Pchła kocia
| Pchła kocia | |
| Ctenocephalides felis | |
| Bouche, 1835 | |
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | stawonogi |
| Gromada | owady |
| Podgromada | uskrzydlone |
| Rząd | pchły |
| Rodzina | Pulicidae |
| Rodzaj | Ctenocephalides |
| Gatunek | pchła kocia |
| Synonimy | |
Pchła kocia (Ctenocephalides felis) – owad z rodziny Pulicidae. Pasożyt zewnętrzny kota. Poza kotem pchła ta może pasożytować na człowieku[2], psie, szczurze wędrownym oraz innych zwierzętach domowych i dzikich[3]. Jest pasożytem kosmopolitycznym.
Występują następujące podgatunki[4]:
- Ctenocephalides felis darmarensis
- Ctenocephalides felis felis
- Ctenocephalides felis orientis
- Ctenocephalides felis strongylus
Samiec C. felis osiaga wielkość 1,5 mm długości[2], samica jest większa i mierzy 2,5 – 3,2 mm długości[2]. Budowa bardzo podobna do pchły psiej z tym że głowa jest bardziej wydłużona a stosunek długości do szerokości głowy wynosi 2:1[2]. Różnią się dodatkowo długością grzebyków (ctenidium) na policzkach, które u pchły kociej są dłuższe[2]
Spis treści |
Rozwój [edytuj]
Jest podobny do pchły ludzkiej oraz pchły psiej. Zapłodnione samice po napiciu się krwi składają jaja. Dziennie około 15 sztuk[5]. Jaja mają kształt elipsoidalny, są barwy białawej[5]. Po 2 – 8 dniach[2] wykluwają się larwy, które są beznogie, posiadają aparat gębowy typu gryzącego i poruszają się ruchem robakowatym. Odżywiają się ekskrementami i resztkami organicznymi[5]. Stadium larwalne trwa 7 – 18 dni[2]. Stadium poczwarki zaś 2 – 14 dni[2]. Po dwukrotnym linieniu następuje przepoczwarczenie w imago w luźnym oprzędzie zmieszanym z ziarnami kurzu. [5].
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Atlas pasożytów człowieka. Lublin: Koliber, 2005, s. 165. ISBN 83-921869-6-6.
- ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 2,7 2,8 Parazytologia weterynaryjna tom II, s.87
- ↑ Choroby pasożytnicze zwierząt domowych. s. 392.
- ↑ 4,0 4,1 MK Rust and MW Dryden. The biology, ecology, and management of the cat flea. „Annu. Rev. Entomol.”. 42, s. 451-473, 1997.
- ↑ 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 Feline clinical parasitology. s. 443.
Bibliografia [edytuj]
- Stefański W., Parazytologia weterynaryjna tom II, Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, Warszawa, 1970
- Stefan Furmaga: Choroby pasożytnicze zwierząt domowych. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1985. ISBN 83-09-00671-3.
- Dwight D. Bowman: Feline clinical parasitology. Ames: Iowa State University Press, 2002. ISBN 0-8138-0333-0.
