Pszonacznik wschodni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pszonacznik wschodni
Conringia orientalis Sturm3.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad klad różowych
Rząd kapustowce
Rodzina kapustowate
Rodzaj pszonacznik
Gatunek pszonacznik wschodni
Nazwa systematyczna
Conringia orientalis (L.) Dumort.
Fl. Belg. 123 1827[2]
Synonimy

Brassica orientalis L.[3]

"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Pszonacznik wschodni (Conringia orientalis) – gatunek rośliny należący do rodziny kapustowatych. Rośnie dziko w północnej Afryce, na znacznej części Azji (Azja Zachodnia, Środkowa, Kaukaz) i w Europie, poza tym został zawleczony do Ameryki[3]. W polskiej florze jest archeofitem. Występuje w południowej części Polski. Na wielu stanowiskach prawdopodobnie wyginął. Na początku XXI wieku opisywany był jako liczny między Puławami a Sandomierzem oraz między Klonowem a Dosłońcem[4].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Łodyga
Wzniesiona, ulistniona, naga, o wysokości 15-65 cm[5].
Liście
Nagie, sinozielone, owoszczone, podłużnie jajowate, całobrzegie, zaokrąglone na końcach, siedzące i swoją sercowatą nasadą obejmujące łodygę[5].
Kwiaty
O średnicy do 15 mm, zebrane w szczytowe grono. Cztery działki kielicha osiągają ok. 7 mm długości, przy czym para działek zewnętrznych ma nasadę nieco rozdętą. Płatki korony osiągają do 12 mm długości i są żółtawe[5].
Owoc
Odstające skośnie ku górze łuszczyny na szypułkach do 1 cm. Sam owoc ma 9–10 cm długości i 2 mm grubości i jest czworogroniasty. Zwieńczony jest grubym i długim na ok. 2 mm dzióbkiem. Klapy z pojedynczą wiązką przewodzącą. Nasiona mają długość do 2,2 mm[5].

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Roślina jednoroczna. Roślina segetalna. Rośnie na polach w uprawach zbożowych na rędzinach wytworzonych na wapieniach. Gatunek charakterystyczny dla zespołu Caucalido-Scandicetum[6]. Kwitnie od maja do czerwca[5]. Liczba chromosomów 2n = 14[7].

Zagrożenia i ochrona[edytuj | edytuj kod]

Gatunek umieszczony jest w Polskiej Czerwonej Księdze Roślin w kategorii EN (zagrożony) oraz na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski w kategorii E (wymierający - krytycznie zagrożony)[8].

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2013-09-20].
  2. Conringia orientalis (L.) Dumort.. W: The Plant List [on-line]. [dostęp 2013-09-22].
  3. 3,0 3,1 Taxon: Conringia orientalis (ang.). W: Germplasm Resources Information Network (GRIN) [on-line]. United States Department of Agriculture. [dostęp 2013-09-22].
  4. Zając M., Zając A., Kucharczyk M. 2001. Pszonacznik wschodni. s. 172-173. W: Polska Czerwona Księga Roślin, Kraków 2001. ISBN 83-85444-85-8.
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 Władysław Szafer (red.): Flora polska. Rośliny naczyniowe Polski i ziem ościennych. T. III. Kraków: Polska Akademia Umiejętności, 1927, s. 184.
  6. Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.
  7. Conringia orientalis na Flora of North America [dostęp 2013-11-26].
  8. Red list of plants and fungi in Poland. Czerwona lista roślin i grzybów Polski. Zbigniew Mirek, Kazimierz Zarzycki, Władysław Wojewoda, Zbigniew Szeląg (red.). Kraków: Instytut Botaniki im. W. Szafera, Polska Akademia Nauk, 2006. ISBN 83-89648-38-5.