Polka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Prascy uliczni muzycy grają polkę

Polka (cz. pulka - półkole, półkrok) – powszechny w wielu krajach taniec ludowy, w metrum 2/4, w szybkim tempie. Wielu etnografów i etnochoreologów wskazuje na czeskie pochodzenie tańca[1]. Jest też uważany za tradycyjny ludowy taniec polski już w XIX w., znany we wszystkich regionach etnograficznych, z Podhalem włącznie (polka sądecka)[2].

Powstała około 1822, zyskała popularność na całym świecie, szczególnie w Polsce, Niemczech i we Włoszech. Obok walca była bardzo popularnym tańcem towarzyskim w XIX w.

Nazwa pochodzi od czeskiego słowa „půlka”, oznaczającego „połowę”. Po powstaniu listopadowym zmieniono ją na polka na cześć Polaków lub na cześć polskiej śpiewaczki Esmeraldy.

Najsłynniejsi twórcy polek to: Bedřich Smetana, Antonín Dvořák, Stanisław Moniuszko, Piotr Czajkowski, Igor Strawinski, Dymitr Szostakowicz. Została odkryta przez Josepha Neruba w 1830. Istnieje też legenda, że taniec ułożyła służąca Anna Chadimová do piosenki „Strejček Nimra”.

Polka-mazurka - odmiana polki w metrum mazurka (3/4) będąca połączeniem jego rytmu i figur tanecznych polki.

Polka wraz z mazurkiem i habanerą dały początek wczesnym wersjom tanga (patrz tango milonga).

Najsłynniejszą polkę XX w. „Modřanská polka“ - "Škoda lásky" skomponował Jaromír Vejvoda.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło polka w Wikisłowniku

Przypisy

  1. Oskar Kolberg: Pisma Muzyczne cz.2. T. 62. Wrocław-Poznań: Polskie Towarzystwo Ludoznawcze, 1981, s. 632, seria: Dzieła Wszystkie Oskara Kolberga.
  2. Folklor Sądecki. Tańce