Szata liturgiczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Szata liturgiczna (strój liturgiczny) – rodzaj odzieży stosowanej w czasie liturgii mającej na celu określenie i zaznaczenie funkcji osoby ją noszącej.

Obecne szaty liturgiczne w Kościele łacińskim[edytuj | edytuj kod]

Ksiądz w szatach liturgicznych

Stosowanie szat liturgicznych reguluje Ogólne wprowadzenie do Mszału Rzymskiego.

Do szat liturgicznych należą:

Dawne szaty liturgiczne zarezerwowane do papieży[edytuj | edytuj kod]

Poniższe szaty liturgiczne mógł stosować może jedynie co do zasady papież

Kolorystyka[edytuj | edytuj kod]

Co do zasady kolorystyka szat liturgicznych zależy od kalendarza liturgicznego. Obecnie zasady te szczegółowo określa Ogólne wprowadzenie do Mszału Rzymskiego. I tak używa się kolory:

  • biały - używa się w: Oficjach, Mszach Okresu Wielkanocnego i Narodzenia Pańskiego; w święta i wspomnienia Chrystusa Pana, z wyjątkiem tych, które dotyczą Jego Męki; w święta i wspomnienia Najświętszej Maryi Panny, świętych Aniołów, Świętych, którzy nie byli męczennikami, w uroczystości Wszystkich Świętych (1 listopada) i św. Jana Chrzciciela (24 czerwca), w święta św. Jana Ewangelisty (27 grudnia), Katedry św. Piotra (22 lutego) i Nawrócenia św. Pawła (25 stycznia).[1]
  • czerwony - używa się w Niedzielę Męki Pańskiej, w Wielki Piątek, w niedzielę Zesłania Ducha Świętego, w Mszach ku czci Męki Pańskiej, w główne święta Apostołów i Ewangelistów i w dni Świętych Męczenników.
  • zielonego - używa się w Oficjach i Mszach Okresu Zwykłego.[1]
  • fioletowego - używa się w okresie Adwentu i Wielkiego Postu. Można go również stosować w Oficjach i Mszach za zmarłych.[1]
  • czarnego - można używać w Mszach za zmarłych (praktyka rzadko stosowana).[1]
  • różowego - jeśli jest taki zwyczaj, można używać w niedzielę Gaudete (3. Adwentu) i w niedzielę Laetare (4. Wielkiego Postu).[1]

W dni bardziej uroczyste można używać okazalszych szat liturgicznych, chociaż nie są w kolorze dnia.[1]

W odniesieniu do kolorów liturgicznych Konferencje Episkopatów mogą ustalić w porozumieniu ze Stolicą Apostolską takie, które by lepiej odpowiadały potrzebom i duchowi poszczególnych narodów.[1]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 Ogólne wprowadzenie do Mszału Rzymskiego, nr 346.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • E. Stencel Przy ołtarzu Pana, wyd. Diecezjalne, Pelplin 1993