Prowincja Matki Bożej Anielskiej Zakonu Braci Mniejszych

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Prowincja Matki Bożej Anielskiej
Zakonu Braci Mniejszych w Krakowie
Prowincja Matki Bożej AnielskiejZakonu Braci Mniejszych w Krakowie
Państwo  Polska
Data powołania 1639
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prowincjał o. Rufin Maryjka OFM
Dane statystyczne
Liczba klasztorów 20
Położenie na mapie Starego Miasta w Krakowie
Mapa lokalizacyjna Starego Miasta w Krakowie
Kuria Prowincjalna w Krakowie
Kuria Prowincjalna w Krakowie
Położenie na mapie Krakowa
Mapa lokalizacyjna Krakowa
Kuria Prowincjalna w Krakowie
Kuria Prowincjalna w Krakowie
Ziemia 50°03′54,13″N 19°56′10,04″E/50,065036 19,936122
Strona internetowa

Prowincja Matki Bożej Anielskiej Zakonu Braci Mniejszych w Krakowie − jedna z pięciu aktualnie istniejących prowincji Zakonu Braci Mniejszych − franciszkanów − w Polsce.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1621 przybył do Polski franciszkanin Aleksander z Padwy. Zakonnik ten był komisarzem apostolskim wysłanym do Krakowa przez papieża Grzegorza XV, w celu zaszczepienia ducha ściślejszej obserwancji. Podczas kapituły w klasztorze w Zakliczynie nad Dunajcem 3 czerwca 1623 zapoczątkowane zostały dwie kustodie. W 1639 papież Urban VIII podniósł je do rangi prowincji. Do prowincji małopolskiej pw. Matki Bożej Anielskiej należały pierwotnie konwenty w Gliwicach, Zakliczynie i Wieliczce[1].

Prowincja ucierpiała podczas potopu szwedzkiego w latach 1655-1660. W Krakowie został spalony klasztor na Garbarach, żołnierze Jerzego Rakoczego wymordowali reformatów w klasztorach w Przemyślu, Stopnicy i Solcu. Stopniowo przyjmowano nowe placówki, zakładano nowe fundacje: na Górze św. Anny (wówczas poza granicami Polski, rok 1655), w Lublinie, Sandomierzu, Zamościu, Pińczowie, Kętach i Jarosławiu. Na początku XVIII w. w 17 klasztorach prowincji małopolskiej mieszkało około 300 zakonników. W 1745 prowincja miała już 484 zakonników w 22 klasztorach. Nowe domy zakonne otwarto w: Rzeszowie, Rawie Ruskiej, Sądowej Wiszni, Chełmie i Pilicy. W 1746 z prowincji wydzielono kustodię ruską pw. Matki Bożej Bolesnej, którą w 1763 papież Klemens XIII podniósł do rangi samodzielnej prowincji reformackiej[1].

Prowincja, choć zancznie okrojona, przetrwała okresy rozbiorów, czasy tzw, klasztorów etatowych i kasat, szczególnie na ziemiach zaboru rosyjskiego. W 1911 do prowincji należało 120 zakonników, którzy mieszkali w 10 klasztorach (Biecz, Jarosław, Kęty, Kraków, Lwów, Przemyśl, Rawa Ruska, Sądowa Wisznia, Wieliczka i Zakliczyn). Po II wojnie światowej, w roku 1950 prowincja liczyła 23 domy zakonne[1].

Klasztory prowincji w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Obecnie prowincja Matki Bożej Anielskiej posiada na terenie Polski 20 placówek[2]:

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Grzegorz Wiśniowski OFM: Szkic historyczny Prowincji Matki Bożej Anielskiej Zakonu Braci Mniejszych w Polsce. www.franciszkanie.org.pl, 2008-01-24. [dostęp 2011-10-05].
  2. Klasztory. www.franciszkanie.org.pl. [dostęp 2011-10-05].
  3. Jarosław. www.franciszkanie.org.pl, 2008-01-09. [dostęp 2011-10-05].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]