Przepiór wirginijski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Przepiór wirginijski
Colinus virginianus[1]
(Linneaus, 1758)
Przepiór wirginijski
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd grzebiące
Rodzina przepióry
Rodzaj Colinus
Gatunek przepiór wirginijski
Synonimy
  • Tetrao virginianus Linnaeus, 1758[2]
Podgatunki
  • C. v. virginianus (Linnaeus, 1758)
  • C. v. floridanus (Coues, 1872)
  • C. v. insulanus Howe, 1904
  • C. v. cubanensis (G. R. Gray, 1846)
  • C. v. taylori Lincoln, 1915
  • C. v. ridgwayi Brewster, 1885
  • C. v. texanus (Lawrence, 1853)
  • C. v. maculatus Nelson, 1899
  • C. v. aridus Aldrich, 1942
  • C. v. graysoni (Lawrence, 1867)
  • C. v. nigripectus Nelson, 1897
  • C. v. pectoralis (Gould, 1843)
  • C. v. godmani Nelson, 1897
  • C. v. minor Nelson, 1901
  • C. v. insignis Nelson, 1897
  • C. v. salvini Nelson, 1897
  • C. v. coyolcos (Statius Müller, 1776)
  • C. v. thayeri Bangs & J. L. Peters, 1928
  • C. v. harrisoni Orr & J. D. Webster, 1968
  • C. v. atriceps (Ogilvie-Grant, 1893)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 NT pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Przepiór wirginijski (Colinus virginianus) – gatunek ptaka z rodziny przepiórów (Odontophoridae).

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniono dwadzieścia podgatunków C. virginianus[4][5]:

  • C. virginianus virginianusprzepiór wirginijski – południowe i wschodnie USA.
  • C. virginianus floridanusFloryda, Bahamy.
  • C. virginianus insulanus – takson wymarły, występował na Key West na Florydzie.
  • C. virginianus cubanensisKuba.
  • C. virginianus taylori – środkowe USA.
  • C. virginianus ridgwayiprzepiór sonorskiSonora.
  • C. virginianus texanus – południowo-zachodni Teksas do Coahuili, Nuevo León i Tamaulipas.
  • C. virginianus maculatus – wschodnio-środkowy i środkowy Meksyk.
  • C. virginianus aridus – północno-wschodni Meksyk.
  • C. virginianus graysoniprzepiór rdzawy – zachodnio-środkowy Meksyk.
  • C. virginianus nigripectus – wschodni Meksyk.
  • C. virginianus pectoralisprzepiór czarnopierśny – środkowe Veracruz.
  • C. virginianus godmaniprzepiór czarnobrzuchy – wschodnie Veracruz.
  • C. virginianus minorTabasco, północno-wschodnie Chiapas.
  • C. virginianus insignis – południowo-wschodnie Chiapas, północno-zachodnia Gwatemala.
  • C. virginianus salvini – południowe Chiapas.
  • C. virginianus coyolcosprzepiór czarnogłowy – wschodnia Oaxaca, północne Chiapas.
  • C. virginianus thayeri – północno-wschodnia Oaxaca.
  • C. virginianus harrisoni – południowo-zachodnia Oaxaca.
  • C. virginianus atriceps – zachodnia Oaxaca.

Morfologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała 25 cm. Wierzch ciała brązowy, z kasztanowatymi smugami; spód biały, z czarnymi plamkami. U samca czarne ciemię, brwi szeroki i długie, ciągną się na kark; poniżej czarne paski oczne, które kontrastują z brwiami; gardło białe. U samicy czerń została zastąpiona brązem, a spód biały na kolor płowy. W chłodne dni widywany w stadach liczących ok. 8-25 ptaków. Spłoszony chowa się w gęstym poszyciu, podczas zimy nocuje grupowo w zaspach; w razie nagłego zagrożenia wzbija się w powietrze.

Zasięg, środowisko[edytuj | edytuj kod]

Rzadkie lasy i pola Ameryki Północnej. Introdukowany w południowej Europie, gdzie gniazduje m.in. w centralnej Francji (rzadki) i północnych Włoszech[6].

Przypisy

  1. Colinus virginianus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Northern Bobwhite (Colinus virginianus) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 2012-09-09].
  3. Colinus virginianus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  4. Frank Gill, David Donsker: Family Megapodiidae (ang.). IOC World Bird List: Version 4.2. [dostęp 2014-07-22].
  5. Nazwy polskie za: Paweł Mielczarek, Marek Kuziemko: Megapodiidae Gould, 1844 - przepióry - New World Quail (wersja 2013-09-25). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2013-10-20].
  6. Lars Svensson: Ptaki Europy i obszaru śródziemnomorskiego. Przewodnik Collinsa. Multico, 2012, s. 422. ISBN 978-83-7073-972-0.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Andrew Gosler: Atlas Ptaków Świata. Warszawa: MULTICO Oficyna Wydawnicza, 2000. ISBN 83-7073-059-0.