Henri Becquerel

Henri Becquerel
Data i miejsce urodzenia	15 grudnia 1852 Paryż, Francja
Data i miejsce śmierci	25 sierpnia 1908 Croisic, Francja
Zawód	chemik, fizyk
Narodowość	francuska
Alma Mater	École polytechnique École nationale des ponts et chaussées
Rodzice	Aleksander Edmund Becquerel
Dzieci	Jean Becquerel
Krewni i powinowaci	• Aleksander Edmund Becquerel (ojciec) • Antoni Cezar Becquerel (dziad)
Henri Becquerel w Wikicytatach

Antoine Henri Becquerel (ur. 15 grudnia 1852 w Paryżu, zm. 25 sierpnia 1908 w Croisic) – francuski chemik i fizyk, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w 1903 za odkrycie promieniotwórczości.

Biografia

Henri Becquerel urodził się w Paryżu w rodzinie, która (włączając jego i jego syna) tworzyła cztery pokolenia naukowców. Jego dziad, Antoni Cezar Becquerel był odkrywcą zjawiska fotowoltaicznego, jego ojcem był Aleksander Edmund Becquerel. Studiował nauki ścisłe na École Polytechnique oraz inżynierię na École Nationale des Ponts et Chaussées.

Był dwukrotnie żonaty. W 1874 roku ożenił się córką Julesa Jamina, Lucie-Zoe-Marie Jasmin. Zmarła wkrótce po urodzeniu ich syna, Jeana. Becquerel w 1890 roku ożenił się z Louise Désirée Lorieux.

W 1908, w roku jego śmierci, został wybrany prezesem Francuskiej Akademii Nauk. Zmarł w wieku 55 lat w Croisic.

Wkład w nauki przyrodnicze, odkrycia i ważniejsze prace

Fragment kliszy fotograficznej należącej do Becquerela, która została zaciemniona przez promieniowanie jądrowe soli uranu. Cień metalowego krzyża maltańskiego umieszczonego pomiędzy kliszą a solami uranu jest wyraźnie widoczny.

W 1892 stał się trzecim z rodziny, który zajmował stanowisko profesora fizyki w Muséum National d'Histoire Naturelle. W 1894 został głównym inżynierem francuskiego ministerstwa dróg i mostów, a od 1895 także rektorem École Polytechnique. Od 1889 członek Francuskiej Akademii Nauk.

Zajmował się badaniem fluorescencji, magnetyzmu i polaryzacji światła. W 1896 Becquerel przez przypadek odkrył zjawisko radioaktywności, gdy badał fluorescencję rud uranu. Powtarzając eksperymenty, które przeprowadził Wilhelm Röntgen, zawinął fluorescencyjny minerał, będący rudą uranu, w materiał światłoczuły oraz czarny materiał nie przepuszczający światła. Zanim jednak zdjął czarną okrywę, by wystawić kliszę na światło fluorescencyjne, odkrył, że jest ona już całkowicie zaczerniona. Odkrycie to przyniosło mu Nagrodę Nobla z fizyki w 1903, wspólnie z Piotrem i Marią Curie.

Becquerel był autorem m.in. pracy Recherches sur une proprieté nouvelle de la matière (1903).

Od nazwiska naukowca pochodzi jednostka radioaktywności bekerel.

Bibliografia

• Wulf von Bonin, Erich Bagge, Robert Herrlinger: Laureaci nagrody Nobla. Chemia, fizyka, medycyna. Warszawa: 1969. 
• Beata Tarnowska (red.): Nagrody Nobla, Leksykon PWN. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001. ISBN 83-01-13393-7. 

Linki zewnętrzne

• Biografia. Nobelprize.org