Petro Franko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Petro Franko w mundurze oficera USS.

Petro Franko (ur. 21 czerwca 1890 w Nahujowicach - zm. 28 czerwca 1941) - ukraiński pedagog i pisarz, pilot wojskowy, jeden z twórców Płastu.

Był synem Iwana Franki. Ukończył Politechnikę Lwowską.

W latach 1911-1914 był nauczycielem wychowania fizycznego w filii gimnazjum ukraińskiego we Lwowie. Jesienią 1911 rozpoczął organizowanie kół Płastu w szkole, w której uczył. W 1913 wydał książkę "Płastowe gry i zabawy".

Od 1914 w randze porucznika dowodził sotnią Legionu Ukraińskich Strzelców Siczowych, w 1916 ukończył cesarsko-królewską szkołę lotniczą w Zagrzebiu. Od 1918 w stopniu kapitana zarządzał intendenturą lotnictwa UHA, aż do internowania w 1920.

W latach 1922-1930 był nauczycielem gimnazjum w Kołomyi, od 1931 do 1936 przebywał w ZSRR, pracował w Instytucie Chemii Doświadczalnej w Charkowie. Od 1936 do 1939 pracował jako nauczyciel we Lwowie i Jaworowie.

Po agresji ZSRR na Polskę i okupacji Lwowa przez Armię Czerwoną był wykładowcą Instytutu Handlu Sowieckiego we Lwowie. Od 1940 był delegatem do Rady Najwyższej USRR.

Był autorem wielu powieści dla młodzieży, oraz książki o ojcu - "Iwan Franko z bliska".

Po ataku III Rzeszy na ZSRR, w czerwcu 1941 został aresztowany przez NKWD wraz z żoną i wywieziony ze Lwowa na wschód. Jedna z wersji jego śmierci podaje, że zginał zastrzelony w czasie próby ucieczki z pociągu na stacji Proszowa koło Tarnopola. Inna wersja podaje, że zginął w więzieniu NKWD w lecie 1941.


Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • "Енциклопедія українознавства", T. 9, Lwów 2000, ISBN 5-7707-4048-5, s. 3529-3530.