Pszenica polska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pszenica polska
Pszenica polska: zdjęcie
Kłos pszenicy polskiej
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad jednoliścienne
Rząd wiechlinowce
Rodzina wiechlinowate
Rodzaj pszenica
Nazwa systematyczna
Triticum polonicum L.

Pszenica polska, pszenica olbrzymia (Triticum polonicum L.), gatunek zbóż z rodziny wiechlinowatych. Gatunek pszenicy jarej. Rzadko uprawiany, spotykany w uprawie w południowej Europie na Półwyspie Iberyjskim, na Balearach, w północnej Afryce, (Tunezja, Egipt) oraz w Azji Mniejszej. W Polsce uprawiany był na małą skalę jeszcze w latach 60 XX wieku, później nie uprawiany.

Po raz pierwszy roślina ta została opisana w XVII w. Skatalogowana została przez Linneusza.

Jest to pszenica tetraploidalna, o liczbie chromosomów w komórkach somatycznych 2n = 28 (AABB). Ziarniaki wykazują podobieństwo do ziarniaków pszenicy twardej, są wydłużone, szkliste, osiągając masę tysiąca ziaren nawet do 80 g. Plewy są bardzo długie, dochodzą do 4 cm długości, w dotyku papierzaste, wyraźnie unerwione bez wyrazistego kilu. Pod względem morfologii kłos widocznie różni się od innych gatunków pszenic – jest długi, luźny, bocznie spłaszczony, ościsty bądź nie. Plewy są miękkie.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-02-15].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Rośliny użytkowe, Wiedza Powszechna, Warszawa, 1966
  2. W. F. Dorofiejev (red.) Psenicy mira: vidovoj sostav, dostizenija selekcii, sovremennye problemy i ischodnyj material. Wyd. 2 „Kolos”, Leningrad 1987