Okolicznik – część zdania, która pełni funkcję określającą czasownik. Uzupełnia czasownik o dodatkowe elementy, bez których jednak wypowiedź byłaby kompletna. Pozostaje on ze swoim członem nadrzędnym w związku przynależności.
Odpowiada na pytania miejsca (gdzie?, dokąd?, skąd?, którędy?), czasu (kiedy?, od kiedy?, do kiedy?, jak długo?), sposobu (jak?, w jaki sposób?), celu (w jakim celu ?, po co ?), warunku ( pod jakim warunkiem ?), przyzwolenia (pomimo czego ?, mimo co ?), przyczyny (dlaczego ?, z jakiego powodu ?).
Czasami trudno wskazać, czy określona część zdania jest okolicznikiem czy dopełnieniem. Z pomocą przychodzi wtedy reguła, która mówi, że dopełnienie pozostaje ze swoim członem nadrzędnym w związku rządu (okolicznik pozostaje w związku przynależności).
[edytuj] Wyrażanie okolicznika
Okolicznik może być wyrażony w zdaniu:
- zleksykalizowaną formą rzeczownika w funkcji przysłówka, np. Dokończę to zadanie rankiem. Burza przeszła bokiem. Uczył się nocami. Pocisk przeleciał górą.
- bezokolicznikiem np. Poszedł robić śniadanie. Idę spacerować (w jakim celu?), Poszedł zdawać egzamin.
- przysłówkiem np. Zagrał niewłaściwie. Mówić głośno. Trupio blady. Bardzo wysoko.
- zaimkiem przysłownym np. Kiedyś to zrobię.
- imiesłowem przysłówkowym współczesnym np. Śpiewał, jąkając się. Słuchać milcząc. Iść kulejąc.
- wyrażeniem przyimkowym w funkcji przysłówka, np. Idę do szkoły (dokąd?). Spojrzeć na kogo z uśmiechem (jak?).
- liczebnikiem np. Pobiegłem trzeci.
- wyrażeniem porównawczym typu: blady jak śnieg; głupi jak osioł; płakać jak bóbr; gdzie jak x jest równe bardzo.
- zleksykalizowanym wyrażeniem przyimkowym typu: po polsku, po francusku, z polska, z pańska, np. nosić się po polsku; mówić po angielsku.
[edytuj] Rodzaje okoliczników
[edytuj] Okoliczniki inne
[edytuj] Zobacz też
[edytuj] Bibliografia
- Bąk Piotr, Gramatyka języka polskiego. Zarys popularny, Warszawa 1984.
- Strutyński Janusz, Gramatyka polska : wprowadzenie, fonetyka, fonologia, morfologia, składnia, wydania różne.
- Literatura dodatkowa
- Gramatyka współczesnego języka polskiego. Składnia, red. Topolińska Zuzanna, Warszawa 1998.
- Grzegorczykowa Renata, Wykłady z polskiej składni, Warszawa 1996.
- Jodłowski Stanisław, Podstawy polskiej składni, Warszawa 1978.
[edytuj] Linki zewnętrzne