Rozpad beta minus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Procesy jądrowe
Procesy rozpadu jądrowego

Procesy syntezy jądrowej

Rozpad beta minus, przemiana βsposób rozpadu jądra atomowego, podczas którego neutron ulega przemianie w proton oraz emitowany jest elektron e (promieniowanie beta) i antyneutrino elektronowe. Rozpady β i β+ zachodzą w wyniku oddziaływań słabych.

Przykłady izotopów, które ulegają rozpadowi beta minus: Co-60, Na-24, C-14, H-3 (tryt).

Przykładowe zapisy rozpadów:

13755Cs13756Ba + e + νe
6027Co6028Ni + e + νe
2411Na2412Mg + e + νe
146C147N + e + νe
31H32He + e + νe

Ogólnie:

AZX → AZ+1Y + e + νe
n → p+ + e + νe

W wyniku tej przemiany liczba masowa pozostaje bez zmian a liczba atomowa wzrasta o 1. W czasie tej przemiany 1 neutron w jądrze rozpada się na 1 elektron, 1 proton i 1 antyneutrino elektronowe. Elektron i antyneutrino opuszczają jądro atomowe. Rozpadowi beta minus towarzyszy promieniowanie gamma oraz dla niektórych jąder emisja protonów lub neutronów.

W istocie podczas rozpadu β neutronu przekształca się w proton poprzez emisję bozonu pośredniczącego W przez jeden z kwarków d neutronu. W rozpada się następnie na elektron i antyneutrino elektronowe.

Diagram Feynmana dla rozpadu beta minus