Pchła kocia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pchła kocia
Ctenocephalides felis
Bouche, 1835
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ stawonogi
Gromada owady
Podgromada uskrzydlone
Rząd pchły
Rodzina Pulicidae
Rodzaj Ctenocephalides
Gatunek pchła kocia
Synonimy
  • Pulex felis[1]
  • Pulex serraticeps[1]
  • Ctenocephalus enneolus[1]
  • Pulex cati[1]
  • Ctenocephalides felis[1]

Pchła kocia (Ctenocephalides felis) – owad z rodziny Pulicidae. Pasożyt zewnętrzny kota. Poza kotem pchła ta może pasożytować na człowieku[2], psie, szczurze wędrownym oraz innych zwierzętach domowych i dzikich[3]. Jest pasożytem kosmopolitycznym.

Występują następujące podgatunki[4]:

Samiec C. felis osiaga wielkość 1,5 mm długości[2], samica jest większa i mierzy 2,5 – 3,2 mm długości[2]. Budowa bardzo podobna do pchły psiej z tym że głowa jest bardziej wydłużona a stosunek długości do szerokości głowy wynosi 2:1[2]. Różnią się dodatkowo długością grzebyków (ctenidium) na policzkach, które u pchły kociej są dłuższe[2]

Rozwój[edytuj | edytuj kod]

Jest podobny do pchły ludzkiej oraz pchły psiej. Zapłodnione samice po napiciu się krwi składają jaja. Dziennie około 15 sztuk[5]. Jaja mają kształt elipsoidalny, są barwy białawej[5]. Po 2 – 8 dniach[2] wykluwają się larwy, które są beznogie, posiadają aparat gębowy typu gryzącego i poruszają się ruchem robakowatym. Odżywiają się ekskrementami i resztkami organicznymi[5]. Stadium larwalne trwa 7 – 18 dni[2]. Stadium poczwarki zaś 2 – 14 dni[2]. Po dwukrotnym linieniu następuje przepoczwarczenie w imago w luźnym oprzędzie zmieszanym z ziarnami kurzu. [5].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Atlas pasożytów człowieka. Lublin: Koliber, 2005, s. 165. ISBN 83-921869-6-6.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 2,7 2,8 Parazytologia weterynaryjna tom II, s.87
  3. Choroby pasożytnicze zwierząt domowych. s. 392.
  4. 4,0 4,1 MK Rust and MW Dryden. The biology, ecology, and management of the cat flea. „Annu. Rev. Entomol.”. 42, s. 451-473, 1997. 
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 Feline clinical parasitology. s. 443.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stefański W., Parazytologia weterynaryjna tom II, Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, Warszawa, 1970
  • Stefan Furmaga: Choroby pasożytnicze zwierząt domowych. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1985. ISBN 83-09-00671-3.
  • Dwight D. Bowman: Feline clinical parasitology. Ames: Iowa State University Press, 2002. ISBN 0-8138-0333-0.