Orarion

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Subdiakoni przewiązani orarionami

Orarion (gr. ὀράριον) - długa, wąska szarfa z materiału noszona na sticharionie przez diakonów oraz subdiakonów w kościołach chrześcijańskich obrządków wschodnich, przede wszystkim bizantyjskich. Nazwa pochodzi od łacińskiego słowa ora - módl się, ponieważ wznosząc jeden z końców orarionu, diakon daje znak do modlitwy. Orarion symbolizuje skrzydła aniołów[1].

Subdiakoni[edytuj | edytuj kod]

Subdiakoni noszą orarion owinięty wokół bioder z przodu, na plecach skrzyżowany, a następnie jego końce są przeciągnięte przez ramiona i łączą się z przodu na pasie. Orarion subdiakoński zazwyczaj nie jest zdobiony krzyżykami.

Prawosławny diakon ubrany w podwójny orarion

Diakoni[edytuj | edytuj kod]

Orarion pojedynczy[edytuj | edytuj kod]

Diakon nosi orarion na lewym ramieniu. Przednią jego część trzyma w ręce podczas wygłaszania ektenii oraz w czasie innych czynności liturgicznych. [2].

Orarion podwójny[edytuj | edytuj kod]

W tradycji greckiej orarion jest dwukrotnie dłuższy niż orarion słowiański i owinięty jest dodatkowo wokół prawego boku. W tradycji rosyjskiej taki podwójny orarion noszą tylko diakoni, którzy otrzymali od biskupa stosowny przywilej[3].

Orarion protodiakoński[edytuj | edytuj kod]

Orarion diakoński jest zazwyczaj ozdobiony kilkoma krzyżykami. Protodiakoni i archidiakoni noszą podwójny orarion, ozdobiony dodatkowo słowami hymnu Serafinów "Święty, Święty, Święty, Pan Zastępów". Taki orarion jest także znacznie szerszy niż zwykły.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy