Politechnika Federalna w Lozannie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Politechnika Federalna w Lozannie
Swiss Federal Institute of Technology in Lausanne
École polytechnique fédérale de Lausanne
Data założenia 1853
Typ uczelni politechnika
Państwo  Szwajcaria
Adres EPFL Ecublens, 1015 Lausanne
Lozanna
Liczba pracowników 4 000
Liczba studentów 6 500
Rektor Président de l'EPFL Patrick Aebischer
Członkostwo EPF / ETH
Położenie na mapie Vaud
Mapa lokalizacyjna Vaud
Politechnika Federalna w Lozannie
Politechnika Federalna w Lozannie
Położenie na mapie Szwajcarii
Mapa lokalizacyjna Szwajcarii
Politechnika Federalna w Lozannie
Politechnika Federalna w Lozannie
Ziemia 46°31′N 6°38′E/46,516667 6,633333Na mapach: 46°31′N 6°38′E/46,516667 6,633333
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa
Politechnika
EPFL kampus Ecublens
Tokamak TCV, wygląd wnętrza z torusem pokrytym grafitem
CROCUS, jedyny reaktor jądrowy francuskojęzycznej części Szwajcarii

Politechnika Federalna w Lozannie (fr. École polytechnique fédérale de Lausanne) – politechnika w Lozannie, jedna z dwóch politechnik federalnych w Szwajcarii. EPFL, tak jak jej siostra, Politechnika Federalna w ZurychuEPFZ (niem. ETHZ), ma trzy misje: naukę, badania i uznanie na najwyższym poziomie międzynarodowym. Połączone wieloma specjalistycznymi instytutami badawczymi, tworzą wspólnie "obszar ETH/EPF" podległy bezpośrednio Federalnemu Departamentowi Spraw Wewnętrznych (EDI/DFI).

Oficjalne skróty nazwy w czterech językach narodowych:

  • EPFL – École Polytechnique Fédérale de Lausanne (fr)
  • ETHL – Eidgenössische Technische Hochschule Lausanne (de)
  • SPFL – Scuola Politecnica Federale di Losanna (it)
  • SPFL – Scola Politecnica Federala da Losanna (rm)

Historia[edytuj | edytuj kod]

Założona w 1853 z inicjatywy Louisa Riviera, Jeana Gay, Pierre'a-Josepha i Jules'a Margueta, jako szkoła prywatna pod nazwą Lozańska Szkoła Specjalna (École spéciale de Lausanne), inspirowaną przez Paryską Szkołę Centralną (École centrale Paris). W 1869 staje się wydziałem technicznym publicznej Akademii Lozańskiej ("Académie de Lausanne"), która w 1890 otrzymuje statut uniwersytetu, a jej wydział techniczny nazwę Szkoły inżynierskiej Uniwersytetu Lozańskiego (École d'ingénieurs de l'Université de Lausanne). W 1946 zmienia nazwę na Politechnika Uniwersytetu Lozańskiego (École polytechnique de l'Université de Lausanne – EPUL).

W 1969 wyłączona z Uniwersytetu Lozańskiego zostaje instytucją federalną pod nazwą Politechnika Federalna w Lozannie.

Obecnie (2007) jest jedną z 6 publicznych, autonomicznych instytucji federalnych tworzących "obszar EPF" (niem. ETH), podległy bezpośrednio rządowi federalnemu w odróżnieniu od pozostałych szwajcarskich szkół wyższych i uniwersytetów zarządzanych przez kantony.

W 2010 roku uczelnia wzbogaciła się o centrum edukacyjne Rolex Learning Center.

Struktura[edytuj | edytuj kod]

Ponad 70 jednostek organizacyjnych EPFL (sekcji, instytutów, centrów badawczych) zorganizowanych jest w 5 głównych Wydziałach i 2 Szkołach:

  • SB – Wydział Nauk Podstawowych
  • STI – Wydział Nauk Technicznych i Inżynieryjnych
  • ENAC – Wydział Środowiska Naturalnego, Architektury i Budownictwa
  • IC – Wydział Informatyki i Komunikacji
  • SV – Wydział Nauk o Życiu
  • CDM – Szkoła Zarządzania Technologią
  • CDH – Szkoła Nauk Humanistycznych

Studenci[edytuj | edytuj kod]

Znani ludzie[edytuj | edytuj kod]

Pracownicy[edytuj | edytuj kod]

Absolwenci[edytuj | edytuj kod]

  • Georges de Mestral, inżynier elektryki – absolwent EPFL, twórca materiału Velcro
  • Jean-Daniel Nicoud, inżynier informatyki – absolwent EPFL 1963, współtwórca myszy i komputera Smaky
  • Metin Arditi, inżynier genetyki – absolwent EPFL 1968, przedsiębiorca, założyciel Fundacji Arditi
  • Daniel Borel, inżynier informatyki – absolwent EPFL 1973, założyciel Logitech
  • Daniel Brélaz, inżynier matematyki – absolwent EPFL 1975, prezydent miasta Lozanna, poseł 1979-1989
  • Martin Velasco, inżynier elektroniki – absolwent EPFL 1978, przedsiębiorca, założyciel Fundacji Infantia
  • Nelly Wenger, inżynier budownictwa – absolwent EPFL 1979, dyrektor generalny Nestlé
  • Franck Riboud, inżynier – absolwent EPFL 1979, przemysłowiec, prezes grupy Danone
  • Michel de Senarclens, ps. Sarclo, architekt – absolwent EPFL 1980, autor, kompozytor, piosenkarz
  • Bertrand Cardis, inżynier mechaniki – absolwent EPFL 1981, założyciel Décision SA, konstruktor Alinghi
  • Bronisław Żukowski, chemik. Prowadził laboratorium w Douai (ok.1870)

Polacy na EPFL[edytuj | edytuj kod]

  • Stefan Kudelski, architekt, inżynier fizyki – student EPFL 1948-1952, twórca magnetofonów Nagra, dr hc EPFL 1986
  • André Kudelski, inżynier fizyki – absolwent EPFL 1984, przemysłowiec, twórca kodowania cyfrowego dla Canal+

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]