Revolver (album)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Revolver
Okładka
Album studyjny grupy The Beatles
Wydany 5 sierpnia 1966
Nagrywany 6 kwietnia - 21 czerwca 1966, EMI Studios, Londyn
Gatunek rock, rock psychodeliczny
Długość 35:01
Wytwórnia Parlophone
Producent George Martin
Album po albumie

Revolver – siódmy studyjny album brytyjskiego zespołu The Beatles. Producentem jest ponownie George Martin. Został wydany 5 sierpnia 1966 roku, ale w brytyjskich radiach piosenki z płyty pojawiły się już w lipcu, tworząc zapowiedź nadchodzących i radykalnych zmian w studyjnej twórczości tego zespołu. W większości piosenek zostało użyte brzmienie gitar elektrycznych, co kontrastuje z poprzednim, folkrockowym albumem Rubber Soul.

Płyta jest kamieniem milowym w historii muzyki rozrywkowej. Właściwie od niej Beatlesi zaczęli różnorodne eksperymenty muzyczne. Na niej znalazły się m.in. "Eleanor Rigby" - pierwsza piosenka zespołu rozrywkowego zagrana wyłącznie przy akompaniamencie instrumentarium wykorzystywanego dotychczas w muzyce poważnej, jedna z najlepszych piosenek Beatlesów (według Johna Lennona) - "Here, There and Everywhere" oraz jedna z najbardziej znanych - "Yellow Submarine". Jest tutaj również utwór "Tomorrow Never Knows", który jest inspiracją dla wielu późniejszych artystów związany z muzyką psychodeliczną i elektroniczną. "Love You To" jest jednym z pierwszych utworów ragarockowych w historii, a w "I'm Only Sleeping" można usłyszeć jeden z pierwszych przykładów dźwięku puszczonego od tyłu (jak również w "Rain", który to utwór został singlem). W 2003 album został sklasyfikowany na 3. miejscu listy 500 albumów wszech czasów magazynu Rolling Stone[1].

Okładka[edytuj | edytuj kod]

Autorem ilustracji na okładce jest pochodzący z Niemiec basista i plastyk Klaus Voormann, który był jednym z pierwszych przyjaciół zespołu, poznanym podczas występów w Hamburgu. W czasie wydania albumu, Voormann był członkiem grupy Manfred Mann.

Ilustracja to połączenie rysunku i kolażu złożonego z fotografii Roberta Whitakera, który jest także autorem zdjęć z tylnej okładki.

Voormann zamieścił na swojej ilustracji także własny wizerunek. Wklejony jest on po prawej stronie na włosach George'a Harrisona. Na okładce kompilacji Anthology 3, stanowiącej kolaż okładek albumów The Beatles, zdjęcie plastyka zastąpione zostało nową fotografią.

Ilustracja Voormanna wykorzystana została także na okładce singla "When We Was Fab" Harrisona. Znalazł się tam wizerunek muzyka w wersji z albumu Revolver oraz stworzony na nowo, zaktualizowany portret.

Tytuł[edytuj | edytuj kod]

Tytuł Revolver, tak jak nazwa poprzedniej płyty, Rubber Soul, jest grą słów. Odnosi się ona zarówno do rodzaju broni palnej jak i odwracania (ang. revolving) próbek dźwięku w czasie, jakie zastosowano podczas nagrywania albumu.

Grupa miała pewne trudności z wyborem tytułu. Według książki Paul McCartney: Many Years from Now Barry'ego Milesa, zespół pierwotnie miał zamiar nazwać album Abracadabra, lecz odkrył, że tytuł ten został już użyty przez innych muzyków. Na wieść o tym powstało kilka nowych propozycji. John Lennon chciał nazwać płytę Four Sides of the Eternal Triangle, zaś Ringo Starr zasugerował After Geography, żartując z wydanego niedługo wcześniej Aftermath The Rolling Stones. Pomysł perkusisty także bazował na grze słów. Człon „math” w Aftermath (ang. następstwo, pokłosie) oznacza bowiem „matematyka”. Innymi pomysłami na tytuł albumu były Magical Circles, Beatles on Safari, Pendulum i, ostatecznie, Revolver, na który zgodzili się wszyscy bitelsi.

Nazwa została wybrana na przełomie czerwca i lipca 1966, gdy grupa odbywała trasę koncertową w Japonii. Ze względów bezpieczeństwa, zespół spędzał dużo czasu w swoim pokoju w tokijskim hotelu Hilton. Tytuł Revolver miał zostać przyjęty, gdy cała czwórka tworzyła wspólnie dużych rozmiarów, psychodeliczny obraz[2].

Lista utworów[edytuj | edytuj kod]

Wszystkie piosenki autorstwa duetu Lennon/Paul McCartney, poza zaznaczonymi

Wersja brytyjska[edytuj | edytuj kod]

Strona pierwsza[edytuj | edytuj kod]

  1. "Taxman" (Harrison) - 2:39
  2. "Eleanor Rigby" - 2:07
  3. "I'm Only Sleeping" - 3:02
  4. "Love You To" (Harrison) - 3:01
  5. "Here, There and Everywhere" - 2:25
  6. "Yellow Submarine" - 2:40
  7. "She Said, She Said" - 2:38

Strona druga[edytuj | edytuj kod]

  1. "Good Day Sunshine" - 2:09
  2. "And Your Bird Can Sing" - 2:01
  3. "For No One" - 2:01
  4. "Doctor Robert" - 2:16
  5. "I Want to Tell You" (Harrison) - 2:29
  6. "Got to Get You into My Life" - 2:30
  7. "Tomorrow Never Knows" - 2:57

Wersja amerykańska[edytuj | edytuj kod]

Wydanie amerykańskie różniło się od brytyjskiego ilością utworów. W wersji zza oceanu usunięto piosenki "I'm Only Sleeping", "And Your Bird Can Sing" i "Doctor Robert", które wcześniej wydano na albumie "Yesterday . . . and Today".

Strona pierwsza[edytuj | edytuj kod]

  1. "Taxman" (Harrison) – 2:39
  2. "Eleanor Rigby" – 2:07
  3. "Love You To" (Harrison) – 3:01
  4. "Here, There and Everywhere" – 2:25
  5. "Yellow Submarine" – 2:40
  6. "She Said She Said" – 2:37

Strona druga[edytuj | edytuj kod]

  1. "Good Day Sunshine" – 2:09
  2. "For No One" – 2:01
  3. "I Want to Tell You" (Harrison) – 2:29
  4. "Got to Get You into My Life" – 2:30
  5. "Tomorrow Never Knows" – 2:57

Twórcy[edytuj | edytuj kod]

Według Marka Lewisohna[3] i Allana W. Pollacka[4].

Gościnnie[edytuj | edytuj kod]

  • George Martinfortepian w "Good Day Sunshine" i "Tomorrow Never Knows", organy Hammonda w "Got to Get You into My Life", sample orkiestry marszowej w "Yellow Submarine", dyrygent muzyków sesyjnych
  • Geoff Emerick – sample orkiestry marszowej w "Yellow Submarine"
  • Alan Civilwaltornia w "For No One"
  • Mal Evansbęben basowy i podkład wokalny w "Yellow Submarine"
  • Anil Bhagwattabla w "Love You To"
  • Marianne Faithfull – podkład wokalny w "Yellow Submarine" (nie wymieniona na okładce)
  • Brian Jones – hałasy w tle w "Yellow Submarine" (nie wymieniony na okładce)
  • Donovan – podkład wokalny w "Yellow Submarine" (nie wymieniony na okładce)
  • muzycy sesyjni: 4 skrzypce, 2 altówki i 2 wiolonczele w "Eleanor Rigby"; sekcja instrumentów dętych w "Got to Get You into My Life"

Produkcja[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Rolling Stone (USA) Lists - The Rolling Stone Top 500 Albums (ang.). rocklistmusic.co.uk. [dostęp 2010-05-22].
  2. The Beatles: Ten Years that Shook the World. Londyn: Dorling Kindersley, 2004, s. 207. ISBN 1-4053-0691-2.
  3. Mark Lewisohn: The Complete Beatles Recording Sessions: The Official Story of the Abbey Road Years (1962-1970). ISBN 0-681-03189-1.
  4. Notes on... series. [dostęp 2008-03-10].