Periodyzacja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Periodyzacja – umowny podział continuum czasowego na epoki lub okresy w historii oraz historii literatury. Początki nowych jednostek periodyzacji wyznaczają zwykle wydarzenia uważane za ważne dzięki tradycji, rzadziej o podziale decydują sami historycy.

W historii Polski za początki epok uważa się przykładowo chrzest Polski, wstąpienie na tron Władysława Jagiełły, czy ogłoszenie niepodległości w 1918 roku.

Christoph Keller (Cellarius), profesor Uniwersytetu w Halle, zaproponował podział na trzy epoki:

  1. Starożytność (od początku dziejów do wstąpienia na tron Konstantyna Wielkiego w 306 roku)
  2. Średniowiecze (do upadku Konstantynopola w 1453 roku)
  3. Czasy nowożytne (od upadku Konstantynopola)

Współcześnie w następujący sposób dokonano aktualizacji podziału Kellera:

  1. Starożytność (od początku dziejów do upadku Cesarstwa Rzymskiego na Zachodzie w 476 roku)
  2. Średniowiecze (od 476 roku do odkrycia Ameryki w 1492 roku)
  3. Czasy nowożytne (od 1492 roku do wybuchu I wojny światowej w 1914 roku)
  4. Czasy najnowsze (trwa obecnie od 1914 roku)

Niektórzy historycy za początek czasów najnowszych uznają początek, czy nawet koniec II wojny światowej.

Historię Ameryki podzielono na trzy epoki:

  1. Prekolumbijska (od początku dziejów do odkrycia Ameryki przez Krzysztofa Kolumba w 1492 roku)
  2. Europejska kolonizacja (od 1492 roku do uzyskania przez Stany Zjednoczone niepodległości w 1783 roku)
  3. Okres postkolonialny (trwa obecnie od 1783 roku)