Henri Becquerel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Henri Becquerel
Henri Becquerel
Data i miejsce urodzenia 15 grudnia 1852
Paryż, Francja
Data i miejsce śmierci 25 sierpnia 1908
Croisic, Francja
Zawód chemik, fizyk
Narodowość francuska
Alma Mater École polytechnique
École nationale des ponts et chaussées
Rodzice Aleksander Edmund Becquerel
Dzieci Jean Becquerel
Krewni i powinowaci Aleksander Edmund Becquerel (ojciec)
Antoni Cezar Becquerel (dziad)
Wikicytaty Henri Becquerel w Wikicytatach

Antoine Henri Becquerel (ur. 15 grudnia 1852 w Paryżu, zm. 25 sierpnia 1908 w Croisic) – francuski chemik i fizyk, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w 1903 za odkrycie promieniotwórczości.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Henri Becquerel urodził się w Paryżu w rodzinie, która (włączając jego i jego syna) tworzyła cztery pokolenia naukowców. Jego dziad, Antoni Cezar Becquerel był odkrywcą zjawiska fotowoltaicznego, jego ojcem był Aleksander Edmund Becquerel[1]. Studiował nauki ścisłe na École Polytechnique oraz inżynierię na École Nationale des Ponts et Chaussées.

Był dwukrotnie żonaty. W 1874 roku ożenił się z córką Jules'a Jamina Lucie-Zoe-Marie Jasmin, która zmarła wkrótce po urodzeniu ich syna Jeana. Becquerel w 1890 roku ożenił się z Louise Désirée Lorieux.

W 1908, w roku jego śmierci, został wybrany prezesem Francuskiej Akademii Nauk. Zmarł w wieku 55 lat w Croisic.

Wkład w nauki przyrodnicze, odkrycia i ważniejsze prace[edytuj | edytuj kod]

Fragment kliszy fotograficznej należącej do Becquerela, która została zaciemniona przez promieniowanie jądrowe soli uranu. Cień metalowego krzyża maltańskiego umieszczonego pomiędzy kliszą a solami uranu jest wyraźnie widoczny.

W 1892 stał się trzecim z rodziny, który zajmował stanowisko profesora fizyki w Muséum national d'Histoire naturelle. W 1894 został głównym inżynierem francuskiego ministerstwa dróg i mostów, a od 1895 także rektorem École Polytechnique. Od 1889 członek Francuskiej Akademii Nauk.

Zajmował się badaniem fluorescencji, magnetyzmu i polaryzacji światła. W 1896 Becquerel przez przypadek odkrył zjawisko radioaktywności, gdy badał fluorescencję rud uranu. Powtarzając eksperymenty, które przeprowadził Wilhelm Röntgen, zawinął fluorescencyjny minerał, będący rudą uranu, w materiał światłoczuły oraz czarny materiał nie przepuszczający światła. Zanim jednak zdjął czarną okrywę, by wystawić kliszę na światło fluorescencyjne, odkrył, że jest ona już całkowicie zaczerniona. Odkrycie to przyniosło mu Nagrodę Nobla z fizyki w 1903, wspólnie z Piotrem i Marią Curie.

Becquerel był autorem m.in. pracy Recherches sur une proprieté nouvelle de la matière (1903)[2].

Od nazwiska naukowca pochodzi jednostka radioaktywności bekerel.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wulf von Bonin, Erich Bagge, Robert Herrlinger: Laureaci nagrody Nobla. Chemia, fizyka, medycyna. Warszawa: 1969.
  • Beata Tarnowska (red.): Nagrody Nobla, Leksykon PWN. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001. ISBN 83-01-13393-7.

Przypisy

  1. Andrzej Kajetan Wróblewski. Raz dobrze, raz źle. „Wiedza i życie”, s. 69, październik 2011. ISSN 0137-8929. 
  2. Henri Becquerel: Recherches sur une propriété nouvelle de la matière. Activité radiante spontanée ou radioactivité de la matière (fr.). W: Mémoires de l'Académie des Sciences de l'Institut de France, t. 46 [on-line]. Internet Archive, 1903. [dostęp 2014-04-01].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]