trybut w wysokości 30 kilogramów srebra.

Na miejscu pozostał Rolf i jego wojska, które były zdecydowane kontynuować oblężenie. W kwietniu w mieście wybuchła zaraza, której ofiarą padł m.in. biskup Gauzlin. Sytuacja obrońców stała się krytyczna. Niepostrzeżenie z miasta wydostał się wówczas hrabia Odon, który wyruszył naprzeciwko nadciągającej armii Karola II. Dzięki wsparciu pewnej ilości rycerstwa hrabiemu udało się przerwać duński kordon i powrócić bezpiecznie do Paryża. W drodze do miasta poległ jednak dowódca Karola - Henryk, a pochód cesarza opóźniał się. Wykorzystał to Rolf, który przypuścił ostatni wielki atak na miasto. I tym razem obrońcy odparli szturm.

Zakończenie oblężenia[edytuj | edytuj kod]

W październiku 886 roku pod miastem pojawiły się długo oczekiwane siły Karola II, które odcięły Duńczykom drogi odwrotu. Zamiast jednak zaatakować wikingów, cesarz rozpoczął pertraktacje z Rolfem. W negocjacjach Karol zobowiązał się do wypłacenia mu sumy, której nie był w stanie zapłacić Duńczykom hrabia Odon. Zagwarantował też wikingom swobodny odwrót Sekwaną, obiecując trybut w wysokosci 350 kg srebra. Tymczasem Odon odmówił wikingom zgody na powrót Sekwaną, co zmusiło ich do przetransportowania łodzi lądem do Marny, którą popłynął w kierunku Burgundii, którą splądrował.

Było to na rękę Karolowi, bowiem wcześniej Burgudczycy opowiedzieli się przeciwko jego panowaniu. Innego zdania byli Paryżanie, którzy działania władcy uznali za zdradę i tchórzostwo.

Podsumowanie[edytuj | edytuj kod]

Sława Karola II została poważnie nadwątlona. W roku 887 Arnulf z Karyntii zmusił władcę do abdykacji i opuszczenia kraju, przejmując koronę władcy wschodniego królestwa. W roku 888 królem zachodniego królestwa mianowano hrabiego Odona. Pod rządami króla z dynastii Robertynów, Paryż odzyskał ponownie znaczenie polityczne w Europie.

Po nieudanym oblężeniu Paryża, Duńczycy w niewielkim już stopniu kontynuowali wyprawy rabunkowe na ziemie Królestwa Franków. Ostatnia wyprawa miała miejsce w roku 911, w którym to zostali pokonani przez Karola III Prostaka i zmuszeni zostali do przyjęcia wiary chrześcijańskiej. Rok później Rolf będący wasalem króla zachodnio-frankońskiego przyjął tytuł księcia.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Le Siège de Paris par les Normands, 885-892, du moine Abbon, Paris, Paléo Éditions, Collection Sources de l'histoire de France, 2002.
  • Sur le site Gallica : Siège de Paris par les Normands, poème d'Abbon. Chronique de Flodoard. Chronique de Raoul Glaber J.-L.-J. Brière (Paris).