Paulo Coelho
| Paulo Coelho | |
 Paulo Coelho (2008) |
|
| Data i miejsce urodzenia | 24 sierpnia 1947 Rio de Janeiro |
| Narodowość | Brazylijczyk |
| Dziedzina sztuki | literatura |
| Ważne dzieła | Alchemik |
 Galeria w Wikimedia Commons |
|
 Cytaty w Wikicytatach |
|
Paulo Coelho (wym. [ˈpawlu koˈeʎu]; ur. 24 sierpnia 1947 w Rio de Janeiro) – brazylijski pisarz i poeta.
Spis treści |
Biografia [edytuj]
Jego ojciec, Pedro, był inżynierem, a matka - Ligia, zajmowała się domem. W wieku siedmiu lat Paulo rozpoczął naukę w szkole Jezuitów San Ignacio w Rio de Janeiro. Paulo nie przepadał za religijnymi tradycjami szkoły, jednak to w niej odkrył swoje prawdziwe powołanie - pisarstwo. Swoją pierwszą nagrodę literacką wygrał w szkolnym konkursie poetyckim.
Rodzice chcieli, by syn został inżynierem, jednak Paulo nie zamierzał się temu podporządkować. Ojciec wziął buntownicze zachowanie syna za objaw choroby psychicznej i trzy razy oddał go do kliniki psychiatrycznej (1966, 1967 i 1968 roku). Jak sam twierdzi "Czasami miłość rodziców objawia się w zły sposób. Jednak nigdy nie winiłem moich rodziców za te pobyty, bo były one spowodowane ich nadmierną troską o mnie."
Wkrótce potem Paulo związał się z grupą teatralną i rozpoczął pracę jako dziennikarz. W tamtych czasach w Brazylii grupy teatralne były postrzegane jako źródło niemoralności. Zaniepokojeni rodzice po raz czwarty zdecydowali się umieścić syna w klinice psychiatrycznej. Po opuszczeniu szpitala Paulo był jeszcze bardziej zamknięty w swoim artystycznym świecie. Rodzice poprosili o kolejną konsultację. Lekarz powiedział, że Paulo nie cierpi na żadną chorobę psychiczną i nie powinien przebywać w szpitalu psychiatrycznym, musi się po prostu nauczyć stawiać czoła życiu.
Po tym okresie, Paulo wrócił do swoich studiów i wydawało się, że ostatecznie podąży drogą, obraną dla niego przez rodziców. Jednak niedługo potem rzucił studia i powrócił do teatru. Działo się to w latach 60. i ruch hippisowski królował na światowej scenie. Te nowe trendy pojawiły się również w Brazylii, rządzonej w tamtym czasie przez represyjny reżim wojskowy. Paulo nosił długie włosy i postanowił sobie za punkt honoru, że nigdy nie będzie nosił dowodu osobistego; przez pewien czas brał narkotyki, chcąc doświadczyć życia hippisowskiego w pełni.
Mniej więcej w tym czasie, muzyk i kompozytor, Raul Seixas zaprosił Paula do napisania słów do paru jego piosenek. Ich druga płyta była ogromnym sukcesem i sprzedała się w ponad 500 000 egzemplarzy. To były pierwsze duże pieniądze dla przyszłego sławnego pisarza. Współpraca z Raulem trwała aż do 1976 roku. Coelho napisał ponad 60 piosenek i razem z Raulem Seixasem zmienił brazylijską scenę rockową.
W 1973 roku Paulo i Raul zostali członkami Stowarzyszenia Alternatywnego, organizacji, która sprzeciwiała się ideologii kapitalistycznej, broniła praw jednostki oraz uprawiała czarną magię. Po latach pisarz opisał to doświadczenie w "Walkiriach" (1992).
Podczas tego okresu rozpoczęli publikację “Kring-ha” - serii komicznych ulotek, nawołujących o więcej wolności. Dyktatura uznała je za wywrotowe, w związku z czym Paulo i Raul zostali osadzeni w więzieniu. Raula szybko zwolniono, jednak Paulo Coelho został zatrzymany na dłuższy okres, sądzono bowiem, iż był on mózgiem całej operacji drukowania ulotek. Dwa dni po opuszczeniu więzienia Paulo został ponownie zatrzymany i przewieziony do wojskowego ośrodka tortur, gdzie był przetrzymywany przez kilka dni. Najprawdopodobniej uniknął śmierci dlatego, iż oświadczył że jest umysłowo chory i że przebywał już kilka razy w klinice psychiatrycznej. Ostatecznie został wypuszczony.
Te doświadczenia głęboko wpłynęły na Paula Coelho. Zdecydował on, iż ma już dość „doświadczania życia” i chce po prostu żyć normalnie. Znalazł pracę w wytwórni płytowej Polygram, gdzie poznał swoją przyszłą żonę.
W 1977 przeprowadził się z nią do Londynu. Paulo kupił maszynę do pisania i zaczął pisać, początkowo bez sukcesów. W kolejnym roku powrócił do Brazylii, gdzie pracował w kolejnej wytwórni płytowej – CBS. Trwało to tylko trzy miesiące. Po tym czasie Paulo pozostawił pracę i żonę.
W 1979 roku spotkał swoją starą znajomą – Cristinę Oiticica, którą później poślubił i z którą jest do dzisiaj. Mieszka we Francji.
Jego książki na polski tłumaczyła Grażyna Misiorowska.
Krytyka [edytuj]
Niektóre wątki twórczości Coelho są krytykowane jako herezja z punktu widzenia Kościoła katolickiego[1]. Coelho twierdzi, że odrzuca w swej twórczości złą magię, a promuje "dobrą magię"[1]. Według nauk Kościoła katolickiego "Wszystkie praktyki magii lub czarów, przez które dąży się do pozyskania tajemnych sił, by posługiwać się nimi i osiągać nadnaturalną władzę nad bliźnim – nawet w celu zapewnienia mu zdrowia – są w poważnej sprzeczności z cnotą religijności"[2].
Styl Paula Coelho opisywany jest jako zbyt prosty i bezpośredni, zwraca się także uwagę na zapożyczenia z dzieł innych autorów – na przykład zakończenie Alchemika zostało zaczerpnięte z opowiadania Nachmana z Bracławia Skarb pod mostem[3].
Dzieła [edytuj]
| Rok | Tytuł portugalski | Tytuł polski |
| 1982 | Arquivos do Inferno | – |
| 1986 | O Manual Prático do Vampirismo | – |
| 1987 | O Diário de um Mago | Pielgrzym, 2003 |
| 1988 | O Alquimista | Alchemik, 1995 |
| 1990 | Brida | Brida, 2008 |
| 1991 | O Dom Supremo | Największy dar, 2009 |
| 1992 | As Valkírias | Walkirie, 2010 |
| O Diário de um Magus | – | |
| 1994 | Maktub | – |
| Na margem do rio Piedra eu sentei e chorei | Na brzegu rzeki Piedry usiadłam i płakałam, 2007 | |
| 1996 | O Monte Cinco | Piąta Góra, 1998 |
| 1997 | Letras do amor de um prophet | Listy miłosne proroka |
| Manual do guerreiro da luz | Podręcznik wojownika światła, 2000 | |
| 1998 | Veronika decide morrer | Weronika postanawia umrzeć, 2000 |
| Palavras essenciais | – | |
| 2000 | O Demônio e a srta Prym | Demon i Panna Prym, 2002 |
| 2001 | Histórias para pais, filhos e netos | – |
| 2003 | Onze Minutos | Jedenaście minut |
| 2004 | O Gênio e as Rosas | – |
| E no sétimo dia | – | |
| 2005 | O Zahir | Zahir |
| Caminhos Recolhidos | – | |
| 2006 | Ser como o rio que flui... | Być jak płynąca rzeka |
| A bruxa de Portobello | Czarownica z Portobello | |
| 2007 | Vida: Citações selecionadas | Życie: Myśli zebrane |
| 2008 | O Vencedor está Só | Zwycięzca jest sam, 2009 |
| 2011 | O Aleph | Alef, |
