Altair (lądownik księżycowy)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Altair
Altair-Lander.jpg
Inne nazwy LSAM
Operator NASA
Państwo pochodzenia USA
Poprzednik Apollo LM
Produkcja
Stan obecny projekt skasowany
Dane techniczne
Emblemat programu Altair

Altair (wcześniej znany pod nazwą Lunar Surface Access Module - ang. Moduł Dostępu (do) Powierzchni Księżyca - oznaczany także skrótem LSAM) był projektowanym w ramach Programu Constellation amerykańskim lądownikiem księżycowym, który miał pozwolić na ponowne lądowanie ludzi na Księżycu około roku 2020. W 2010 roku program Constellation został anulowany.

Nazwa lądownika pochodzi od gwiazdy Altair będącej najjaśniejszą gwiazdą w gwiazdozbiorze Orła.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Altair wzorowany był na module księżycowym LM wykorzystywanym w Programie Apollo. Składać się miał z dwóch stopni. W dolnym (lądowniczym) umieszczone byłyby zbiorniki paliwa i silniki służące do lądowania, a także zapasy tlenu dla załogi oraz źródła energii elektrycznej. W górnym (startowym) miała zostać umieszczona kabina załogi i systemy podtrzymywania życia, silnik startowy wraz z przeznaczonym dlań paliwem oraz silniki sterujące. Podobnie jak w lądowniku programu Apollo, kabina miała mieć kształt walca leżącego na boku, jednak byłaby w stanie pomieścić wszystkich czterech astronautów, podczas gdy Orion bez załogi pozostawałby na orbicie okołoksiężycowej.

Altair miał zostać wyposażony w śluzę powietrzną podobną do stosowanych w wahadłowcach kosmicznych oraz na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Śluza pozwoliłaby astronautom na przebieranie się w skafandry księżycowe bez zanieczyszczania wnętrza kabiny pyłem przyniesionym z zewnątrz, a także na utrzymanie we wnętrzu kabiny ciśnienia przez cały czas trwania misji. W lądownikach LM konieczne było całkowite rozhermetyzowanie kabiny przy każdym opuszczeniu jej przez astronautów. Obecność śluzy pozwoliłaby także powrócić na pokład astronaucie z uszkodzonym skafandrem, nie zmuszając do tego samego jego towarzyszy.

Rozmiary i masa lądownika Altair sprawiały, że musiałby on zostać wyniesiony w przestrzeń kosmiczną niezależnie od modułu załogowego Orion. Do tego celu miała posłużyć projektowana, w oparciu o doświadczenia zdobyte przy konstrukcji wahadłowców oraz rakiet Saturn V, nowa rakieta nośna nazwana Ares V. Altair zostałby przez nią wyniesiony na niską orbitę okołoziemską wraz z modułem Earth Departure Stage. Tam nastąpiłoby połączenie z wystrzelonym na rakiecie Ares I statkiem Orion, którym podróżować mieli astronauci. Po połączeniu statków silniki Earth Departure Stage wprowadziłyby je na trajektorię translunarną (umożliwiającą wejście na orbitę Księżyca).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Commons in image icon.svg

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • The Altair Lunar Lander (ang.). W: Constellation Program: America’s Spacecraft for a New Generation of Explorers [on-line]. NASA. [dostęp 2014-06-15].