Żakeria

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Żakeria (fr. jacquerie - rozruchy chłopskie od Jacques Bonhomme - Kuba prostaczek, pogardliwe określenie chłopów francuskich) – powstanie ludowe, które miało miejsce w roku 1358, w czasie wojny stuletniej w północnej Francji.

W roku 1356 po bitwie pod Poitiers do niewoli wzięty został król Francji Jan II Dobry. Władza we Francji przeszła w ręce Stanów Generalnych. Jednak były one zbyt podzielone by sprawować skutecznie rządy. Francuskie klasy uprzywilejowane ciężar wojny i niedostatku zrzuciły na chłopstwo. Szerokie masy chłopskie, pod naporem biedy związanej z wojną i wyniszczeń związanych z epidemią dżumy, wywołały serię rewolt w niektórych rejonach kraju.

Siły chłopskie wspierane przez zbuntowany Paryż złupiły i zniszczyły wiele zamków. Chłopi palili wszystkie znalezione książki myśląc, że uwolni ich to od płacenia podatków. Żakeria została stłumiona krwawo przez wojska króla Nawarry Karola II Złego, wojska francuskie i angielskie.

We Francji nazwa żakeria stała się synonimem wystąpień chłopskich przeciw szlachcie.