PTK NP

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
PPTS (grafika) według projektu z 2009 r.
Model statku PPTS
PPTS
PPTS spacecraft (2010-2011 design).jpeg
Inne nazwy Prospective Piloted Transport System, Перспективная Пилотируемая Транспортная Система, Rus
Producent RKK Energia
Operator Roskosmos
Państwo pochodzenia Rosja
Zastosowanie Lot od 2 do 6 osób na orbitę okołoziemską lub wokółksiężycową
Żywotność 14 dni
Poprzednik Sojuz TMA-M
Produkcja
Stan obecny w fazie prototypowej
Dane techniczne
Masa 12000-16000 kg
Objętość 18 m3
Zasilanie baterie słoneczne + akumulatory

PPTS (ang. Prospective Piloted Transport System; ros. Перспективная Пилотируемая Транспортная Система, nieoficjalnie nazwany Rus (ros. Рус)) – planowany rosyjski transportowo-załogowy pojazd kosmiczny. Od 2010 r. roboczą nazwa projektowanego statku jest PTK NP (ros. Пилотируемый транспортный корабль нового поколения). Statki tego typu mają zastąpić około 2018 r. statki typu Sojuz.

Opis ogólny[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze próby w kosmosie statku PPTS mają rozpocząć się w 2015 r. w wersji transportowej oraz w 2018 r. w wersji załogowej. Tym samym definitywnie zrezygnowano z konstrukcji mini wahadłowca Kliper na rzecz pojazdu kosmicznego składającego się z jednorazowego użytku modułu silnikowego i przyrządowego, oraz modułu powrotnego – kapsuły wielokrotnego użytku w postaci ściętego stożka.

Statek będzie zdolny do wynoszenia na niską orbitę okołoziemską sześcioosobowej załogi i 500 kg ładunku użytecznego, albo dwuosobowej załogi i 1000 kg ładunku. Główne zadania statku to szybkie (1-2 doby od startu) zbliżenie i połączenie ze stacją orbitalną (ISS lub rozważana przyszła rosyjska stacja orbitalna) lub z ekspedycyjnym statkiem umożliwiającym loty poza niską orbitę wokółziemską. Statek ma umożliwiać również długotrwałe loty autonomiczne po wokółziemskiej orbicie. Przewiduje się również wykorzystanie statku do lotów wokółksiężycowych.

Rozpatruje się kilka wariantów powrotu i lądowania modułu powrotnego. Ponieważ wszystkie nowe statki kosmiczne mają startować z kosmodromów położonych na terenie Rosji i tam lądować, jedynym możliwym miejscem przyszłych lądowań jest Syberia. Dlatego jednym z najważniejszych problemów jest precyzja lądowania, w założeniu ma to być obszar o promieniu 10 km. Moduł powrotny będzie wielokrotnego użytku. Przewiduje się, że statek będzie ponownie wykorzystywany nawet dziesięć razy, jedynie osłona termiczna ma być wymieniana.

Dane techniczne[edytuj | edytuj kod]

Dane ogólne:

Dane techniczne:

  • Załoga (wersja załogowa): 6 osób (przy lotach wokółksiężycowych: 4)
  • Maksymalny ładunek (wersja cargo): 2 t (powrót: 0,5 t)
  • Pojemność użyteczna: 18 m3
  • Długość: 6,1 m
  • Maksymalna średnica korpusu: 4,4 m
  • Masa: 12 t przy lotach orbitalnych, 16 t przy lotach wokółksiężycowych
  • Masa kapsuły powrotnej: 4,5 t (z systemem miękkiego lądowania: 8 t)
  • Czas lotu autonomicznego: do 14 dni

Harmonogram[edytuj | edytuj kod]

W 2009 r. działania związane z realizacją projektu przedstawiano następująco[1]:

  • czerwiec 2010 – ukończenie wstępnego projektu statku,
  • wrzesień 2010 - ukończenie wstępnego projektu rakiety nośnej Rus-M przewidzianej dla tego statku,
  • 2015 – pierwszy lot statku PPTS w wersji cargo podczas pierwszego startu rakiety Rus-M (z kosmodromu Wostocznyj),
  • 2018 – pierwszy załogowy lot statku PPTS.

W 2011 r. nastąpiło zamknięcie programu rakiet Rus-M, w związku z czym rakietą nośną dla statku będzie budowana rakieta Angara A5[2]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons