Rejencja koszalińska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Rejencja koszalińska (niem Regierungsbezirk Köslin) – prusko-niemiecka jednostka podziału terytorialnego istniejąca na Pomorzu Zachodnim do 1945.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Jednostka została wprowadzona w Prusach w latach 1815–1816 i istniała do 1945 jako pośredni szczebel administracji pomiędzy prowincją pomorską ze stolicą w Szczecinie a powiatami. Obecnie na jej terytorium znajdują się województwa: pomorskie i zachodniopomorskie.

Podział administracyjny i granice rejencji[edytuj | edytuj kod]

Rok 1900[edytuj | edytuj kod]

Powiaty ziemskie (Landkreise)

Do 1920 jedynym powiatem grodzkim (Stadtkreis) pozostawał Słupsk. W tymże roku z powiatu Kołobrzeg-Karlino wydzielono miasto Kołobrzeg, a trzy lata później – Koszalin.

Zmiany granic i podziału administracyjnego rejencji w 1938[edytuj | edytuj kod]

W 1938 w ramach Pomorza powstała trzecia[1] rejencja (obok szczecińskiej i koszalińskiej) rejencja pilska: Marchia Graniczna Poznań-Prusy Zachodnie z siedzibą władz w Pile, w której znalazły się powiaty Drawsko Pomorskie (Dramburg) i Szczecinek (Neustettin). Do rejencji koszalińskiej włączono za to powiaty Resko i Gryfice z rejencji szczecińskiej. W międzyczasie zlikwidowano powiat bobolicki.

Rok 1940[edytuj | edytuj kod]

Powiaty ziemskie (Landkreise):

Powiaty grodzkie (Stadtkreise):

Rejencję zlikwidowano w 1945 i wprowadzono polski podział administracyjny, uwzględniając nowe granice państwa.

Przypisy

  1. Wcześniej trzecią rejencją była stralsundzka zlikwidowana w 1932