Szczur wędrowny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Szczur wędrowny
Rattus norvegicus
(Berkenhout, 1769)
Szczur wędrowny
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Nadgromada żuchwowce
Gromada ssaki
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Rodzina myszowate
Rodzaj Rattus
Gatunek szczur wędrowny
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[1]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Szczur wędrowny (Rattus norvegicus) — gatunek gryzonia z rodziny myszowatych (Muridae).

Wywodzi się z południowo-wschodniej Azji. Pierwsze doniesienia o pojawieniu się tego gatunku w Europie pochodzą z Anglii z 1732 roku. Jako gatunek synantropijny rozprzestrzenił się na całym świecie. W wielu miastach populacja tych gryzoni może przewyższać liczbę ludzi. Najchętniej zamieszkuje piwnice, kanalizacje, wysypiska śmieci, magazyny i składy. Chętnie przebywa w okolicy wody, dobrze pływa. Jest wszystkożerny, z dużym udziałem pokarmu zwierzęcego. Aktywny całą dobę, najbardziej w nocy.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Długość tułowia i głowy: 19–28 cm. Długość ogona: 13–23 cm. Ciężar: 250–350 gramów. Grzbiet brunatnoszary, z żółtawym odcieniem; spód białawy, żółtawy lub szary. Czasem spotykane są również osobniki z całym czarnym grzbietem[2]. Ciało krępe, pysk tępo zakończony, uszy małe, gruboskórne, wyraźnie owłosione.

Rozmnażanie[edytuj | edytuj kod]

Samica ma 5–6 par sutków. Dojrzałość płciową szczur osiąga w wieku 5 tygodni, a co za tym idzie zdolność do rozrodu osiąga w tym samym czasie. Samica szczura jest w stanie rodzić jeden miot za drugim ponieważ tuż po urodzeniu młodych znowu jest gotowa do zapłodnienia. Każdy miot może liczyć od 7 do nawet 17 sztuk maluchów, które otwierają oczy w 13–17 dniu. Ciąża szczurzycy trwa 21–23 dni.

Znaczenie[edytuj | edytuj kod]

Szkodnik, udomowiony jako zwierzę hodowlane. Jest ważnym zwierzęciem laboratoryjnym.

Zarówno szczur wędrowny, jak i szczur śniady boją się człowieka, są mało agresywne. Gdy widzą człowieka uciekają, lecz jeżeli nie mają dokąd – bronią się poprzez atak, rzucają się na człowieka w okolice twarzy i gryzą. Zaobserwowano wielokrotnie, iż szczur potrafi odbić się od podłoża na wysokość twarzy dorosłego człowieka. Potrafi też w ciągu doby przebyć do kilkunastu kilometrów w poszukiwaniu pożywienia.

Bywa roznosicielem wielu chorób, z których największy problem stanowi wścieklizna.

Przypisy

  1. Rattus norvegicus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  2. Szczur wędrowny (Rattus norvegicus)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • praca zbiorowa pod red. Bożeny Zasiecznej: Leksykon Zwierząt od A do Ż, Wyd. Muza, Warszawa 1992, ISBN 83-7079-055-0.