Orarion
Orarion (gr. ὀράριον) - długa, wąska szarfa z materiału noszona na sticharionie przez diakonów oraz subdiakonów w kościołach chrześcijańskich obrządków wschodnich, przede wszystkim bizantyjskich. Nazwa pochodzi od łacińskiego słowa ora - módl się, ponieważ wznosząc jeden z końców orarionu, diakon daje znak do modlitwy. Orarion symbolizuje skrzydła aniołów[1].
Spis treści |
Subdiakoni [edytuj]
Subdiakoni noszą orarion owinięty wokół bioder z przodu, na plecach skrzyżowany, a następnie jego końce są przeciągnięte przez ramiona i łączą się z przodu na pasie. Orarion subdiakoński zazwyczaj nie jest zdobiony krzyżykami.
Diakoni [edytuj]
Orarion pojedynczy [edytuj]
Diakon nosi orarion na lewym ramieniu. Przednią jego część trzyma w ręce podczas wygłaszania ektenii oraz w czasie innych czynności liturgicznych. [2].
Orarion podwójny [edytuj]
W tradycji greckiej orarion jest dwukrotnie dłuższy niż orarion słowiański i owinięty jest dodatkowo wokół prawego boku. W tradycji rosyjskiej taki podwójny orarion noszą tylko diakoni, którzy otrzymali od biskupa stosowny przywilej[3].
Orarion protodiakoński [edytuj]
Orarion diakoński jest zazwyczaj ozdobiony kilkoma krzyżykami. Protodiakoni i archidiakoni noszą podwójny orarion, ozdobiony dodatkowo słowami hymnu Serafinów "Święty, Święty, Święty, Pan Zastępów". Taki orarion jest także znacznie szerszy niż zwykły.
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
- ↑ cerkiew.pl, Nauka o nabożeństwach prawosławnych ks. Konstantego Bondaruka.
- ↑ O szatach diakońskich (w jęz. rosyjskim)
- ↑ Nagrody dla duchownych Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej - o podwójnym orarionie (w jęz. rosyjskim)
