Odrębna własność lokalu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Przedmiotem odrębnej własności lokalu może być samodzielny lokal. Ustanowienie odrębnej własności lokalu, prawa i obowiązki właścicieli tych lokali oraz zarząd nieruchomością wspólną regulują przepisy ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali.

Odrębna własność oznacza, że dany lokal stanowi odrębny od gruntu i od budynku przedmiot własności. Jednakże nie może ona istnieć samodzielnie, gdyż wraz z nią związane są prawa do współposiadania części budynku i prawa do gruntu pod budynkiem oraz innych urządzeń, które nie służą do wyłącznego użytku właścicieli lokali. Odrębna własność jest najpełniejszym prawem do nieruchomości. W przeciwieństwie do spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu, przy którym jesteśmy tylko uprawnionymi do posiadania danego mieszkania czy innego lokalu, to w przypadku jego odrębnej własności jesteśmy rzeczywistymi jego właścicielami, lokalu wraz z prawami z nim związanymi: prawem do gruntu pod budynkiem oraz wszelkich części budynku i urządzeń, które nie służą do wyłącznego użytku poszczególnych właścicieli lokali. (Przy spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu jesteśmy właścicielami jedynie prawa do tego lokalu, a nie samego lokalu).

Pewnym wyjątkiem czy zagrożeniem dla wyżej opisanej odrębnej własności jest sytuacja, gdy z lokalem tym związany jest udział w użytkowaniu wieczystym gruntu, a nie prawo własności tego gruntu. W takim wypadku odrębna własność lokalu jest ograniczona w czasie i nie może trwać dłużej od prawa użytkowania wieczystego. Z chwilą wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego wygasa odrębna własność budynkowa, a wraz z nią wygasa odrębna własność lokalu. Zaznaczenia wymaga, że w przypadku spółdzielni mieszkaniowych grunt także może być jedynie w użytkowaniu wieczystym.

Samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne.

Właścicielowi lokalu przysługuje udział w nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokali.

Specyfika wzajemnych relacji pomiędzy właścicielami lokali i istnienie nieruchomości wspólnej spowodowała powołanie przez ustawodawcę wspólnot mieszkaniowych, mających za zadanie ułatwienie i usprawnienie zarządzanie wspólnym prawem właścicieli lokali – nieruchomością wspólną.

Ustanowienie odrębnej własności lokalu[edytuj | edytuj kod]

Ustanowienie odrębnej własności lokalu możliwe jest w budynku, w którym istnieją co najmniej dwa lokale.

Ustanowienie odrębnej własności lokalu następować może w wyniku:

  • umowy zawartej między współwłaścicielami lub między właścicielem a nabywcą lokali, lub w wykonaniu umowy zobowiązującej właściciela gruntu do wybudowania na tym gruncie domu, a po zakończeniu budowy – wyodrębnienia w tym domu własności lokalu i przeniesienia tej własności na drugą stronę umowy lub na inny podmiot wskazany w umowie
  • jednostronnej czynności prawnej właściciela nieruchomości
  • orzeczenia sądu znoszącego współwłasność.

Umowa o ustanowieniu odrębnej własności lokalu powinna być dokonana w formie aktu notarialnego. Do powstania tej własności niezbędny jest wpis do księgi wieczystej.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Scale of justice gold.png Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć prawnych w Wikipedii.