Pies grenlandzki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pies grenlandzki
Greenland Dog.jpg
Pies grenlandzki
Inne nazwy Grønlandshund, Grünlandshund
Kraj patronacki Dania
Kraj pochodzenia Grenlandia
Wymiary
Wysokość min. 60 cm (psy),
min. 55 cm (suki)
Klasyfikacja
FCI Grupa V, Sekcja 1,
nr wzorca 274
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Młody pies grenlandzki

Pies grenlandzki - jedna z ras psów, należąca do grupy szpiców i psów pierwotnych, zaklasyfikowana do sekcji północnych psów zaprzęgowych. Typ wilkowaty[1]. Nie podlega próbom pracy[2].

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Pies grenlandzki od wieków był hodowany na Grenlandii przez Inuitów w celach pociągowych, ale także brały udział w polowaniach na niedźwiedzie i foki. Psy grenlandzkie wykorzystał norweski podróżnik, Roald Amundsen, podczas swej wyprawy na biegun południowy. Psy doskonale znosiły podróż i przyczyniły się do sukcesu Norwega, który dzięki nim, jako pierwszy dotarł do południowego bieguna.

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

    • Mózgoczaszka:Czaszka szeroka, lekko wysklepiona.Stop podkreślony, ale nie stromy.
    • Nos: Nos latem musi być czarny, zimą może być cielisty
    • Kufa: Kufa silna, klinowata, szeroka u nasady zwęża się w stronę nosa, lecz nie jest spiczasta.
    • Grzbiet: Grzbiet nosa od nasady do czubka prosty i szeroki.Fafle cienkie i napięte.
    • Zęby/zgryz: niezwykle silne, zgryz nożycowy.
    • Oczy: preferowane ciemne, lecz mogą być dostosowane do barwy sierści; lekko ukośne, ani wyłupiaste, ani zbyt głęboko osadzone; swobodny nieustraszony wyraz.
    • Uszy: Raczej małe, trójkątne, o zaokrąglonych czubkach; noszone wyprężone prosto.
    • Szyja: Bardzo mocna i raczej krótka.
    • Tłów (ogólnie):wysokość w kłębie jest nieco mniejsza od długości ciała; tułów bardzo mocny i dobrze umięśniony.Grzbiet prosty.
    • Lędźwie: Proste i szerokie.
    • Zad: Lekko opadający.
    • Klatka piersiowa: Bardzo obszerna.
    • Brzuch: Leży na jednej linii z klatką piersiową, nie jest podciągnięty.
    • Ogon: Gruby i raczej krótki; osadzony wysoko i noszony ciasno zwinięty nad grzbietem.
    • Kończyny: Kończyny przednie widziane od przodu są całkowicie proste; silnie umięśnione; ciężka budowa kostna. Łokcie swobodnie poruszające się, lecz przylegające do tułowia.Kończyny tylne oglądane od tyłu są całkowicie proste; lekko kątowane; silnie umięśnione; budowa kostne ciężka.Staw skokowy szeroki i mocny.
    • Stopy: Raczej grube, mocne, zaokrąglone z silnymi pazurami i odpornymi opuszkami.
    • Włos: Okrywa włosowa musi być podwójna: gęsty i miękki podszerstek oraz gęsty, gładki i szorstki włos okrywowy bez kędziorów i fal. Włos na głowie i nogach raczej krótki, na tułowiu raczej długi; bogaty i długi na spodzie wyglądającego puszyście ogona.
    • Umaszczenie: Dozwolone wszelkiego rodzaju umaszczenia, tak jedno- jak i wielobarwne z wyjątkiem albinizmu; albinosy są dyskwalifikowane.

Zachowanie i charakter[edytuj | edytuj kod]

Pies grenlandzki należy do wytrzymałych psów zaprzęgowych, o silnym instynkcie łowieckim, nie sprawdza się jako pies stróżujący. Jego wytrwałość, odporność na warunki klimatyczne, siła w połączeniu z bardzo niewielkimi wymaganiami uczyniły go pomocnikiem człowieka w surowym klimacie. W stosunku do ludzi jest wesoły i przyjacielski. Ma żywiołowe usposobienie, jest wiernym psem, który potrzebuje wyraźnie określonej hierarchii w grupie.

Przypisy

  1. Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. s. 61.
  2. Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 169.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 2001. ISBN 83-11-09354-7.
  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Eva-Maria Krämer "Rasy psów", Oficyna Wydawnicza MULTICO Sp. z o.o., Warszawa 2003