Jacques Le Goff

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Jacques Le Goff (ur. 1 stycznia 1924 w Tulonie, zm. 1 kwietnia 2014 w Paryżu[1]) – francuski historyk.

„Spadkobierca” historycznej szkoły „Annales”. Współtwórca „nowej historii”, która interesuje się życiem codziennym ludzi i ich mentalnością, zwolennik długofalowych badań. Jeden z pionierów antropologii historycznej i historii mentalności. Twórca oryginalnej historii kultury.

Specjalista w zakresie historii średniowiecza (mediewista). Swoimi pracami zrehabilitował średniowiecze, uważane przez jego poprzedników za mroczny i posępny epizod Historii. Ukazał jego „inny” obraz. Wskazał, że średniowiecze tętniło życiem – był to okres, w którym kształtowało się nowoczesne społeczeństwo. Le Goff dowodził, że średniowiecze uformowało swoją własną cywilizację, różną zarówno od starożytności greko-romańskiej, jak i świata nowożytnego. Le Goff zakwestionował trafność samej nazwy okresu średniowiecza i jego chronologię wskazując na osiągnięcia i zmienność w jego obrębie. W szczególności zwrócił uwagę na tak zwane Odrodzenie XII wieku. Jako agnostyk Le Goff zajmował stanowisko pośrednie pomiędzy krytykami i apologetami wieków średnich.

Kariera akademicka[edytuj | edytuj kod]

Nekrolog Jacquesa Le Goffa oraz etnolog Anny Zadrożyńskiej na bramie Uniwersytetu Warszawskiego na Krakowskim Przedmieściu w Warszawie

Studiował w École normale supérieure, a następnie w Lincoln College w Oksfordzie i Ecole Française w Rzymie. Pracę zawodową rozpoczął jako asystent prof. Michela Mollata w Lille. Wkrótce wrócił jednak do Paryża, pracował w Ecole Pratique des Hautes Etudes (następnie EHESS), gdzie w latach 1972-1977 kierował przejętą po Fernandzie Braudelu Sekcją VI (Nauki Społeczne) – w roku 1977 stanowisko to objął François Furet; członek komitetu redakcyjnego Annales i jeden z najważniejszych twórców tej szkoły, członek Komitetu Prac Historycznych (1972) i prezydent EHESS (1975-77), jeden z dyrektorów przeglądu Annales économies sociétés civilisations.

Jacques Le Goff przez kilkadziesiąt lat zajmował się również dydaktyką uniwersytecką, kształtowaniem programów nauczania historii i geografii we Francji, wreszcie popularyzacją historii (m.in. w Radiu France-Culture).

Od początku pracy zawodowej szczególne związki łączyły Le Goffa z Europą Środkową. Pobyt w Czechosłowacji na stażu naukowym w 1948 roku sprawił, iż prawa człowieka w tych krajach stały mu się bardzo bliskie. Od 1962 r. żonaty był z Polką, Anną z Dunin-Wąsowiczów (zm. 11 grudnia 2004[2]). Przyjaźnił się z polskimi historykami – między innymi z Witoldem Kulą i z Bronisławem Geremkiem – wspierał Polskę w okresie stanu wojennego. Członek zagraniczny Polskiej Akademii Nauk.

W 1993 roku nadano mu tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Warszawskiego[3], natomiast w 1998 roku tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Karola w Pradze[4].

Tłumaczenia prac na j. polski[edytuj | edytuj kod]

Książki:

Teksty w antologiach:

Przypisy

  1. Jacques le Goff nie żyje. histmag.org, 2014-04-01. [dostęp 2014-04-01].
  2. Jacques Le Goff: Z Hanką. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Volumen, 2011, s. 5. ISBN 978-83-7233-022-2.
  3. Doktoraty HC. uw.edu.pl. [dostęp 21 lutego 2011].
  4. Univerzita Karlova – Čestné doktoráty (cz.). [dostęp 2010-09-17].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]